ในทางเดินปูอิฐอันยาวเหยียด หยุนหลวนเพียงชายตามองก็เห็นเงาร่างของท่านพ่อที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูวังชั้นที่สอง
หัวใจของนางสั่นระริก นางพุ่งไปทางเงาร่างนั้น ใช้เรี่ยวแรงทั้งตัวร้องตะโกนสุดเสียง
“ท่านพ่อ…… ท่านพ่อโปรดหยุดก่อนเจ้าค่ะ”
คำเพิ่งหลุดจากปาก นางก็อดไม่ได้ที่จะไอออกมาหลายครั้ง
หยุนเซิ่นเต็มตาไปด้วยความเป็นห่วง จึงตะโกนเรียกท่านพ่อตามไปด้วย เสียงของทั้งสองส่งต่อไป ก้องสะท้อนเป็นระลอกในทางเดินปูอิฐอันยาวเหยียด เสียงของพวกเขาจึงชัดเจนเป็นพิเศษ
หยุนฟู่ชิงหยุดฝีเท้า หันกลับมาด้วยแววตาประหลาดใจ มองลูกชายลูกสาวของตนที่วิ่งตะบึงมาจากที่ไกลด้วยความตกตะลึง
หยุนหลวนหอบหายใจแรง ยังวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ขาทั้งสองก็อ่อนยวบจนเกือบล้มลงกับพื้น
หยุนเซิ่นประคองแขนนางไว้แน่น “อย่ากลัว มีพี่ใหญ่คุ้มครองเจ้าอยู่ จะไม่ยอมให้เจ้าได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด……”
จมูกของหยุนหลวนพลันแสบร้อนขึ้นมา
อาการมึนศีรษะค่อย ๆ จางหายไปบ้าง
นางกับหยุนเซิ่นประคองกันและกัน รีบรุดตรงไปหาหยุนฟู่ชิง
หยุนฟู่ชิงเห็นบุตรสาวที่อ่อนแรงซูบซีด แววตาก็วาบด้วยความสงสารอยู่บ้าง จึงหมุนกายเดินย้อนกลับมา
เหล่าขุนพลคนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ตระกูลหยุนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?
หยุนฟู่ชิงยื่นมือประคองหยุนหลวนที่พุ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซีดเผือด เหงื่อไหลอาบทั้งหน้าผากและแก้ม
เขายกแขนเสื้อขึ้น เช็ดหยดเหงื่อบนแก้มนางด้วยท่าทางอ่อนโยน
“หลวนเอ๋อร์ เจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริง ไม่ใช่ว่ายังป่วยอยู่หรือ เหตุใดจึงตามมาถึงที่นี่ วางใจเถิด ข้าจะไม่ขัดขวางเจ้ากับรุ่ยอ๋องอีกแล้ว การที่ข้าเข้าวังครั้งนี้ ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ก็เพื่อขอพระราชโองการพระราชทานสมรสให้เจ้านี่แหละ”
“เจ้าต้องลมหนาวจนป่วย รับลมเย็นไม่ได้ ให้พี่ใหญ่ของเจ้ารีบพากลับบ้านเถิด ท่านพ่อจะขอพระราชโองการพระราชทานสมรสมาให้เจ้าให้ได้”
หยุนหลวนฟังคำของท่านพ่อ น้ำตาก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลั่งไหลลงมา
นางสะอื้นไห้ พุ่งเข้าซบอกหยุนฟู่ชิง
ใจนางปวดร้าวยิ่งนัก กำแขนเสื้อของเขาไว้แน่น
“ท่านพ่อ ข้าไม่ต้องการอยู่กับรุ่ยอ๋องอีกแล้ว ท่านอย่าไปขอสมรสพระราชทานเลย ข้าไม่อยากแต่งให้เซียวเสวียนรุ่ยแล้ว…… ท่านพูดถูก เขาไม่ใช่คู่ครองที่เหมาะสมของข้า ข้าควรมองให้ออกตั้งนานแล้ว”
หยุนฟู่ชิงตะลึงงัน มองหยุนหลวนอย่างเหม่อลอย
“หลวนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป เหตุใดจู่ ๆ จึงไม่อยากแต่งกับรุ่ยอ๋องเสียแล้ว?”
