เขาไอเบา ๆ อย่างอึดอัดใจ แล้วถามเสียงต่ำว่า “หนูสี่ เจ้ามาหาพี่รองมีเรื่องอันใด?”
หยุนหลวนไม่พูดพล่ามสักคำ สีหน้าเคร่งขรึม ยัดจดหมายใส่อกเสื้อเขา
“พี่รอง หากท่านเชื่อข้า อย่าถามอะไรทั้งสิ้น รีบนำจดหมายฉบับนี้ไปส่งถึงมือเยี่ยนอ๋องเดี๋ยวนี้ จวนเยี่ยนอ๋องต้องเฝ้ายามแน่นหนาแน่ ท่านอย่าทำให้งูตื่น จงหาประตูหลังของเยี่ยนอ๋องให้พบ แล้วลอบเข้าไปในจวนทางนั้น จึงจะรัดกุมที่สุด จดหมายฉบับนี้ห้ามมอบให้ผู้ใด ท่านต้องเห็นกับตาว่าเยี่ยนอ๋องอ่านเนื้อความในจดหมายแล้ว……”
หยุนเฟิงมองหยุนหลวนด้วยสีหน้าตกใจยิ่ง “หนูสี่ เจ้าหมายความว่า จะให้พี่แอบเข้าไปในจวนเยี่ยนอ๋องหรือ?”
หยุนหลวนพยักหน้า ใบหน้านางเคร่งขรึมยิ่ง
นางใช้ดวงตาคู่นั้นซึ่งแฝงความหวังจ้องหยุนเฟิง แล้วถามทีละคำ
“พี่รอง เรื่องนี้สำเร็จได้เท่านั้น ห้ามล้มเหลว ท่านทำได้หรือไม่?”
หยุนเฟิงมองท่าทีเอาจริงเอาจังของน้องสาว ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด
เขาเก็บใจที่คิดล้อเล่นเสียทันที ยืดอกขึ้น แล้วตอบรับอย่างจริงจัง
“หนูสี่วางใจเถิด พี่จะไม่มีวันทำให้เจ้าผิดหวัง……”
หยุนหลวนซาบซึ้งใจยิ่งนัก นางรู้อยู่แล้วว่าพี่รองรักนาง ไม่ว่านางจะพูดอะไร ขออะไร เขาก็ไม่เคยสงสัย พุ่งไปข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
จมูกนางร้อนผ่าวขึ้นมา นางเขย่งปลายเท้า ช่วยจัดเสื้อผ้าให้หยุนเฟิงเล็กน้อย