สามัญชนบำเพ็ญเซียน: สมบัติที่ข้าวาดล้วนกลายเป็นจริง

ตอนที่ 3 ถูกจับเข้าสำนักมาร

9 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อมองโอสถในมือซึ่งมีรูปลักษณ์แตกต่างจากลูกข้าวเหนียวที่กินมาตลอดหลายวันอย่างสิ้นเชิง โจวจื่อเจี้ยนแทบหลั่งน้ำตา

เขาอ้าปากกลืนโอสถทั้งห้าเม็ดลงไป

ในที่สุดก็ไม่เหนียวหนึบแล้ว

หลังโอสถลงท้องได้เพียงไม่กี่อึดใจ โจวจื่อเจี้ยนก็เห็นไอพิฆาตสีดำที่หน้าอกค่อย ๆ สลายไป ขณะที่พลังวิญญาณซึ่งแห้งเหือดอยู่ในร่างก็ไหลกลับมาเป็นสายธารเล็ก ๆ

แม้พลังจะยังไม่ฟื้นคืนสู่จุดสูงสุด แต่ความรู้สึกที่สัมผัสพลังวิญญาณได้อีกครั้งนั้นช่างงดงามเหลือเกิน

“โอสถนี้มีฤทธิ์รุนแรงถึงเพียงนี้เชียว!”

สายตาที่โจวจื่อเจี้ยนมองหลี่หลิวเฉินเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่เคยได้ยินชื่อโอสถที่เรียกว่าโอสถห้ามังกรมาก่อน ส่วนผนึกจากฝ่ามือผนึกมารนั้น ต่อให้เขากลับสำนักไปเชิญผู้อาวุโสแห่งยอดเขาปรุงโอสถมาลงมือ ก็ยังไม่แน่ว่าจะคลายได้รวดเร็วเช่นนี้

“พี่หลี่ บุญคุณครั้งนี้ ข้าโจวจื่อเจี้ยนจะจดจำไว้ในใจ” โจวจื่อเจี้ยนประสานมือกล่าวกับหลี่หลิวเฉิน “เรื่องที่เจ้าจะเข้าสำนักเทียนอวี่ ข้าจะจัดการให้เอง ส่วนเรื่องอื่นข้าไม่กล้ารับปาก แต่สิ่งใดที่ข้าช่วยช่วงชิงให้พี่หลี่ได้ ข้าจะทำสุดกำลัง”

“ขอบคุณศิษย์พี่โจว!”

ในใจหลี่หลิวเฉินเหมือนยกภูเขาออกจากอก สีหน้าจึงเผยความยินดีออกมาในที่สุด

ชาติก่อนตลอด 24 ปี เขาติดอยู่บนเตียง แม้แต่ต้นไม้นอกหน้าต่างก็ยังเอื้อมมือไปสัมผัสไม่ได้

บัดนี้ ประตูแห่งการบำเพ็ญเซียนกำลังจะเปิดต้อนรับเขาเสียที

เมื่อบำเพ็ญเซียนแล้ว เขาจะเหินฟ้าด้วยกระบี่ ไม่ต้องประสบกับการเกิด แก่ เจ็บ ตายอีก และจะอำลาเตียงป่วยที่จองจำเขามาตลอดชีวิตไปชั่วนิรันดร์

เมื่อเห็นแววตาคาดหวังของหลี่หลิวเฉิน โจวจื่อเจี้ยนก็กระแอมเบา ๆ “แต่พี่หลี่ เกรงว่าเจ้าต้องรออีกหลายวัน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ข้ากับศิษย์น้องหลายคนถูกสำนักมารซุ่มโจมตี กว่าจะหนีรอดออกมาได้ก็แทบเอาชีวิตไม่รอด ผู้อาวุโสที่นำขบวนคงกำลังกังวลอยู่ ข้าต้องรีบไปสมทบกับศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักก่อน”