“เจ้าไม่ได้หลงรักเขามาตั้งแต่เด็กหรอกหรือ แต่ก่อนท่านพ่อดื้อดึงถือความเห็นตนเกินไป ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเจ้าเลยแม้แต่น้อย เจ้า……”
หยุนหลวนรีบร้อนขัดคำพูดของเขาอย่างยิ่ง
“ท่านพ่อ ที่ข้าพูดเป็นความจริงทั้งหมด ข้าไม่อยากแต่งกับรุ่ยอ๋องจริง ๆ…… แต่ก่อนข้ายังเด็กไม่ประสาเรื่องราว ตอนนี้ป่วยหนักไปครั้งหนึ่ง ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว”
“ที่ข้ามีต่อรุ่ยอ๋อง เป็นเพียงความหลงใหลชั่วครู่ของคนหนุ่มสาวที่ไร้เดียงสา ที่จริงแล้วข้าไม่ได้ชอบเขาเลยสักนิด นั่นเป็นเพียงความยึดติดของข้า บัดนี้ตื่นจากฝันใหญ่ ข้าจึงได้รู้ว่าตนเองเคยผิดพลาดไปมากเพียงใด เพราะเรื่องของเขา ข้าทะเลาะกับท่านพ่อครั้งแล้วครั้งเล่า ลูกช่างอกตัญญูนัก……”
หยุนหลวนพูดพลางย่อเข่าคุกลงกับพื้น เงยหน้ามองหยุนฟู่ชิง ในดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว
“ข้าไม่ชอบเขาแล้วจริง ๆ ไม่ชอบเลยแม้แต่น้อย ท่านพ่อเชื่อข้าได้หรือไม่ ขอท่านเชื่อข้าสักครั้งนี้เถิด……” น้ำเสียงท้ายประโยคเต็มไปด้วยการวิงวอน
แววตาของหยุนฟู่ชิงวาบด้วยความประหลาดใจ ในใจของเขาค่อย ๆ ปั่นป่วนคลื่นลมขึ้น
เขาตื่นเต้นอยู่บ้าง จับแขนหยุนหลวนพยุงนางลุกขึ้น
เขาไม่แน่ใจนัก หัวใจที่หวั่นไหวไม่สงบ ถามออกมาทีละคำ
“เจ้า…… คิดได้ถ่องแท้แล้วจริงหรือ หากคืนนี้ไม่ไปขอพระราชโองการพระราชทานสมรส ต่อไปท่านพ่อก็จะไม่ขออีกเลย เจ้าไม่เสียใจจริง ๆ หรือ?”
“พ้นวันนี้ไป พรุ่งนี้เจ้าจะไม่มีโอกาสใดเหลืออีก ท่านพ่อจะไม่ตามใจเจ้าเช่นนี้อีก…… ปล่อยให้เจ้าทำตามใจชอบอีกไม่ได้แล้ว”
หยุนหลวนมองสีหน้าตึงเครียดของท่านพ่อ ปลายจมูกก็แสบร้อนจนทนแทบไม่ไหว
นางสะอื้นแล้วตอบอย่างหนักแน่นเด็ดขาดว่า “ท่านพ่อ ข้าคิดได้แล้ว ข้าจะไม่เสียใจแน่นอน บุตรหลานตระกูลหยุนล้วนกล้ารักกล้าชัง…… ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ! ข้ารู้ดีว่าตนเองกำลังพูดอะไร กำลังทำอะไรอยู่”
คำพูดนี้ของนางกังวานใสชัดเจน ไม่มีความอ้ำอึ้งลังเลแม้แต่น้อย
หยุนฟู่ชิงเลิกคิ้ว ความรู้สึกอึดอัดหนักอึ้งพลันแจ่มใสขึ้นทันที
เขาเงยหน้าหัวเราะเสียงดังกังวาน กวาดอารมณ์หม่นหมองเมื่อครู่ให้สิ้นไป
“ดี ดี บุตรหลานตระกูลหยุนล้วนกล้ารักกล้าชังและเปิดเผยใจกว้างยิ่งนัก หลวนเอ๋อร์ของข้าก็ย่อมไม่ต่างกัน”
“เมื่อเจ้าว่าเช่นนี้ ท่านพ่อก็เชื่อเจ้า เจ้าบอกว่าไม่ขอ ก็ไม่ขอ ท่านพ่อไม่อยากให้เจ้าต้องถูกลากเข้าไปพัวพันกับราชวงศ์จริง ๆ……”
ประตูวังลึกดั่งสมุทร สตรีที่แต่งเข้าวังจะมีสักกี่คนที่ได้อยู่อย่างสุขสันต์?
