«เจียงหนาน แกหน้าด้านจริง ๆ เขาเป็นผู้ชายของฉันอยู่แล้ว...»
เวินหว่านถูกยั่วโมโหจนแทบคลั่ง เธอผลักไหล่เจียงหนานอย่างแรง เกือบหลุดปากพูดความจริงออกมา
«เวินหว่าน!»
เซียวจื่อเฉียนตวาดเสียงดัง ขัดจังหวะเธอไว้
เวินหว่านกัดฟันด้วยความโมโห จำต้องกดเพลิงโกรธลง
นังสารเลว!
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
รอให้มันใกล้ตายก่อน เธอจะบอกความจริงกับมัน แล้วเหยียดหยามมันให้สาสม
เจียงหนานเมาที่ไหนกัน
เธอมีสติเต็มร้อย
ไม่ได้สนใจสายตาที่ทั้งคู่ส่งให้กันแม้แต่น้อย เอาแต่กอดเซียวจื่อเฉียนแน่น จนกระทั่งรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายคุ้นเคยนั้นหายไปแล้ว
เธอรู้สึกหมดสนุก จึงผลักเซียวจื่อเฉียนไปตรงหน้าเวินหว่าน
«ชอบเขามากนักก็เอาไปเลย»
เซียวจื่อเฉียนชะงัก «หนานหนาน...»
«พี่จื่อเฉียน»
เวินหว่านแกล้งทำท่าจะล้ม แล้วรีบโอบเอวเซียวจื่อเฉียนไว้
เธอทนไม่ไหวแล้ว!
ทำไมผู้ชายของเธอต้องยกให้เจียงหนานด้วย!
เจียงหนานไม่สนใจอะไรอีก เธอก้าวไปทางห้องส่วนตัว ตั้งใจจะไปหาฉินหวน
ตอนนั้นเอง ฉินหวนกับเวินจี้ซือก็ออกมาจากห้องส่วนตัว เตรียมจะออกตามหาเจียงหนานด้วยกัน
ก่อนหน้านี้เวินจี้ซือเข้ามาในห้องส่วนตัว พอเห็นฉินหวนก็จับเธอซักไซ้ยกใหญ่
ฉินหวนจนปัญญา เลยยอมรับว่าเจียงหนานมาที่นี่กับเธอจริง ๆ
«หนานหนาน หายไปตั้งนานเลยนะ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของแกมาแล้ว» ฉินหวนเห็นเจียงหนานก็รีบวิ่งเข้าไปหา แล้วกระซิบรายงาน
«ฉันรู้»
เจียงหนานมีสีหน้าไม่ยี่หระ
ฉินหวนหันไปมองด้านหลัง เห็นเซียวจื่อเฉียนกับเวินหว่านกอดกันอยู่ ก็แทบอาเจียน