เจียงหนานกำลังดื่มอย่างเมามัน จู่ ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ
ความรู้สึกคุ้นเคยผุดขึ้นมาในใจทันที ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องมอง
เจียงหนานหันไปตามความรู้สึกเย็นเยือกที่คุ้นเคยนั้นโดยไม่รู้ตัว แล้วก็สบเข้ากับสายตาหม่นมืดเย็นชาของเซียวเป่ยสวินที่อยู่นอกประตูพอดี
“ฉิบหาย...”
หัวใจของเจียงหนานกระตุกวูบจนแทบถือขวดเบียร์ในมือไว้ไม่อยู่
เซียวเป่ยสวินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
ประตูห้องส่วนตัวยังค้างอยู่ ไม่ยอมปิดเสียที
ฉินหวนเห็นเธอมีปฏิกิริยาเกินเหตุ ก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น จึงมองตามไปทางประตู
“แกสบถอะไรของแก?”
ตอนฉินหวนมองออกไป เซียวเป่ยสวินก็เดินจากไปแล้ว
ด้านนอกไม่มีใครอยู่เลย
“เจียงหนาน อย่าลืมภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงส่งที่บริสุทธิ์เพียบพร้อม สงบเสงี่ยมและรู้มารยาทของแกนะ” ฉินหวนแซะอย่างไม่เกรงใจ
รู้จักกันมา 10 ปี ฉินหวนแทบจะเป็นบ้าเพราะเจียงหนานแล้ว
ต่อหน้าคนอื่น เจียงหนานรักษาภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงส่งมาตลอด ทั้งสง่างามทั้งว่าง่ายจนน่าเหลือเชื่อ
แต่พออยู่ลับหลัง เจียงหนานกลับกล้าหาญและแหกคอก ใครมีแค้นเธอก็เอาคืน ยิ่งห้ามไม่ให้ลอง เธอก็ยิ่งอยากลอง
เจียงหนานกำลังครุ่นคิด
ก่อนเซียวเป่ยสวินจะจากไปเมื่อครู่ แววตาของเขาชัดเจนว่าหม่นมืด
ราวกับสัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงไว้จู่ ๆ ก็ไม่เชื่อฟัง จนทำให้เขาไม่พอใจที่มันหลุดจากการควบคุม
หึ ผู้ชาย
เจียงหนานยกมุมปากสีแดงขึ้นเล็กน้อย “ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่ง”
เธอวางขวดเบียร์ลง แล้วลุกขึ้นเดินออกไป ร่างสูงเพรียวดูงามสะดุดตา
“เฮ้ แกไหวไหมเนี่ย?”
ฉินหวนตะโกนไล่หลัง กลัวว่าเธอจะเมา
เจียงหนานหันหลังให้ฉินหวน ยกมือโบกอย่างสบาย ๆ แล้วเปิดประตูห้องส่วนตัวเดินออกไป