สามัญชนบำเพ็ญเซียน: สมบัติที่ข้าวาดล้วนกลายเป็นจริง

ตอนที่ 2 โอสถห้ามังกร

10 นาที· 2.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ประตูห้องส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนปิดลง แสงจันทร์เพียงครึ่งเสี้ยวลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในความมืดสลัว

หลี่หลิวเฉินรีบจุดเทียน

เขาประคองโจวจื่อเจี้ยนให้นั่งลงบนเตียงไม้กระดานแข็ง ทันทีที่คลายมือ อีกฝ่ายก็โงนเงนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ยกมือขึ้นยันขอบเตียง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งพลันเลื่อนหลุด เผยให้เห็นรอยฝ่ามือดำสนิทประทับอยู่บนแผ่นอก

รอยฝ่ามือนั้นแผ่ไอสีดำจาง ๆ ขอบรอยคล้ายหมึกหยดลงบนกระดาษแล้วซึมกระจาย ลามไปตามเส้นลมปราณจนถึงหัวไหล่ ดูประหลาดน่าขนลุกยิ่งนัก

หลี่หลิวเฉินมองแล้วตะลึงอยู่บ้าง

“นี่คือฝ่ามือผนึกมารของสำนักมาร”

โจวจื่อเจี้ยนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับขมขื่น “ถูกฝ่ามือนี้เข้า พลังวิญญาณถูกผนึกไปเกือบเก้าส่วน ตันเถียนราวกับมีก้อนโคลนอุดอยู่ ขยับพลังไม่ได้แม้แต่น้อย เดิมทียังพอฝืนควบคุมกระบี่เหินหนีได้ แต่เมื่อตกลงมาเมื่อครู่ อาการบาดเจ็บก็ยิ่งกำเริบ ยามนี้อย่าว่าแต่กลับสำนักเทียนอวี่เลย แค่จะออกจากเมืองชิงซีได้หรือไม่ก็ยังพูดยาก”

เขาหอบหายใจครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “คนจากสำนักมารอยู่แถวนี้ ข้าจะหลบอยู่กับเจ้าสักระยะ รอให้ผนึกคลายลงบ้างจนข้าพอขับเคลื่อนพลังวิญญาณได้สักเสี้ยว ข้าย่อมมีวิธีกลับไปเอง พี่น้องช่วยเหลือกันอย่างกล้าหาญ บุญคุณครั้งนี้ข้าจดจำไว้ วันหน้าต้องตอบแทนอย่างงามแน่”

ตอบแทนอย่างงามหรือ?

แววดีใจวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาของหลี่หลิวเฉิน

กำลังง่วงก็มีหมอนมาถึงพอดี เส้นทางบำเพ็ญเซียนอยู่ตรงหน้าแล้ว

คนผู้นี้ถูกผนึกพลังวิญญาณ ทั้งยังติดอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ นับเป็นโอกาสทองที่เขาจะต่อรอง หากพลาดโอกาสนี้ไป ไม่รู้ต้องรอถึงปีไหนเดือนใดกว่าจะพบศิษย์สำนักเซียนอีกครั้ง

พอคิดถึงการบำเพ็ญเซียนและอายุยืนยาว น้ำลายของหลี่หลิวเฉินก็แทบไหล

เมื่อเห็นท่าทางของหลี่หลิวเฉินในยามนี้ โจวจื่อเจี้ยนกลับรู้สึกขนลุกอยู่ในใจ

คนผู้นี้เป็นอะไรกัน แววตาราวกับอยากกลืนเขาลงท้องอย่างไรอย่างนั้น

โจวจื่อเจี้ยนเริ่มคิดหนีเสียแล้ว

“ศิษย์พี่วางใจเถิด ผนึกของท่าน ข้าจะช่วยคลายให้” หลี่หลิวเฉินตบอกยืนยัน

โจวจื่อเจี้ยนเงยหน้าพรวด แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “เจ้าน่ะหรือ?”

“ตระกูลข้าสืบทอดตำรับยาอยู่หลายขนาน ในนั้นมีตำรับแก้ผนึกอยู่ รับรองว่ากินยาแล้วหายแน่” หลี่หลิวเฉินกล่าวจริงบ้างเท็จบ้าง “แต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน ข้าช่วยคลายผนึกให้ท่าน ท่านก็พาข้าเข้าสำนักเทียนอวี่”

โจวจื่อเจี้ยนอดสงสัยไม่ได้ ตระกูลเจ้าไม่ได้ขายแป้งย่างหรอกหรือ?