“อีกหลายวัน เมื่อข้ากลับสำนักเทียนอวี่ จะมารับเจ้าที่เมืองชิงซี ถึงเวลานั้นเราค่อยกลับไปด้วยกัน ระหว่างทางจะได้ปลอดภัยขึ้น”

เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของหลี่หลิวเฉิน โจวจื่อเจี้ยนก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้เขา

“นี่คือเคล็ดวิชาพื้นฐานของสำนักเทียนอวี่ ‘เคล็ดนำปราณ’ ในช่วงหลายวันนี้ เจ้าฝึกฝนอยู่ที่บ้านไปพลาง รอข้ากลับมาไปพลางได้”

“เคล็ดวิชา!”

แววตาผิดหวังของหลี่หลิวเฉินพลันหายวับไป

เขาจ้องหนังสือในมือเขม็ง

นี่คือวิชาบำเพ็ญเซียน

ฝึกวิชานี้แล้วก็มีหวังอายุยืนใช่หรือไม่?

“ได้ ๆ รออีกไม่กี่วันเท่านั้น ข้าจะรอศิษย์พี่โจว” หลี่หลิวเฉินกำวิชาไว้ในมืออย่างเบิกบาน

โจวจื่อเจี้ยนจากไปแล้ว

หลี่หลิวเฉินรีบปิดประตูใหญ่ จากนั้นลงกลอนประตูและหน้าต่างทุกบานในบ้านให้เรียบร้อย ก่อนเปิด ‘เคล็ดนำปราณ’ ตั้งใจลองฝึกดู แม้ตนจะมีรากวิญญาณว่างเปล่า แต่บางทีอาจเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่งในหมื่นคน ฝึกเพียงครู่เดียวก็สำเร็จก็เป็นได้

แต่ในเวลานั้นเอง กระเบื้องบนหลังคากลับส่งเสียงแผ่วเบา

หลี่หลิวเฉินชะงัก เสียงมาจากไหน?

เขากำลังจะลุกไปดู ทว่าด้านหลังกลับมีไอเย็นยะเยือกพุ่งเข้ามา หลี่หลิวเฉินหันขวับไปมอง แล้วพบเด็กสาวชุดดำยืนอยู่ตรงหน้า บนศีรษะสวมหมวกคลุมหน้า จึงมองเห็นใบหน้าประณีตได้เพียงราง ๆ

“ใคร!” หลี่หลิวเฉินตกใจ หรือจะเป็นโจรเด็ดบุปผา?

แต่เด็กสาวไม่พูดสักคำ เพียงพ่นควันกลุ่มหนึ่งออกมา หลี่หลิวเฉินก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด

จบเห่แล้ว ข้าจะเสียพรหมจรรย์เสียแล้ว...

นี่คือความคิดสุดท้ายของหลี่หลิวเฉินก่อนหมดสติ

……

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด

หลี่หลิวเฉินได้ยินเสียงระฆังอันกึกก้องแว่วมา จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ

ศีรษะยังปวดตุบ ๆ

เขาฝืนลืมตา ในห้องสลัวมีตะเกียงแก้วเล็ก ๆ จุดอยู่หลายดวง ภายใต้แสงสีเหลืองหม่น มีเด็กสาวในชุดผ้าโปร่งสีดำนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

นางกดหมวกคลุมหน้าลงต่ำจนบดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ทอประกายเย็นเยียบ

ปลายนิ้วของนางหมุนเล่นพู่กันเล่มหนึ่งอย่างเชื่องช้า

หลี่หลิวเฉินใจหายวาบ พู่กันเล่มนั้นดูคล้ายของเขาเหลือเกิน

เขาลูบเสื้อผ้าตนเองโดยไม่รู้ตัว พบว่ายังอยู่ครบดี ดูท่าพรหมจรรย์คงไม่ถูกช่วงชิงไป มีเพียงพู่กันในอกเสื้อที่หายไปแล้ว

