หยุนฟู่ชิงรู้ความจริงอยู่แล้ว แต่กลับไม่เปิดโปงเขา ได้แต่มองดูเขาทำตัวเป็นตัวตลกกระโดดโลดเต้น คอยยกเรื่องในอดีตที่เขาเคยช่วยชีวิตท่านไว้ขึ้นมาอ้างวิงวอนขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่า
ในดวงตาของหานตางเต็มไปด้วยความแค้นเคือง เขากัดฟันกรอดมองหลิวซื่อ
“เช่นนั้นหรือ หยุนฟู่ชิงรู้ความจริงอยู่เต็มอก แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ ปล่อยให้ข้าเป็นเหมือนคนโง่ ถูกเขาหลอกเล่นมานานหลายปีเช่นนี้หรือ?”
หลิวซื่อโกรธจนแทบกระอักเลือด คนชั่วช้าผู้นี้ช่างสิ้นความหวังจะเยียวยาเสียจริง ถึงบัดนี้เขายังโยนความผิดทั้งหมดไปให้ผู้อื่น ไม่รู้สำนึกเลยสักนิดว่าตนเองทำผิดอะไรไป
ในโลกนี้ เหตุใดจึงมีคนต่ำช้าไร้ยางอายถึงเพียงนี้กันนะ?
หยุนหลวนเห็นว่าหลิวซื่ออารมณ์รุนแรงเกินไป หากปล่อยให้นางโต้เถียงกับหานตางต่อไป เกรงว่าท่านแม่คงจะถูกหานตางทำให้โกรธจนตายเสียก่อน
หยุนหลวนจึงส่งสายตาให้หยุนชิง หยุนชิงเข้าใจในทันที รีบประคองแขนหลิวซื่อไว้ แล้วเอ่ยปลอบเสียงเบา
“ท่านแม่ อย่าโกรธเลยเจ้าค่ะ คนเช่นนี้พูดเหตุผลด้วยไม่ได้หรอก ไม่ว่าผู้อื่นทำสิ่งใดก็ผิดทั้งนั้น มีแต่เขาที่ถูก… หากเขารู้จักสำนึกว่าตนผิด ก็คงไม่ตกต่ำมาถึงวันนี้หรอกเจ้าค่ะ”
“เรื่องนี้ ปล่อยให้ข้ากับหนูสี่จัดการเถิด ท่านแม่กลับไปพักผ่อนเถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องใดอีก พวกเราจะจับเขาไปขังไว้ในคุกใต้ดิน รอท่านพ่อกลับมา แล้วให้ท่านพ่อพิจารณาว่าจะลงโทษเขาอย่างไร…”
หยุนหลวนไม่เอ่ยวาจาใด ได้แต่ลูบหลังช่วยให้หลิวซื่อคลายโทสะ