สายตาของหานตางเต็มไปด้วยโฉมงามสะคราญตาของนาง ขณะโอบกอดร่างอ่อนนุ่มนั้นไว้ เขาค่อย ๆ ควบคุมตนเองไม่ไหว และค่อย ๆ สูญเสียสติไป
เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของนาง แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
“ไป๋เหลียนที่รัก ร่างกายข้าร้อนรุ่มเหลือเกิน ข้าอดใจไม่ไหวจริง ๆ แล้ว ข้าไม่อยากดูแคลนเจ้าเลย แต่เจ้างดงามเกินไปจริง ๆ ตอนนี้ข้าไม่ชอบใครทั้งนั้น ชอบเพียงเจ้าคนเดียว นอกจากเจ้า ข้าจะไม่แตะต้องสตรีอื่นอีก……”
“คืนนี้ยกกายของเจ้าให้ข้าเถิด ข้าสาบานกับเจ้า ต่อไปเจ้าว่าอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น หานตางผู้นี้ยินดีขึ้นเขาดาบลงทะเลเพลิงเพื่อเจ้า ยอมเป็นยอมตายเพื่อเจ้า”
อิ่นไป๋เหลียนส่ายหน้า ตะโกนออกมาอย่างเสียสติว่า “ไม่ อย่า……”
ใครจะรู้ หานตางไม่ยอมให้โอกาสนางปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขาก้มลงปิดปากนางไว้ กลืนถ้อยคำที่ยังพูดไม่จบของนางลงท้องไปจนหมด
เสียงผ้าฉีกดังขึ้น หานตางฉีกเสื้อผ้าบนร่างนางขาดวิ่นในคราวเดียว
เขาเปรียบดั่งสัตว์ร้ายที่ในที่สุดก็ได้ลิ้มรสของอร่อยที่สดใหม่ที่สุด ถลกหนังชำแหละกระดูกนางจนสิ้น กลืนกินลงท้องไปจนหมดสิ้น
——
รุ่งเช้า เมื่อพระอาทิตย์ค่อย ๆ ขึ้นสูง แสงลอดผ่านช่องที่เปิดอยู่ ทอดลงบนม่านในห้อง คนที่หลับใหลอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
หยุนหลวนหลับสนิทหอมหวานตลอดคืน นางลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจเสียหน่อย
ไข้หวัดลมหนาวหายดีเกือบหมดแล้ว เมื่อคืนนางไม่มีสัญญาณไข้ขึ้นเลย บัดนี้ศีรษะก็ไม่มีอาการปวดแม้แต่น้อย