ภายในตำหนักชิงเหลียง สายลมอ่อนที่พัดเข้ามายามประตูตำหนักเปิดปิด มิอาจปัดเป่าบรรยากาศหม่นหมองที่ปกคลุมอยู่ก่อนแล้ว
ฮ่องเต้เซียวเหยียนยังคงอยู่ในท่าเดิม เพียงแต่หว่างคิ้วดูหงุดหงิดขุ่นมัวยิ่งกว่าเก่า
เฉาเต๋อไห่ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ความอำมหิตและถ้อยคำเย้ยหยันเมื่อครู่นอกประตูถูกเก็บงำไว้จนสิ้น เขาก้มหลัง ก้าวสั้น ๆ เข้าใกล้เบื้องพระพักตร์ด้วยท่าทีเคารพนอบน้อมไร้ที่ติ บนใบหน้าแต้มรอยห่วงใยอย่างพอเหมาะ
“ฝ่าบาท” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยน ราวกับเกรงว่าจะรบกวนสิ่งใดเข้า
“ดึกมากแล้ว ฝ่าบาททรงตรากตรำเพื่อราชกิจ พระวรกายสำคัญยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”
“ห้องเครื่องหลวงเพิ่งถวายอาหารว่างยามดึกจานหนึ่ง ได้ยินว่าเรียกว่า...บะหมี่เส้นทองปลุกวิญญาณ ช่วยให้กระปรี้กระเปร่าและบำรุงกำลังพ่ะย่ะค่ะ”
“ฝ่าบาทจะทรงเสวยสักหน่อย เพื่อให้พระกระยาหารอุ่นท้องหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เขาส่งสัญญาณให้ขันทีน้อยยกถาดมาวางตรงหน้าโต๊ะทรงพระอักษร ส่วนตนก็ค่อย ๆ เปิดฝาชามอีกครั้งอย่างระมัดระวัง
ทว่าฮ่องเต้ผู้สูงส่งกลับเพียงปรายพระเนตรขึ้นอย่างรำคาญ แล้วเหลือบมองมาแต่ไกล
เพียงแวบเดียว สีพระพักตร์ที่หม่นขรึมของเซียวเหยียนก็พลันมืดครึ้มราวท้องฟ้าก่อนพายุ เมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วฟ้า
เขาพลันนั่งตัวตรง ชี้นิ้วไปยังชามนั้น พระสุรเสียงสูงขึ้นเพราะโทสะ เปี่ยมด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
“บัดซบ! นี่...นี่มันสิ่งใดกัน?! เจ้าบอกเราว่านี่คือบะหมี่งั้นหรือ?!”
เขาอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มองเส้นบะหมี่สีทองไม่ชัด เห็นเพียงเส้นสีเหลืองเป็นริ้วยาวคดไปคดมาอยู่ในน้ำแกงสีน้ำตาลแดงบางอย่าง