โศกนาฏกรรมที่ชโลมด้วยเลือดเช่นนั้น เขาเห็นมามากเหลือเกิน ยิ่งไปกว่านั้น นิสัยใจคอของรุ่ยอ๋อง เขาก็ไม่เคยเห็นว่าดีเลยแม้แต่น้อย
หยุนหลวนหัวเราะทั้งน้ำตาตาม ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ในแววตาเอ่อล้นด้วยความปีติยินดีราวกับได้สิ่งที่เสียไปกลับคืนมา
นางกอดหยุนฟู่ชิงไว้แน่น อ้อนเหมือนเด็กหญิงอายุสี่ห้าขวบ
“ท่านพ่อ หลวนเอ๋อร์คนก่อนทำให้ท่านกังวลใจแล้ว…… ลูกอกตัญญู ขอท่านโปรดอภัยให้ลูกด้วยเถิด”
ดวงตาของหยุนฟู่ชิงอดไม่ได้ที่จะแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย
ตั้งแต่บุตรสาวหลงรักรุ่ยอ๋อง ความคิดทั้งหมดของนางก็ผูกอยู่กับชายผู้นั้น นางไม่เคยอ้อนออดเอาอกเอาใจผู้เป็นพ่ออีกเลย
ที่ผ่านมา เพราะรุ่ยอ๋อง ระหว่างพวกเขามีแต่การทะเลาะเบาะแว้งไม่รู้จบ
นี่เป็นครั้งแรกที่บุตรสาวผู้ดื้อรั้นเข้าใจเจตนาดีของพ่อแม่เสียที และไม่ห่างเหินกับพ่ออย่างเขาเพราะชายอื่นอีกต่อไป
หยุนฟู่ชิงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง แอบใช้ปลายนิ้วปาดหางตาที่เปียกชื้น
“เด็กโง่ เจ้าเป็นลูกสาวของพ่อ พ่อจะโกรธเจ้าได้อย่างไรกัน?”
หยุนหลวนเห็นท่านพ่อแอบเช็ดน้ำตา ใจนางเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก น้ำตาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่อคลอเบ้าตา
นางกอดแขนท่านพ่อไว้ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรู้สึกผิด กล่าวขอโทษทั้งสะอื้น
“ท่านพ่อ ขอโทษเจ้าค่ะ แต่ก่อนข้าไม่รู้ความ ทำให้ท่านโกรธอยู่เสมอ จากนี้ไปข้าจะไม่ทำให้ท่านโกรธอีกแล้ว…… ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกเรื่อง ข้าจะไม่ทำให้ท่านพ่อเจ็บใจเพราะคนอื่นอีกเด็ดขาด”
หยุนฟู่ชิงได้ยินคำนี้ ร่างกายก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเบา ๆ
หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ในเบ้าตา ใกล้จะกลั้นไม่อยู่แล้ว
เขาฝืนกลั้นน้ำตาที่ทะลักล้นไว้สุดชีวิต กลั้นจนทั้งร่างสั่นเทา
เขาหลบสายตาของหยุนหลวน ไอเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เจ้ากลับบ้านไปกับพี่ใหญ่เถิด ท่านพ่อเข้าใจความตั้งใจของเจ้าแล้ว จะไม่ทูลขอพระราชโองการจากฮ่องเต้ในท้องพระโรงอย่างแน่นอน ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง ก็ต้องพักฟื้นให้ดี…… รอวันหน้าเมื่อมีโอกาส ท่านพ่อจะพาเจ้าไปรบสังหารศัตรูในสนามรบ”
หยุนหลวนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย นางจำใจอาลัยอาวรณ์ ถูกหยุนเซิ่นจูงมือเดินไปทางประตูวัง
หยุนฟู่ชิงข่มอารมณ์ในใจมาโดยตลอด ครั้นเห็นลูกชายลูกสาวหันหลังกลับ
เขาก็รีบหมุนกาย เดินห่างออกไปอีกเล็กน้อย หลบสายตาของเหล่าขุนพล ใช้ฝ่ามือยันกำแพงวัง หลังโค้งงอเล็กน้อย ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบงัน