หยุนหลวนเลิกคิ้ว ยกมุมปากหัวเราะเย้ยหนึ่งครั้ง
“รองแม่ทัพหาน เจ้าไม่รู้สึกหรือว่าคำแก้ตัวของเจ้ามันอ่อนแอไร้น้ำหนักเสียเหลือเกิน เจ้าบอกว่ามีคนใส่ร้ายเจ้า วางแผนกลั่นแกล้งเจ้า หรือว่ามีใครเอาดาบมาจ่อคอ บังคับให้เจ้านำจดหมายฉบับนี้ไปไว้ในห้องหนังสือของท่านพ่อกันแน่”
“หรือจะบอกว่าเจ้าถูกใครดูดวิญญาณไป ถูกปีศาจจิ้งจอกสะกดใจ จนไม่เหลือสติแม้แต่น้อย เดินมึนงงมาถึงห้องหนังสือนี้ แล้วสอดจดหมายเข้าไปในม้วนตำราเล่มนี้ทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัว อีกประการ หากนี่เป็นเพียงจดหมายขอสงบศึกธรรมดา เหตุใดเจ้าจึงไม่ส่งให้ท่านแม่ของข้าโดยตรง แต่กลับแอบลักลอบนำไปไว้ในห้องหนังสือของท่านพ่อ”
คำพูดของหยุนหลวนทำให้หานตางอึ้งจนพูดไม่ออก สีหน้าเขียวคล้ำถึงที่สุด
เขาอ้ำอึ้งอยู่นานครึ่งวันก็อธิบายอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้
ในดวงตาของหลิวซื่อเต็มไปด้วยความผิดหวัง นางไม่อยากมองหานตางอีกแม้แต่แวบเดียว เพียงหันไปมองหยุนชิง “เอาจดหมายนั่นมาให้ข้า…”
หยุนชิงรับคำทันที เพื่อกันไม่ให้หานตางโต้กลับพวกนาง นางจึงรีบจิ้มจุดชีพจรบนร่างของหานตาง
ร่างของหานตางแข็งทื่อ ทั้งตัวไม่อาจขยับได้อีก
สถานการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในมือสตรีและเด็กแห่งจวนหยุนโดยสิ้นเชิง ด้วยพลังที่ถล่มทับไม่อาจต้านทาน
หยุนชิงดึงจดหมายออกมา ใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดบนนั้น แล้วประคองส่งให้หลิวซื่อ
หลิวซื่อแกะผนึกขี้ผึ้งสีแดงออก หยิบกระดาษจดหมายที่ถูกเลือดย้อมแดงออกมา
แม้บนกระดาษจะเต็มไปด้วยสีแดงแสบตา แต่ก็ไม่กระทบการอ่านเลยแม้แต่น้อย ตัวอักษรสีดำบนกระดาษปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้า