“ฮองเฮากลับไม่เหมือนฮองเฮา บุตรเอกก็ไม่เหมือนบุตรเอก ถูกบีบคั้นทุกหนแห่ง ต้องยอมจำนนอยู่ทุกเมื่อหลายปีมานี้ พวกเราต้องกล้ำกลืนความคับแค้นไว้มากเพียงใด ต้องทนรับคำเยาะเย้ยถากถางมากเพียงใด ฝ่าบาททรงทราบจริงหรือไม่?”
“จ้าวหว่านเอ๋อร์เพื่อข่มลูก ถึงกับวางยาพิษเสด็จแม่ เพื่อต้องการปกป้องเสด็จแม่ ลูกจึงอดกลั้นกล้ำกลืนความอัปยศมาหลายปี ฝ่าบาททรงเป็นพระบิดาของลูก เคยใส่ใจลูกชายคนนี้อย่างแท้จริงบ้างหรือไม่ เคยรักใคร่พระชายาเอกของพระองค์ ฮองเฮาของพระองค์อย่างแท้จริงบ้างหรือไม่?”
ดวงตาของฮองเฮาแดงก่ำ นางมองฮ่องเต้ แววตาไร้ซึ่งความรักและความอาลัยอาวรณ์อีกต่อไป ยามนี้อย่าว่าแต่มองบุรุษผู้นี้เลย เพียงได้ยินชื่อของเขา นางก็รู้สึกรังเกียจอย่างยิ่งแล้ว
“เซียวฉงซาน หากเจ้าคาดคิดได้ว่าจะมีวันนี้ เจ้าจะยังทำชั่วไว้มากมายเช่นนั้นหรือ? ในฐานะบุตร เจ้าก็ไร้กตัญญู ในฐานะบิดาก็ไร้เมตตา ยิ่งในฐานะสามีก็ไร้คุณธรรม ในสายตาของเปิ่นกง ชีวิตนี้เจ้าช่างล้มเหลวอย่างยิ่ง ดังคำกล่าวที่ว่า กำแพงพังย่อมมีคนผลักซ้ำ คนต่ำช้าเห็นแก่ตัวและไร้ยางอายเช่นเจ้า ต่อให้ตายเสียยามนี้ ก็ไม่มีผู้ใดหลั่งน้ำตาให้เจ้าสักหยด”
“เมื่อครู่เจ้ายังกล้าหวังให้พวกเราช่วยชีวิตเจ้าอีกหรือ? ยังคิดจะใช้สายเลือดพ่อลูกมาบีบบังคับให้โม่เอ๋อร์กับเยี่ยนอ๋องเป็นศัตรูกันอีกหรือ? หึ ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก เจ้ามีหน้าถึงเพียงไหนจึงกล้าพูดคำที่ไร้ยางอายเช่นนั้นออกมา? เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร? ยามนี้เจ้าไม่ใช่ฮ่องเต้ผู้สูงส่งและกุมอำนาจไว้ในมืออีกแล้ว ในสายตาเปิ่นกง เจ้าเป็นเพียงคนตายคนหนึ่ง”