หยุนหลวนเดินมาถึงหน้าประตูวัง พอหันกลับไปมอง ก็เห็นท่านพ่อดูเหมือนกำลังร้องไห้อย่างเงียบงัน
น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลของนางพลันคลอเบ้าขึ้นมาอีกครั้ง
นางเอามือปิดริมฝีปากไว้ สะอื้นเสียงต่ำ
แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินที่ฮ่องเต้องค์ก่อนแห่งแคว้นหนันฉูทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง ตลอดหลายปีมานี้ออกรบนองเลือดในสนามรบ บาดเจ็บมานับไม่ถ้วน เสียเลือดมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยหลั่งน้ำตาแม้สักหยด
บัดนี้ท่านกลับร้องไห้ให้บุตรสาวผู้ไม่เอาไหนและไม่ฟังคำสอนคนนี้
หยุนหลวนรู้สึกเพียงว่า ในอกเต็มไปด้วยความละอายใจ
ท่านพ่อ ท่านพ่อ นับแต่นี้นางจะไม่มีวันทำให้ท่านผิดหวัง ไม่มีวันทำให้ท่านเสียใจอีก
นางจะเป็นบุตรสาวที่ดี ให้ท่านรู้สึกภาคภูมิใจ
ลมเหนือพัดโชย สายลมเย็นเยียบพัดมาปะทะร่างของหยุนหลวนเป็นระลอก
ศีรษะของหยุนหลวนที่เพิ่งจะแจ่มใสขึ้น อดไม่ได้ที่จะเริ่มเวียนหัวอีกเล็กน้อย
หยุนเซิ่นถอดเสื้อคลุมออกมาห่มให้นาง พลางกล่าวว่า “ไปเถิด พี่ใหญ่พาเจ้ากลับบ้าน”
ใครจะรู้ว่า ทั้งสองยังไม่ทันได้ออกจากประตูวัง ก็เห็นทหารนายหนึ่งนอกวังควบม้าศึกตะบึงผ่านประตูวังเข้ามา
ในมือเขาถือป้ายบัญชา ตะโกนเสียงดังว่า “ข่าวศึกด่วน ม้าเร็วแปดร้อยลี้...”
ทหารยามที่ประตูต่างพากันถอยไปข้างทาง หยุนเซิ่นจูงหยุนหลวนถอยไปยืนชิดกำแพงวัง
ทหารผู้ควบม้านั้นควบตะบึงเข้าไปในวัง
หยุนหลวนเงยหน้าขึ้น มองเงาร่างของทหารและม้าศึกค่อย ๆ หายลับไปในทางเดินปูอิฐอันยาวเหยียด
ในชาติก่อน ช่วงเวลานี้ชายแดนส่งข่าวศึกมาว่าแคว้นศัตรูบุกรุกเข้ามา
หลังจากนั้นฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการ แต่งตั้งท่านพ่อเป็นแม่ทัพใหญ่ รุ่ยอ๋องเป็นรองแม่ทัพ ให้ร่วมกันออกไปยังสมรภูมิ พระราชโองการพระราชทานสมรสก็ประกาศออกมาในที่นั้นเลย ทหารเก้าหมื่นนายแห่งกองทัพตระกูลหยุนจึงคลายความระแวดระวังต่อรุ่ยอ๋อง ทุกคนล้วนมองเขาเป็นคนของตนเอง