เฉินเส้าอันใจหายวาบ ลอบด่าเจ้าเด็กเหลือขอที่ดันมาขัดจังหวะเอาตอนสำคัญ
เขาหันขวับไปถลึงตาใส่เสี่ยวตุ้นจื่ออย่างดุดัน แววสังหารในดวงตาทำเอาอีกฝ่ายหดคอ กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปทันที
แต่การถลึงตาแก้ปัญหาไม่ได้ สายตาฉงนของขันทีหลิวกวาดมาทางเขาแล้ว
เฉินเส้าอันพลิกสีหน้าในชั่วพริบตา พอหันกลับไปก็มีรอยยิ้มอ่อนโยนดุจสายลมวสันต์ เขาหัวเราะร่า ตบไหล่เสี่ยวตุ้นจื่อเบา ๆ ทว่าร่างเล็กแทบทรุดลงไป จากนั้นจึงอธิบายกับขันทีหลิวว่า
“ขันทีหลิวอย่าถือสาเลย เด็กคนนี้ไม่รู้เรื่องรู้ราว นี่เป็นเคล็ดฝีมือเฉพาะตัวของข้าผู้เป็นพ่อครัวหลวง”
“บะหมี่เส้นทองชั้นเลิศต้องใช้คมมีดหั่นให้เป็นเส้นเล็กเสียก่อน จากนั้นใช้ตะเกียบหยกที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ อาศัยช่วงที่เส้นยังเหนียวนุ่ม ใช้พลังภายในพลิกม้วนทีละวงจนขดเป็นเกลียว เมื่อขึ้นรูปแล้วจึงนำไปเคี่ยวปรุงด้วยน้ำแกงลับเฉพาะ ถึงจะได้เส้นสีทองอร่าม เหนียวนุ่มเด้ง และมีรูปร่างแปลกตาเช่นนี้”
“ทั้งการควบคุมไฟ กำลังมือ และจังหวะ หากคลาดเคลื่อนไปเพียงนิดเดียว ผลที่ได้ก็ผิดเพี้ยนไปไกล ผู้ที่มิได้ฝึกฝนวิถีนี้มาหลายสิบปี ย่อมทำไม่ได้”
ขณะพูด เขายังใช้มือทำท่าหั่นและม้วนประกอบไปด้วย พูดจามีหลักมีฐาน ราวกับผ่านกระบวนการปรุงอันซับซ้อนและเปี่ยมด้วยภูมิฐานมาจริง ๆ
ขันทีหลิวมองใบหน้าจริงใจของเฉินเส้าอัน แล้วมองบะหมี่ในชามที่ส่งกลิ่นหอมเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังมีรูปร่างแปลกตาอย่างยิ่ง จากนั้นก็นึกถึงคำอธิบายเรื่องเคล็ดฝีมือเฉพาะตัวของเฉินเส้าอัน...
ท้ายที่สุด ความอยากรู้อยากเห็นต่ออาหารที่ไม่เคยพบเห็น ประกอบกับกลิ่นหอมที่ยั่วน้ำลายยิ่งนัก และความคิดที่ว่า ‘อย่างไรคนกินก็ไม่ใช่ตน หากเกิดเรื่องขึ้นก็มีพ่อครัวรับผิดแทน’ ล้วนมีน้ำหนักเหนือกว่า
ความคลางแคลงบนใบหน้าค่อย ๆ จางหาย แทนที่ด้วยสีหน้าซับซ้อนซึ่งเจือทั้งความอยากรู้และความยอมรับ
เขาพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงแหลมเล็กกลับคืนสู่สำเนียงปกติ