เมื่อเห็นเขาฟื้น เด็กสาวก็เหลือบตาขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดเรื่องไม่สำคัญ “ฟื้นแล้วก็เลิกแกล้งสลบได้”

หลี่หลิวเฉินคำนวณอยู่ในใจอย่างรวดเร็ว แต่บนใบหน้ากลับแสดงความงุนงง “เจ้าเป็นใคร? จับข้ามาทำไม? ที่นี่ที่ไหน? ข้าเป็นเพียงคนขายแป้งย่าง ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถิด”

“ที่นี่คือสำนักผนึกมาร ข้าชื่อซูหลี” เด็กสาวกล่าวอย่างเฉยชา

“สำนักผนึกมาร!” หลี่หลิวเฉินตกใจ เขาเคยได้ยินชื่อสำนักผนึกมาร ซึ่งเป็นหนึ่งในสำนักมาร ทั้งสำนักไม่มีคนดีสักคน

“จับคนผิดหรือไม่ ข้ารู้แก่ใจ”

ซูหลีแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเจือความมั่นใจอยู่หลายส่วน “โจวจื่อเจี้ยนถูกฝ่ามือผนึกมารของข้าเข้าไป ตามกำลังของข้า ต่อให้เป็นเขาก็อย่าหวังจะทะลวงผนึกได้ภายในครึ่งเดือน แต่เขาไปอยู่ในเรือนพัง ๆ ของเจ้าหลายวัน กลับออกมาอย่างกระปรี้กระเปร่า”

นางหยุดครู่หนึ่ง สายตาจับอยู่บนตัวหลี่หลิวเฉิน ราวกับจะมองทะลุเขา “อย่าคิดพูดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า”

หลี่หลิวเฉินใจสะท้าน ที่แท้ก็มาหาเรื่องโอสถห้ามังกรจริง ๆ

แต่เขายังคงปฏิเสธหัวชนฝา เอาแต่ส่ายหน้า “ข้าฟังไม่เข้าใจที่เจ้าพูด ศิษย์พี่โจวเป็นยอดฝีมือบำเพ็ญเซียน อาการบาดเจ็บของเขาหายเร็ว จะเกี่ยวอะไรกับข้า? หากพวกเจ้าจะตามหาใคร ก็ไปหาเขาสิ จับคนธรรมดาอย่างข้าไว้มีประโยชน์อันใด?”

“แสร้งต่อไปเถิด”

จนถึงตอนนี้ ซูหลีจึงยกมือถอดหมวกคลุมหน้าออก

ผมยาวดำขลับสยายลงมา เผยใบหน้างดงามเย็นชา

นางดูมีอายุเพียงสิบแปดหรือสิบเก้าปี คิ้วตางดงามประณีต แต่กลับแผ่ไอเย็นชาที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

ความรู้สึกแรกที่หลี่หลิวเฉินมีเมื่อเห็นนางคือ งดงามจริง ๆ

แต่ก็เย็นชาเหลือเกิน

“เจ้า...จับข้ามาที่นี่ต้องการสิ่งใดกันแน่?” หลี่หลิวเฉินขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ชาติก่อนเขาหนีรอดจากแหล่งหลอกลวงคนไปขายได้ ชาตินี้กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้อีกหรือ?

“อีกครึ่งเดือน สำนักผนึกมารจะจัดการคัดเลือกเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ทุกสามปี ผู้เข้าร่วมล้วนเป็นศิษย์สายตรงใต้สังกัดผู้อาวุโสทั้งหลาย ผู้ชนะจะรับตำแหน่งเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์และกุมอำนาจหอวินัยแห่งสำนักผนึกมาร มีฐานะรองเพียงประมุขและผู้อาวุโส”

“ส่วนผู้แพ้จะถูกขับออกจากสำนัก!”