ยังแก้ผนึกได้อีกหรือ?

แต่เมื่อได้ยินประโยคหลังของหลี่หลิวเฉิน เขาก็คลายใจลงเล็กน้อย “ข้านึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้พี่น้องอยากบำเพ็ญเซียนนี่เอง เรื่องนี้ยากตรงไหน สำนักเทียนอวี่ของเราจัดการทดสอบเข้าสำนักทุกปี ขอเพียงมีรากวิญญาณและประพฤติตนเที่ยงตรง ก็เข้าสำนักชั้นนอกได้ทั้งนั้น รอข้ากลับไปแล้วจะเขียนจดหมายแนะนำให้ รับรองว่าเจ้าผ่านการคัดเลือกรอบแรกได้”

เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าหลี่หลิวเฉินกลับยังไม่คลายกังวล จ้องตาเขาพลางเอ่ยทีละคำ “แล้วถ้าข้าเป็นผู้มีรากวิญญาณว่างเปล่าล่ะ?”

“รากวิญญาณว่างเปล่าหรือ?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวจื่อเจี้ยนแข็งค้างทันควัน ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่เหลือเชื่อที่สุด เขากวาดตามองหลี่หลิวเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าสองรอบ เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดเล่น คิ้วจึงค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน “พี่หลี่ เจ้าเป็นผู้มีรากวิญญาณว่างเปล่าหรือ?”

เมื่อเห็นหลี่หลิวเฉินพยักหน้า เขาก็เงียบไปนาน ก่อนถอนหายใจ “ข้าไม่ปิดบังพี่น้อง รากวิญญาณว่างเปล่าในโลกบำเพ็ญเซียนเปรียบเสมือนหลุมไร้ก้น การฝึกฝนสิ้นเปลืองกว่าคนทั่วไปถึงร้อยเท่า สำนักไม่มีทางรับไว้หรอก อย่าว่าแต่สำนักเทียนอวี่ของเราเลย ต่อให้เป็นสำนักใหญ่เช่นสำนักกระบี่หลิงหลง ก็ไม่เลี้ยงศิษย์รากวิญญาณว่างเปล่าสักคน”

“ข้าไม่ต้องให้สำนักเลี้ยงดู” หลี่หลิวเฉินขยับเข้าไปครึ่งก้าว น้ำเสียงหนักแน่น “ต่อให้เป็นเพียงศิษย์รับใช้ ขอแค่มอบเคล็ดวิชาบำเพ็ญให้ข้าก็พอ”

“เรื่องนี้...”

โจวจื่อเจี้ยนครุ่นคิด ศิษย์รับใช้เป็นเพียงผู้มีฐานะต่ำต้อยที่สุดในสำนัก ทำงานเบ็ดเตล็ดแลกข้าวกิน ไม่นับเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ

ทั้งยังไม่สิ้นเปลืองทรัพยากรของสำนักมากนัก ด้วยฐานะของเขา จัดให้คนผู้หนึ่งเข้าไปไม่ใช่เรื่องยาก

ยิ่งกว่านั้น ตอนนี้พลังวิญญาณของเขาถูกผนึกไว้ ชะตาชีวิตยากคาดเดา หากคนผู้นี้คลายฝ่ามือผนึกมารได้จริง อย่าว่าแต่ตำแหน่งศิษย์รับใช้ ต่อให้เป็นบุญคุณใหญ่หลวงเพียงใดก็ต้องตอบแทน

“ได้”

โจวจื่อเจี้ยนพยักหน้า น้ำเสียงจริงจัง “ข้าช่วยเจ้าได้ แต่ขอพูดให้ชัดเสียก่อน ศิษย์รับใช้มีฐานะต่ำต้อย การฝึกฝนต้องพึ่งตนเองทั้งหมด จะก้าวหน้าได้หรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของเจ้า”

“แค่นี้ก็พอแล้ว” หินก้อนใหญ่ในใจหลี่หลิวเฉินร่วงลง เขาผ่อนลมหายใจยาว

“เช่นนั้นศิษย์พี่รอสักครู่ ข้าจะไปจัดยา”

เขาหันหลังเข้าไปในห้องด้านใน ปิดประตูตามหลัง หัวใจยังเต้นเร็วอยู่เล็กน้อย

ตำรับยาแก้ผนึกหรือ?

