แววตาของเซียวเสวียนอี้เปี่ยมด้วยความโศกเศร้า หางตาแดงก่ำขึ้นหลายส่วน
“ใช่ ข้ามีความผิด บาปของข้าหนักหนาสาหัส”
เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่มานานแล้ว
หากมิใช่เพราะความแค้นคอยค้ำจุนเขาไว้ ป่านนี้ร่างของเขาคงกลายเป็นศพไปแล้ว
บัดนี้เซียวเสวียนรุ่ยพังพินาศแล้ว
เขาเองก็ไม่มีเหตุผลให้มีชีวิตต่อไปอีก
เซียวเสวียนอี้ไร้ความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่แม้แต่น้อย ยามนี้เขาเพียงอยากตาย!
ซ่งฮุยมีแววตาเปี่ยมความเวทนา เขาสะอื้นเอ่ยว่า“เสวียนอี้ อย่าทำเช่นนี้เลย หากหว่านโหรวเห็นเจ้ามีสภาพเช่นนี้ นางต้องทุกข์ใจเป็นแน่”
“นางคงหวังให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดี”
ดวงตาของเซียวเสวียนอี้คลอด้วยหยาดน้ำตา เขาเงยหน้ามองซ่งฮุย“แต่ท่านพ่อตา ข้าคิดถึงหว่านโหรวเหลือเกิน ข้าไม่อยากทิ้งนางไว้เพียงลำพังเบื้องล่างอีกแล้ว…”
ซ่งฮุยมองเซียวเสวียนอี้ที่เจ็บปวดจนปรารถนาความตาย ดวงตาของเขาแดงก่ำ ก่อนเบือนหน้าไป ไม่อาจทนมองต่อได้
บางทีการมีชีวิตอยู่สำหรับเซียวเสวียนอี้ อาจเป็นความทุกข์ทรมานอย่างหนึ่งกระมัง?
ความตายต่างหากที่เป็นการหลุดพ้นสำหรับเขา!
ทุกคนมีสิทธิ์เลือกว่าจะมีชีวิตหรือตาย เขาไม่ควรขัดขวางอีกฝ่าย
ชั่วพริบตาต่อมา เซียวเสวียนอี้ก็ฉวยกระบี่ยาวเล่มนั้นไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนแทงเข้าที่อกตนเองอย่างแรง
เสียงฉึกดังขึ้น คราวนี้ตัวกระบี่ทั้งเล่มแทงทะลุร่างของเขา
หยุนเซิ่นขมวดคิ้ว แล้วคลายมือจากกระบี่
ร่างของเซียวเสวียนอี้เอนหงายไปด้านหลังอย่างห้ามไม่อยู่
เขามองดวงตาคู่นั้นของหยุนเซิ่น แล้วภาพเงาเลือนรางหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
เลือดทะลักออกจากปาก เขาพึมพำเสียงแผ่ว
“ข้า…ข้ารู้แล้วว่าเจ้าเป็นใคร ดวงตาของเจ้าเหมือนเขาจริง ๆ…เจ้ากลายเป็นผีร้ายมาเอาชีวิตข้าโดยเฉพาะใช่หรือไม่? วันนี้ได้ตายในมือเจ้า ข้าก็ไม่มีสิ่งใดต้องเสียดายแล้ว”
“แทนที่จะมีชีวิตอยู่ราวกับคนตายเดินได้ ความตายเป็นการหลุดพ้นสำหรับข้าอย่างแท้จริง ฮ่า ๆ ๆ…”
“หากเจ้ายังไม่ตาย นั่นย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด ดี…ดียิ่งนัก”เซียวเสวียนอี้กล่าวจบ ร่างก็สั่นเทาไม่หยุด เลือดไหลรินออกจากอกอย่างต่อเนื่อง
จากนั้นเขาค่อย ๆ หลับตาลง