ภายในตำหนักหย่างซิน ห้องอุ่นฝั่งตะวันออก สว่างไสวด้วยแสงเทียน เผยให้เห็นพระพักตร์สงบนิ่งของจักรพรรดิเซียวเหยียนหลังโต๊ะทรงพระอักษรอย่างชัดเจน
ยามนี้บนพระพักตร์มีรอยแย้มสรวลอย่างผ่อนคลายที่หาได้ยาก ทรงสดับหงเป่าซึ่งยืนตัวตรงอยู่เบื้องล่าง ทว่าไม่อาจปิดบังความตื่นเต้น เล่าเรื่องประหลาดที่ประสบมานอกด่านเยี่ยนหุยอย่างออกรส
“...ฝ่าบาท พระองค์ไม่ทรงทราบ ตอนนั้นหุบเขาคดเคี้ยวจนกระหม่อมเวียนหัว พากองพี่น้องสิบกว่าคนเดินหลงทางกันเสียยกใหญ่” หงเป่าออกท่าทาง สีหน้าฉายแววตื่นเต้นขึ้นมาภายหลัง
“กำลังร้อนใจอยู่ ก็เห็นแสงไฟสว่างพรึบอยู่ในหุบเขาด้านล่าง ให้ตายเถิด นั่นเป็นค่ายของเป่ยเยี่ยนพอดี”
“ตอนนั้นกระหม่อมคิดว่าแย่แล้ว ถูกล้อมไว้หมดแล้ว จึงรีบให้พี่น้องยิงธนูเพลิงส่งข่าวไปถึงท่านพ่อ ให้พวกเขาหนีไปโดยเร็ว”
เขาเกาศีรษะอย่างกระดากใจเล็กน้อย “แต่ธนูเพลิงนั่น...มันไม่รู้จักมองทางนี่พ่ะย่ะค่ะ ไม่รู้เป็นอย่างไร จู่ ๆ ก็...ก็เบนไปตกใส่กระโจมใหญ่ที่สุดของกองบัญชาการกลาง แล้วก็ลุกพรึบขึ้นมา”
“ทหารเป่ยเยี่ยนพลันแตกตื่นอลหม่าน ราวกับฝูงแมลงวันที่ไร้หัว”
เซียวเหยียนทรงยกถ้วยชาขึ้น เป่าฟองชาบนผิวน้ำเบา ๆ รอยยิ้มในพระเนตรยิ่งลึกซึ้ง
เด็กตระกูลหงผู้นี้ซื่อตรงและหุนหันอยู่บ้าง แต่กลับมีเค้าคล้ายบิดาของเขาในวันวานอยู่หลายส่วน
เรื่องน่าหวาดเสียวที่หงเป่าบรรยาย เมื่อเข้าพระกรรณแล้วประกอบกับข่าวลับจากองครักษ์เงา กลับกลายเป็นภาพอีกแบบหนึ่ง
“แล้วต่อมาเล่า?” จักรพรรดิตรัสถามด้วยสุรเสียงอ่อนโยน
“ต่อมาหรือพ่ะย่ะค่ะ?” หงเป่าเบิกตากว้าง “ต่อมาพวกเขาก็ตีกันเองพ่ะย่ะค่ะ อ้อ ไม่ใช่สิ วิ่งกันอลหม่าน ราวกับมีโจรบุกเข้าไปในค่าย”
“วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เป่ยเยี่ยนก็ถอนค่ายถอยร่นไปด้านหลัง ท่านพ่อฉวยโอกาสนำคนบุกเข้าโจมตีอยู่ครู่หนึ่ง แรงบุกตีเมืองของเย่หลวี่หยวนเลี่ยก็อ่อนลงทันตา วันที่สามก็...ก็ถอนทัพไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”