อิ่นไป๋เหลียนเอนกายพิงเตียง คอยสดับความเคลื่อนไหวภายนอกอยู่ตลอด จวนนี้วุ่นวายมาเกือบครึ่งคืน นางไม่รู้เลยว่าหานตางจัดการหญิงชรานั่นอย่างไรบ้าง
เชอะ จะตายก็ไม่ตายเสียที ขวางหูขวางตานางจริง ๆ
นางหวังอย่างยิ่งว่าหานตางจะฆ่าหญิงผู้นั้นเสีย เช่นนี้นางจะได้ทำภารกิจที่ท่านอ๋องมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงอย่างราบรื่นยิ่งขึ้น
ขณะนางกำลังใจลอยครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมา
เมื่ออิ่นไป๋เหลียนได้สติ หานตางก็เดินมาถึงตัวแล้ว เขาคว้านางเข้าสู่อ้อมกอดทันที
“ไป๋เหลียน ข้าดีใจจริง ๆ ที่เจ้ามาอยู่ตรงนี้ในยามนี้ เพียงได้มองเจ้าสักครั้ง ไม่ว่าเรื่องกลัดกลุ้มใหญ่หลวงเพียงใดก็มลายสิ้น”
อิ่นไป๋เหลียนกลั้นความรังเกียจในใจไว้ แสร้งทำเป็นเข้าอกเข้าใจเขายิ่งนัก ลูบไหล่เขาเบา ๆ
“ท่านแม่ทัพอย่าโกรธเลย วันข้างหน้าจะมีไป๋เหลียนอยู่เคียงข้างท่านเสมอ ไม่ว่าเราจะต้องผ่านสิ่งใด ขอเพียงท่านแม่ทัพไม่ทอดทิ้ง ไป๋เหลียนก็จะติดตามไปทุกหนแห่ง”
หานตางฟังคำของนางแล้วซาบซึ้งใจจนแทบไม่อาจกล่าวเป็นคำ
เขาประคองแก้มของอิ่นไป๋เหลียนไว้ทันที กลั้นใจไม่อยู่อีกต่อไป ก้มลงจะจุมพิตริมฝีปากแดงยั่วยวนของนาง
อิ่นไป๋เหลียนชะงักไป แล้วหันหน้าหลบโดยไม่รู้ตัว
นางรู้ดีว่าเพื่อหลอกล่อหานตาง การเสียสละบางอย่างเป็นสิ่งเลี่ยงไม่ได้
ทว่านางไม่อยากให้หานตางได้ประโยชน์จากนางจริง ๆ ชายผู้นี้ทั้งหน้าตาอัปลักษณ์ ทั้งอายุมาก เกือบรุ่นราวคราวเดียวกับบิดาของนาง นางไม่อาจทนจุมพิตกับหานตางได้เลย