เขาจะมีตำรับยาอะไรได้ ที่มีอยู่ก็มีเพียงพู่กันด้ามนี้เท่านั้น

หลี่หลิวเฉินนั่งลงหน้าแผ่นไม้เก่า กำพู่กันไว้ ปลายนิ้วร้อนผ่าวเล็กน้อย

ตลอดยี่สิบสี่ปีในชาติก่อนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง เขาทำอย่างอื่นไม่ได้ แต่เล่นเกมออนไลน์มามาก ในเกมหนึ่งมียาชนิดหนึ่งชื่อโอสถห้ามังกร ใช้แก้ผนึกและข้อห้ามสารพัดชนิด พอดีกับอาการนี้

เขาหลับตานึกถึงรูปร่างของโอสถห้ามังกรในเกม ใบไม้สีเขียวใบหนึ่งรองอยู่ด้านล่าง บนนั้นประดับโอสถขนาดเท่าลูกตามังกรห้าเม็ด แบ่งเป็นห้าสี เขียว แดง เหลือง ขาว ดำ แทนธาตุทั้งห้า เมื่อรวมกันจึงเป็นโอสถห้ามังกร

น่าจะ...ประมาณนี้กระมัง?

เขาสูดลมหายใจลึก แล้วค่อย ๆ วาดลงบนกระดาษหยาบ

น่าเสียดาย ความคิดนั้นดี แต่พอจรดพู่กันก็เบี้ยวเสียแล้ว

ใบไม้ด้านหนึ่งกว้าง อีกด้านแคบ เส้นใบคดไปคดมาราวกับไส้เดือน

โอสถทั้งห้าเม็ดยิ่งมีขนาดไม่เท่ากัน ทั้งกลมทั้งแบน สีสันยังปนเปกันไปหมด เขียวก็ไม่เขียว ขาวก็ไม่ขาว ดูคล้ายก้อนกลมเบี้ยว ๆ ห้าก้อนแปะอยู่บนใบไม้เน่าใบหนึ่ง

เมื่อพู่กันตวัดเป็นเส้นสุดท้าย แสงริบหรี่ก็วาบขึ้น

เสียง “แปะ” ดังขึ้น สิ่งนุ่มนิ่มชิ้นหนึ่งตกลงบนแผ่นไม้

หลี่หลิวเฉินหยิบขึ้นมาดู มุมปากกระตุกเล็กน้อย

เหมือนภาพที่วาดทุกประการ ใบไม้ยับย่นรองก้อนกลมป้อมห้าก้อน สีขาวขุ่นปนสีอื่นเล็กน้อย ดูนุ่มเหนียว ทั้งยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของข้าว

“น่าจะใช้ได้กระมัง?” หลี่หลิวเฉินเองก็ไม่แน่ใจ เพราะเขาไม่เคยเห็นโอสถห้ามังกรของจริงมาก่อน

เขาฝืนใจถือออกไป

ในห้องด้านนอก โจวจื่อเจี้ยนกำลังฝืนนั่งสมาธิ พอได้ยินเสียงก็รีบลืมตา ครั้นเห็นของในมือหลี่หลิวเฉิน ความคาดหวังบนใบหน้าก็ค่อย ๆ แข็งค้าง

“พี่น้อง...นี่คือโอสถแก้ผนึกที่เจ้าพูดถึงหรือ?”

“เป็นวิธีโบราณที่ตระกูลข้าสืบทอดมา รูปร่างอาจดูน่าเกลียดไปบ้าง แต่สรรพคุณไม่ลดลงแม้แต่น้อย”

หลี่หลิวเฉินส่ง “โอสถห้ามังกร” ให้ สีหน้าไม่เปลี่ยน “ศิษย์พี่ลองดูหรือไม่?”

โจวจื่อเจี้ยนบีบ “โอสถ” เม็ดนั้น ในมือสัมผัสได้นุ่มหยุ่นและอุ่นเล็กน้อย มองอย่างไรก็คล้ายขนม แต่ยามนี้เขาอาศัยอยู่ใต้ชายคาของผู้อื่น ทั้งยังต้องขอความช่วยเหลือ คงไม่ดีหากเอ่ยสงสัยออกไปตรง ๆ เขาจึงหลับตา เงยหน้ากลืนลงไป

เม็ดโอสถนุ่มเหนียว กลิ่นหอมหวานของข้าวแผ่กระจายในปาก เคี้ยวแล้วก็ยังติดฟัน

โจวจื่อเจี้ยน “...”

