หลังส่งข้อความออกไป
ฝั่งรีโอนิ่งเงียบไปนาน
หลินหมีไม่รีบร้อน
เธอเลื่อนอ่านข้อมูลต่อ
สามนาทีต่อมา
ซิงซวิ่นก็สว่างขึ้นในที่สุด
【ลีโอ: ถามเรื่องนี้ทำไม?】
【เหมียวจับเขากวาง: อยากรู้ว่าฉันขาดทุนไปเท่าไหร่】
【ลีโอ: ของที่ขายไปแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องเอาคืน】
【เหมียวจับเขากวาง: จะพูดไหม?】
【ลีโอ: ? ดุจังนะ?】
【ลีโอ: เมื่อบ่ายเธอยังให้ฉันแนะนำเจ้านายให้เลย】
【เหมียวจับเขากวาง: เรื่องธุรกิจก็ส่วนเรื่องธุรกิจ】
【ลีโอ: ……】
หลินหมีพิมพ์ต่อ
【แล้วขายได้เท่าไหร่?】
อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง
【ลีโอ: 3,200】
มือของหลินหมีชะงัก
550
3,200
ราคาเพิ่มขึ้นเกือบ 6 เท่า
【เหมียวจับเขากวาง: มโนธรรมของนายหายไปไหน?】
【ลีโอ: คนทำธุรกิจอย่างพวกเรา ปกติไม่มีหัวใจหรอก】
……น่าโมโหชะมัด!
หลินหมีถามว่า
【คนซื้อยังรับของอยู่ไหม?】
คราวนี้รีโอตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【ลีโอ: เธอคิดจะทำอะไร?】
【เหมียวจับเขากวาง: แค่ถามเฉย ๆ】
【ลีโอ: คำว่าแค่ถามของเธอฟังดูไม่เฉยเลยนะ】
【เหมียวจับเขากวาง: สรุปว่ายังรับไหม?】
【ลีโอ: รับ】
ดวงตาของหลินหมีเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
【ยังขาดอะไรอีก?】
【ลีโอ: ?】
【ลีโอ: เธอคิดว่าฉันเป็นนายหน้าฟรีหรือไง?】
หลินหมีตอบอย่างสบายใจ
【นายไม่ได้ฟรี】
【นายแพงมาก】
รีโอ: “……”
ทั้งที่รู้ว่าไม่ใช่คำชม
แต่รีโอกลับยกมุมปากขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ไม่กี่วินาทีต่อมา
【ลีโอ: ทำไมฉันต้องบอกเธอฟรี ๆ ด้วย?】
หลินหมีขี้เกียจตอบแล้ว
ดูท่าคงต้องพึ่งตัวเอง
หลินหมีเปิดบันทึกของบี-14ขึ้นมาอีกครั้ง
เธอกวาดตามองรูปทีละใบ
ไม่นานก็หยุดลง
ในรูป
นอกจากแผ่นบางสีเงินหม่นที่เธอขายไปแล้ว
ข้าง ๆ ยังมีก้อนสี่เหลี่ยมสีเทาดำอยู่ก้อนหนึ่ง