“จะเป็นหรือตาย เกรงว่าคงมิอาจตัดสินใจเองได้”

ซูหลีหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “ผู้ที่แย่งชิงตำแหน่งเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์กับข้าคือหลินชีชี ศิษย์น้องของข้า ฝีมือฝ่ามือผนึกมารของนางเหนือกว่าข้า”

“พูดตามตรง เมื่อต้องประมือกับนาง ข้าไม่มีความมั่นใจมากนัก”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หลี่หลิวเฉินก็พอเดาได้ราง ๆ เขาไม่พูดอะไร เพียงรอให้ซูหลีกล่าวต่อ

“หลินชีชีจิตใจเหี้ยมโหด ในสายตานางไม่มีที่ให้แม้แต่เม็ดทราย คนที่ขวางทางนางไม่เคยมีใครรอดชีวิต”

น้ำเสียงของซูหลีเย็นลง ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องธรรมดาสามัญ “ข้ากับนางไม่ลงรอยกันมาโดยตลอด หากข้าแพ้ นางย่อมไม่ปล่อยให้ข้ามีชีวิตออกจากสำนักผนึกมาร”

“ไม่ใช่แค่ข้า คนรอบตัวข้า หรือผู้ที่เคยข้องเกี่ยวกับข้า นางจะไม่ละเว้นแม้แต่คนเดียว”

กล่าวจบ ซูหลีก็มองหลี่หลิวเฉินลึกซึ้ง “ตอนข้าพาเจ้ากลับมา คนทั้งสำนักผนึกมารเห็นกันหมดแล้ว เกรงว่าเรื่องคงไปถึงหูหลินชีชีแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ขนทั่วร่างของหลี่หลิวเฉินก็ลุกชัน

ซูหลีผู้นี้ร้ายกาจนัก นางจงใจชัด ๆ!

นางก้าวเข้ามาสองก้าว หยุดยืนตรงหน้าหลี่หลิวเฉิน สายตาคมกริบราวคมมีด แฝงแรงกดดันที่ไม่อาจโต้แย้ง “ข้าไม่สนว่าเจ้าใช้วิธีใด จะเป็นโอสถหรือเคล็ดวิชาลับก็ช่าง ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้า ระหว่างประลองคัดเลือก หากนางผนึกพลังวิญญาณของข้า ข้าต้องมีแผนรับมือ”

“ขอเพียงเจ้าช่วยให้ข้าชนะตำแหน่งเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป”

หลี่หลิวเฉินเงยหน้ามองซูหลี นางกำลังมองเขาเงียบ ๆ ไม่มีแววกระวนกระวายแม้แต่น้อย ราวกับมั่นใจว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น

“ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?”

หลี่หลิวเฉินเอ่ยเสียงขรึม “หากข้าช่วยให้เจ้าชนะตำแหน่งเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ แล้วเจ้ากลับฆ่าปิดปากข้า ถึงตอนนั้นข้าจะไปร้องขอความเป็นธรรมกับผู้ใด?”

ซูหลียิ้ม

นางหรี่ตาลง ยกมือขึ้นบีบคางหลี่หลิวเฉินเบา ๆ “หากเจ้าไม่ช่วยข้า เจ้าตายแน่ หากช่วยข้า อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสรอด เจ้าจะเลือกทางไหนก็แล้วแต่เจ้า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หลิวเฉินก็เงียบไปครู่ใหญ่

เขามีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ?

นี่ไม่ใช่ปิดทางหนีของเขาจนหมดแล้วหรือไร?

“ข้าช่วยเจ้าได้ แต่ข้ามีเงื่อนไขอยู่หลายข้อ” หลี่หลิวเฉินสูดลมหายใจลึก ในเมื่อไม่มีทางออกไปแล้ว ขอเรียกร้องสักหน่อยคงไม่เกินไปกระมัง?

“ว่ามา”

ซูหลีเปลี่ยนอิริยาบถ เหลือบมองหลี่หลิวเฉิน “ข้าฟังอยู่”

“ข้อแรก ตอนข้าปรุงโอสถ ห้ามผู้ใดรบกวนหรือเฝ้าดู”

“ได้” ซูหลีรับปาก

“ข้อสอง ห้ามซักถามตำรับโอสถที่ข้าใช้ปรุง”

“ข้าไม่สนใจเรื่องนั้น” ซูหลีต้องการเพียงผลลัพธ์

“ข้อสาม เจ้าต้องคืนของของข้าให้ข้า พู่กันเล่มนี้เป็นสิ่งเดียวที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้ข้า” หลี่หลิวเฉินจ้องพู่กันในมือซูหลี นางก้มมองมัน แต่ก็ดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดพิเศษ

ซูหลีโยนพู่กันให้หลี่หลิวเฉินตามใจ “เอาไป”

หลี่หลิวเฉินรีบรับไว้

“จริงสิ แล้ววิชาในตัวข้าล่ะ?” หลี่หลิวเฉินพลันนึกขึ้นได้ว่าเขายังมี ‘เคล็ดนำปราณ’ ที่โจวจื่อเจี้ยนมอบให้ติดตัวอยู่ นั่นเป็นกุญแจสำคัญในการบำเพ็ญเซียนของเขาเชียวนะ

“วิชา?”

ซูหลีเบ้ปาก “ของแบบนั้นเรียกว่าวิชาได้ด้วยหรือ? ขยะอะไรไม่รู้ ข้าโยนทิ้งระหว่างทางกลับแล้ว”

“อะไรนะ!”

เมื่อได้ยินว่าซูหลีโยนมันทิ้ง หลี่หลิวเฉินแทบร้องไห้ด้วยความร้อนใจ

เขายังหวังพึ่งวิชานั้นเพื่อฝึกฝนให้มีอายุยืนอยู่เลย

เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจของหลี่หลิวเฉิน ซูหลีก็กล่าวอย่างดูแคลน “นั่นมันก็แค่วิชาขยะ หากเจ้าอยากได้วิชาบำเพ็ญ ข้าจะให้เจ้าเล่มหนึ่ง รับรองว่าดีกว่าของห่วย ๆ ที่สำนักเทียนอวี่ให้เจ้ามา”

แต่หลี่หลิวเฉินกลับส่ายหน้าราวกับกลองป๋องแป๋ง

“ข้าไม่เอา วิชาของสำนักมาร หากข้าฝึกแล้วมิกลายเป็นมารไปด้วยหรือ? เช่นนั้นต่อไปใคร ๆ ก็ฆ่าข้าได้มิใช่หรือ?” หลี่หลิวเฉินรีบปฏิเสธ เขาตั้งใจจะบำเพ็ญเซียนแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเปลี่ยนเป็นบำเพ็ญมาร เรื่องเช่นนี้จะนับเป็นอะไรได้?

“ช่างไม่รู้จักแยกแยะ!”

ซูหลีได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มขุ่นเคือง

“เลิกพูดไร้สาระ ตั้งแต่บัดนี้จงปรุงโอสถให้ข้า หากทำไม่ได้ ไม่ต้องรอให้หลินชีชีสังหารเจ้า ข้าจะโยนเจ้าไปหลังเขาให้หมีขย้ำเสียก่อน!” ซูหลีมีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาฉายแววแดงก่ำ ราวกับจะจับหลี่หลิวเฉินกินเสียเดี๋ยวนั้น

หลี่หลิวเฉินสะดุ้งโหยง จึงเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ แต่เจ้าต้องให้เงินข้าไปซื้อวัตถุดิบก่อน ข้าขอบอกไว้ก่อน วัตถุดิบของโอสถนี้แพงนัก หากไม่มีสาม...ห้าสิบก้อนศิลาวิญญาณ คงซื้อไม่ไหว!”

หลี่หลิวเฉินตัดสินใจรีดเงินจากซูหลีสักเล็กน้อย เพราะตนต้องใช้ตอนฝึกฝนในภายหน้า

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป