หงเป่าค้างท่าตะเกียบจ่อริมฝีปาก เส้นบะหมี่ครึ่งหนึ่งยังโผล่อยู่นอกปาก ดวงตาเบิกกว้างจนกลมโต รูม่านตาขยาย สีหน้าทั้งหมดแข็งค้าง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงอย่างยิ่ง
“อื้อ——!!!” เขาครางออกมา ทั้งที่ถูกลวกปากก็ยังตัดใจคายไม่ลง แถมยังแฝงความพึงพอใจอยู่หลายส่วน
ลำคอกับใบหน้าแดงก่ำขึ้นให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า แม้แต่ขมับยังมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึม
อร่อยเหลือเกิน!
อร่อยเหลือเกิน!!
นี่มันรสชาติที่ไม่ใช่ของโลกมนุษย์ชัด ๆ!
เป็นรสที่เซียนกินกันหรือไร?!
มิน่าเล่าถึงเรียกว่า “บะหมี่ปลุกสติ” เพียงกินเข้าไปคำเดียว วิญญาณก็แทบถูกความสดหวาน หอมกรุ่น และเผ็ดร้อนปลุกจนลอยขึ้นไปถึงสวรรค์เก้าชั้นแล้ว
ก่อนหน้านี้บะหมี่ชามที่กินกลางป่าก็วิเศษเสียจนชวนให้ทึ่งอยู่แล้ว แต่เทียบกับชามนี้ไม่ได้เลย
นี่ต่างหากคือฉบับสมบูรณ์!
ฉบับพิเศษสูงสุดสำหรับราชสำนัก!
เขาไม่สนใจแล้วว่าร้อน ทั้งยังลืมมารยาทต่อหน้าพระพักตร์ไปเสียสิ้น สูดเส้นบะหมี่ทั้งตะเกียบเข้าปากอย่างรวดเร็ว แก้มพองตุ่ย เคี้ยวอย่างว่องไว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขแทบจะลุ่มหลง
ระหว่างเคี้ยวก็ยังอดส่งเสียงชื่นชม “อื้ม! อื้ม!” ไม่ได้ ดวงตาหยีลงอย่างพึงพอใจจนแทบเป็นเส้นเดียว
พอกินหมดคำ เขาก็คีบเส้นบะหมี่ตะเกียบใหญ่ขึ้นมาทันที คราวนี้ซดทั้งน้ำทั้งเส้นอย่างเอร็ดอร่อย เสียงดังลั่น กินไปส่ายศีรษะไป มุมปากเปื้อนคราบน้ำมันกับน้ำซอสเล็กน้อยก็ไม่รู้ตัว
ท่าทางกินอย่างเอร็ดอร่อยจนแทบอยากเอาหน้าจุ่มลงไปในชามนั้น เปี่ยมด้วยความรักและความอิ่มเอมใจต่ออาหารอย่างตรงไปตรงมาและไม่ปิดบัง
ท่าทางของเซียวเหยียนสง่างามกว่ามาก เขาคีบบะหมี่ขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ค่อย ๆ ส่งเข้าปาก
รสชาติชวนตื่นตะลึงจริง ๆ สัมผัสอันเป็นเอกลักษณ์กับรสชาติที่ผสานกันอย่างลงตัวทำให้เขาพยักหน้าเบา ๆ
ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นหงเป่าฝั่งตรงข้ามกินราวกับไม่ได้แตะอาหารมานานแปดร้อยปี เขาก็ชะงักไปก่อน จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่