ดังนั้น นางจึงรีบข่มความรู้สึกของตนไว้ได้ทันเวลา เลือกที่จะต่อต้านรุ่ยอ๋อง เพื่อปกป้องครอบครัวของนางอย่างนั้นหรือ
แต่การข่มใจ ไม่ได้หมายความว่านางลืมรุ่ยอ๋อง หรือเลิกรักรุ่ยอ๋องแล้ว
เซียวถิงเยี่ยนครุ่นคิดเช่นนั้น ในใจก็วาบความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมาเส้นหนึ่ง คิ้วของเขาอดขมวดเข้าเบา ๆ ไม่ได้
——
หยุนหลวนกลับถึงจวนหยุน ราตรีก็ลึกแล้ว
นางไม่กลับจวนมาตลอด คนในจวนจึงร้อนใจจนแทบแย่ หลิวซื่อร้อนรนจนตาลาย ส่งคนออกไปตามหาหยุนหลวน แต่คนในจวนค้นหาไปรอบหนึ่งก็ไม่พบแม้เงาของหยุนหลวนสักนิด
หลิวซื่อโมโหจนปาถ้วยชาแตกไปหลายใบ ร้อนใจเป็นไฟถึงขีดสุด ลูกสาวคนนี้ช่างเป็นเวรกรรมของนางจริง ๆ ทั้งวันไม่เคยให้นางสบายใจเลย จะทำให้นางโกรธตายเสียให้ได้
นางโมโหจนหัวสมองตึงหนัก ในใจมีแต่ความหงุดหงิด
เรื่องวุ่นวายจิปาถะมากมายกองรวมกัน นางรู้สึกตาลายวูบวาบอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า
บรรดาบ่าวไพร่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็กระซิบกระซาบกันเบา ๆ
“คุณหนูสี่ช่างเอาแต่ใจเสียจริง คำสั่งของท่านแม่ทัพ นางยังกล้าขัดขืน”
“นั่นสิ ถ้าเป็นคนอื่น ป่านนี้คงถูกตีด้วยไม้เรียวไปนานแล้ว”
“ชู่ว์ นางเป็นคุณหนู เป็นร่างกายทองคำขาวงาม จะเอามาเทียบกับพวกบ่าวอย่างเราได้อย่างไร”
“ฮูหยินแยกแยะผิดชอบชั่วดีมาโดยตลอด ให้รางวัลลงโทษชัดเจน ไม่ดูฐานะของคนที่ทำผิด คอยดูเถิด คราวนี้คุณหนูสี่หนีโทษไม่พ้นแน่นอน……”
หลิวซื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบของพวกเขา ก็กำหมัดแน่นอย่างเงียบ ๆ