เขานิ่งอึ้งอยู่นาน ก้มมองมือของตน ก่อนสัมผัสตันเถียนอีกครั้ง

ผนึกไม่ขยับเขยื้อน พลังวิญญาณก็ไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย มีเพียงรสหวานจัดที่ติดอยู่ในปาก

“พี่น้อง” โจวจื่อเจี้ยนเอ่ยอย่างยากลำบาก “เหตุใดกินแล้วเหมือนลูกข้าวเหนียว?”

หลี่หลิวเฉินกระแอมแห้ง ๆ แล้วฝืนอธิบาย “เป็นวิธีปรุงยาโบราณ ใช้ธัญพืชทั้งห้าเป็นตัวนำ รูปร่างกับรสสัมผัสอาจคล้ายอยู่บ้าง แต่สรรพคุณยังอยู่แน่นอน นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าปรุง จึงยังไม่ชำนาญ รอข้าก่อน ข้าจะไปจัดยาอีกครั้ง!”

เขาไม่รอให้โจวจื่อเจี้ยนตอบ หันหลังพรวดกลับเข้าไปในห้องด้านใน

กว่าจะเสร็จเรื่องนี้ก็ผ่านไปสามวัน

วันแรก สิ่งที่วาดออกมาเป็นลูกข้าวเหนียวไส้น้ำตาลทรายแดง โจวจื่อเจี้ยนกินเข้าไป แต่ผนึกไม่มีปฏิกิริยา

วันที่สอง สิ่งที่วาดออกมาเป็นลูกข้าวเหนียวไส้งา โจวจื่อเจี้ยนกินเข้าไป ผนึกก็ยังคงไม่ขยับ

วันที่สาม หลี่หลิวเฉินพยายามวาดโอสถห้าสี ทว่าสีกลับปนเปกันยุ่งเหยิง กลายเป็นลูกข้าวเหนียวหลากสี น้ำเชื่อมหวานอมเปรี้ยวไหลเยิ้มออกมา

จากความคาดหวังเต็มเปี่ยมในวันแรก โจวจื่อเจี้ยนค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกังขาในวันที่สอง ก่อนจะด้านชาไปในวันที่สาม

ทุกวันเขานั่งอยู่บนเตียง มองหลี่หลิวเฉินยก “โอสถ” รูปร่างต่าง ๆ เข้ามา จากคำขอบคุณในตอนแรก กลายเป็นความเงียบงัน ต่อมาเพียงเห็นลูกกลม ๆ ก็ขย้อนโดยอัตโนมัติ

ที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ผ่านไปสามวัน บาดแผลของเขาไม่หาย ผนึกก็ไม่คลาย แต่ใบหน้ากลับกลมขึ้นหนึ่งรอบ น้ำหนักเพิ่มไปถึงสองจิน

ศิษย์สำนักเทียนอวี่ผู้สง่างาม ถูกสำนักมารไล่ล่ายังไม่เคยปริปากบ่นทุกข์ ยามนี้กลับเกือบถูกลูกข้าวเหนียวป้อนจนสงสัยในชีวิต

เช้าตรู่วันที่สี่ หลี่หลิวเฉินยกชามบิ่นใบหนึ่งเข้ามาอีกครั้ง

ในชามมีก้อนกลมเบี้ยว ๆ ห้าก้อน ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมาจาง ๆ

ทันทีที่เห็นก้อนกลมป้อมเหล่านั้น ท้องของโจวจื่อเจี้ยนก็ปั่นป่วนราวคลื่นซัด

“รีบกินเสีย กินหมดแล้วผนึกก็คลาย ข้าจะพาเจ้ากลับสำนัก!” เห็นโจวจื่อเจี้ยนไม่อยากกิน หลี่หลิวเฉินก็ร้อนใจ คว้าลูกข้าวเหนียวแล้วยัดใส่ปากโจวจื่อเจี้ยน

โจวจื่อเจี้ยนสำลักจนเกือบตาเหลือก

เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป พลิกตัวลงจากเตียง แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าหลี่หลิวเฉินเสียงดังตุบ

“พี่หลี่! ท่านปู่หลี่! ข้าขอร้องท่าน!” เขาน้ำตานองหน้า “ข้าไม่อยากฟื้นพลังแล้ว ข้าก็ไม่กลับสำนักเทียนอวี่แล้ว! ต่อไปข้าจะอยู่ที่เมืองชิงซีแห่งนี้ ช่วยเจ้าขายแป้งย่าง แต่งภรรยา มีลูก ใช้ชีวิตเป็นสามัญชนอย่างสงบได้หรือไม่? ลูกกลม ๆ นี่ข้ากินไม่ไหวจริง ๆ กินต่อไปข้าต้องถูกข้าวเหนียวอัดแน่นจนตายแน่!”

