เซียวเป่ยสวินหรี่ดวงตาเรียวยาว เพียงสองวินาที มือใหญ่ก็คว้าคางเรียวของเจียงหนานไว้ ก่อนก้มลงจูบอย่างหนักหน่วง
ราวกับปลดปล่อยทุกอย่างที่อดกลั้นมานาน
ทั้งรุนแรงและเอาแต่ใจ
เจียงหนานเอนกายซบอกเขาอย่างพึงพอใจ จงใจยั่วโมโห “คุณชายสามอย่ากลับคำก็แล้วกัน”
เธอกลัวว่าเขาจะหยุดแล้วถอยออกไปกลางคัน
เจียงหนานจึงทำได้เพียงยั่วยุเขา
เส้นเลือดตรงขมับของเซียวเป่ยสวินเต้นตุบ ๆ เหงื่อบาง ๆ ผุดขึ้นตามลำคอ
เหงื่อผสานกับไอชื้นในอากาศ กระจายกลิ่นหอมคล้ายดอกลำโพงไปทั่วบริเวณ
ทั้งเย้ายวนและอันตราย
ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกัน
ด้านนอกประตูมีเสียงฝีเท้าเดินไปเดินมาไม่ขาด พร้อมเสียงเร่งร้อนดังขึ้นเป็นระยะ
“คุณหนูเจียงอาจจะหาห้องพักผ่อนอยู่หรือเปล่า?”
“ประตูล็อกอยู่ ไปเอากุญแจมา”
มีคนดึงลูกบิดประตูจากด้านนอกสองสามครั้ง
ครั้งนี้เจียงหนานไม่ได้หวาดกลัวเหมือนคราวก่อน กลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง ดวงตาคู่งามเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกยังฉายแววลำพองใจ
ถ้าพวกนั้นบุกเข้ามาได้ก็ดีเลย
คนตั้งมากมายเห็นเธอกับเขาอยู่ด้วยกัน เซียวเป่ยสวินคงยากจะปฏิเสธความรับผิดชอบ
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะหน้าด้านไม่ยอมรับ
แต่ใครในฮ่องกงบ้างจะไม่รู้ว่าเซียวเป่ยสวินเป็นคนเอาแต่ใจและเด็ดขาด โหดเหี้ยมในการจัดการเรื่องต่าง ๆ จนใครก็ขัดคำสั่งไม่ได้
เจียงหนานไม่รู้ว่าเมื่อเรื่องแดงขึ้นมา เซียวเป่ยสวินจะจัดการเธออย่างไร แต่เข้าใจดีว่าแค่คำพูดเดียวของเขาก็ชี้ชะตาเธอได้
เซียวเป่ยสวินเร่งจังหวะเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน