แต่เดิมพวกเขาไม่มีเวลาจัดเก็บสัมภาระ ตอนออกจากวังเขาตกลงใจไว้แล้วว่าจะออกเดินทางไปชายแดนทันที ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้ทรงมีพระบัญชาด้วยวาจามาอย่างกะทันหัน ให้เขากลับจวนไปจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้เรียบร้อยเสียก่อน เขาจึงข่มใจกลับมายังจวนสักเที่ยวหนึ่ง
ตอนแรกเขาไม่ค่อยเข้าใจพระประสงค์ของฮ่องเต้นัก
จนกระทั่งได้ยินหยุนหลวนกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่านทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการแต่งตั้งรุ่ยอ๋องเป็นรองแม่ทัพ ให้ติดตามท่านไปชายแดนด้วย”
หยุนฟู่ชิงชะงักไป ก่อนที่ในแววตาจะวาบผ่านความกระจ่างอยู่บ้าง
“ถ้าเป็นเช่นนี้ก็ไม่แปลกแล้ว ที่ฮ่องเต้ทรงให้พวกเรากลับจวนมาจัดเก็บสัมภาระ ฮ่องเต้ทรงตั้งพระทัยแน่วแน่ว่าจะให้รุ่ยอ๋องตามพวกเราไปฝึกฝนประสบการณ์ จากเรื่องนี้ยังเห็นได้ว่าในพระหฤทัยของฮ่องเต้ ทรงโปรดปรานรุ่ยอ๋องยิ่งนัก อนาคตของรุ่ยอ๋องดูเหมือนจะไกลสุดหยั่ง”
หยุนหลวนจ้องมองหยุนฟู่ชิงเขม็ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ
“ท่านพ่อ ท่านทราบหรือไม่เจ้าคะ ว่าเหตุใดจู่ ๆ ข้าจึงเปลี่ยนใจ ไม่ยอมแต่งกับรุ่ยอ๋องอีกแล้ว”
หยุนฟู่ชิงมองหยุนหลวน ในดวงตาวาบผ่านความสงสัยอยู่บ้าง
หยุนหลวนเลียริมฝีปากที่แห้งผาก นางเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่าทีละคำ “หลังจากข้าต้องลมหนาวจนหมดสติไป ความจริงแล้วข้าฝันไปเรื่องหนึ่ง ในฝัน ท่านพ่อทำตามที่ข้าปรารถนา ไปทูลขอพระราชโองการพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ หลังจากนั้นแคว้นศัตรูที่ชายแดนก็ยกทัพบุกรุก ท่านกับรุ่ยอ๋องไปรับศึกที่ชายแดน ใครจะรู้ว่าสิบวันต่อมากลับมีข่าวร้ายส่งมาว่า กองทัพตระกูลหยุนเก้าหมื่นนาย ตายสิ้นที่หุบเขาเฮยเฟิง”