เขากลัวจริง ๆ

ฝ่ามือผนึกมารแม้จะร้ายกาจ อย่างน้อยชั่วครู่ชั่วยามก็ยังไม่ถึงตาย

แต่กินลูกข้าวเหนียวทุกวัน สักวันคงสำลักตายแน่

หลี่หลิวเฉินถือชาม มองโจวจื่อเจี้ยนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ทั้งขบขันทั้งจนปัญญา ในใจยังรู้สึกท้อแท้อยู่บ้าง

หรือจะไม่ได้ผลจริง ๆ? พู่กันด้ามนี้วาดได้แค่แป้งย่างกับก้อนหิน วาดโอสถจริง ๆ ไม่ได้หรือ?

แต่เขาไม่ยอมแพ้ อุตส่าห์คว้าโอกาสมาได้ อุตส่าห์จะก้าวเข้าสำนักเซียน หรือจะต้องพลาดทุกอย่างเพียงเพราะฝีมือวาดภาพย่ำแย่?

“เจ้าลุกขึ้นก่อน” เขาวางชามไว้ข้าง ๆ “ครั้งสุดท้าย ข้าจะลองอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย หากยังไม่ได้ผล ข้าจะไม่บังคับเจ้าแล้ว”

โจวจื่อเจี้ยนเงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร “จริงหรือ?”

“จริง”

หลี่หลิวเฉินกลับเข้าห้องด้านใน นั่งลงหน้าแผ่นไม้ แต่ยังไม่รีบลงมือ

เขาหลับตา สงบจิตใจ กดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายลง เหลือไว้เพียงภาพโอสถห้ามังกรในเกม

ใบไม้เขียวรองรับ โอสถห้าเม็ดเรียงราย ธาตุทั้งห้าส่งเสริมกัน พลังวิญญาณไหลเวียน

เขาค่อย ๆ ยกพู่กันขึ้น วาดทีละเส้นอย่างช้า ๆ

ทั้งเค้าโครงของใบไม้ ทิศทางของเส้นใบ ตำแหน่งและสีของโอสถทั้งห้าเม็ด เขาพยายามวาดให้ช้าและมั่นคงที่สุด

มันยังไม่ถึงกับงดงาม ใบไม้ยังเบี้ยวอยู่บ้าง โอสถก็ไม่กลมได้รูป สีสันก็ไม่บริสุทธิ์นัก

แต่เมื่อเทียบกับลูกข้าวเหนียวรูปร่างพิกลพิการในสามวันแรก อย่างน้อยก็เป็นรูปเป็นร่างแล้ว

พู่กันตวัดเป็นเส้นสุดท้าย

คราวนี้ไม่มีเสียง “แปะ” เบา ๆ ดังขึ้น

แสงริบหรี่กลุ่มหนึ่งแผ่กระจายออกจากกระดาษ กลิ่นยาใสสะอาดขมฝาดสายหนึ่งค่อย ๆ ลอยออกมา ไม่เข้มข้น แต่ชัดเจนแจ่มแจ้ง ไม่ใช่กลิ่นข้าว หากเป็นกลิ่นยาแท้จริง

หัวใจของหลี่หลิวเฉินกระตุกวูบ

เขาก้มลงมอง

ใบไม้เขียวที่ยับเล็กน้อยวางนิ่งอยู่บนกระดาษ บนนั้นรองโอสถขนาดเท่าลูกตามังกรห้าเม็ด สีเขียว แดง เหลือง ขาว ดำ แม้ไม่สดใส แต่แยกแยะได้ชัดเจน ผิวโอสถเรืองประกายชุ่มชื้นนวลตาจาง ๆ

สำเร็จแล้ว

สำเร็จจริง ๆ

เขาหยิบโอสถขึ้นมา มือสั่นเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวก้าวเร็ว ๆ ออกไป

ในห้องด้านนอก โจวจื่อเจี้ยนยังนั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพงอย่างสิ้นหวัง เมื่อได้กลิ่นยา ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที

เขามองโอสถในมือหลี่หลิวเฉิน สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณจาง ๆ ที่แทบจับต้องไม่ได้

เขาพลันลุกพรวดขึ้นมา เสียงสั่นเครือ “นี่คือ...”

“โอสถห้ามังกร” หลี่หลิวเฉินยื่นโอสถให้ มุมปากอดยกขึ้นไม่ได้ “คราวนี้สำเร็จแน่นอน”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป