ไร้ความสามารถ ทั้งวันรู้แต่ชนไก่ไล่สุนัข ซ้ำยังเป็นเหมือนคนคลั่งรักหน้ามืดตามัว วิ่งตามติดก้นรุ่ยอ๋องไม่ห่าง
ทั่วเมืองหลวงไม่มีใครไม่รู้ว่าคุณหนูสี่ตระกูลหยุนผู้นี้หลงใหลรุ่ยอ๋องจนเสียสติ คลั่งถึงขั้นพุ่งชนกำแพงดังโครมครามก็ยังไม่ถอย
หากหญิงกำพร้าผู้นี้ไปขอร้องคนอื่นในจวนแม่ทัพ บางทีอาจยังมีหวัง แต่ถ้าเป็นคุณหนูสี่ตระกูลหยุนผู้ไม่เกรงกลัวสิ่งใดคนนี้ นางย่อมไม่มีทางใจอ่อนทำบุญทำกุศลเช่นนี้แน่
ในใจนางมีแต่รุ่ยอ๋อง ทุ่มเทหัวใจทั้งดวงให้รุ่ยอ๋องผู้เดียว จะไปสนใจเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ให้เสียเวลาทำไม
ครั้งหนึ่งเคยมีขอทานคนหนึ่งจะขอทานกับคุณหนูสี่ตระกูลหยุน เกือบถูกนางทำให้มือทั้งสองพิการ นับแต่นั้นฉายา นางมารน้อยหยุนหลวน ก็ค่อย ๆ แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
อิ่นไป๋เหลียนไม่คาดคิดว่าหยุนหลวนจะถามขึ้นมาเช่นนี้
นางกลอกตาไปมา แล้วดวงตาก็แดงก่ำขึ้นทันที
“ข้า... ข้าน้อยเห็นเป็นรถม้าของจวนหยุน จึงได้เข้ามาขวาง คนในเมืองหลวงใครบ้างไม่รู้ว่าคนจวนหยุนตั้งแต่บนจรดล่างล้วนซื่อตรงใจดียิ่งนัก หากคนจวนหยุนซื้อข้าน้อยไว้ ข้าน้อยก็จะมีที่พึ่งพิงที่ดี ไม่ต้องถูกคนอื่นย่ำยี”
หยุนหลวนยกมุมปาก หัวเราะเยาะเสียงเบา
“อืม คนตระกูลหยุนของข้าซื่อตรงใจดี ทุ่มเทเพื่อแผ่นดินเพื่อราษฎรมาโดยตลอด น่าเสียดายที่เจ้าหาผิดคนแล้ว หรือเจ้าไม่รู้ว่าหยุนหลวนผู้นี้เป็นคุณชายเสเพลไร้ยางอายที่เลื่องชื่อที่สุดในเมืองหลวง ในโลกนี้ผู้คนที่ตกทุกข์ได้ยากมีมากมาย เหตุใดข้าต้องช่วยเจ้าเพียงผู้เดียว”