เขตคฤหาสน์อวิ๋นซานตั้งอยู่ชานเมืองเจียงฮวาทางใต้
เมื่อยี่สิบปีก่อน ที่นี่เป็นหนึ่งในย่านบ้านพักระดับหรูชุดแรก ๆ ของเมือง ต่อมาเขตเมืองขยายไปทางเหนือ คฤหาสน์ตีนเขาจึงค่อย ๆ ว่างเปล่า กลางวันยังแทบไม่เห็นผู้คน พอตกกลางคืนยิ่งดูราวกับหมู่บ้านตัวอย่างที่ถูกทิ้งร้าง
รถแท็กซี่จอดหน้าประตูเหล็ก
คนขับมองแผนที่นำทาง ก่อนจะมองป้ายเลขที่ตรงหน้า
เขตคฤหาสน์อวิ๋นซาน ซี-17
มือที่จับพวงมาลัยของเขากำแน่น
“สหาย ถึงแล้ว”
หลูเจี้ยนอันเปิดประตูลงจากรถ
“เท่าไร?”
“ห้าสิบแปด”
หลูเจี้ยนอันเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา คนขับก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปแล้ว
ไฟท้ายเลี้ยวลับหัวมุมไปอย่างรวดเร็ว
หลูเจี้ยนอันยืนอยู่ริมถนน มือยังถือโทรศัพท์อยู่
“ข้ายังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ!”
สิ้นเสียง
เสียงยางเสียดสีกับพื้นก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
รถแท็กซี่คันนั้นถอยกลับมาด้วยความเร็วสูงลิบจนผิดหลักฟิสิกส์ ก่อนจะจอดนิ่งตรงหน้าเขาอย่างพอดิบพอดี
กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง
คนขับหน้าซีด ยื่นคิวอาร์โค้ดสองอันออกมา
“จ่ายผ่านเฟยซิ่นหรืออีหม่าได้ทั้งนั้น”
หลูเจี้ยนอันสแกนจ่ายเงิน
“จ่ายแล้ว”
“ขอบคุณ”
คนขับตรวจสอบยอดเงินเข้าบัญชี ก่อนรีบเลื่อนกระจกขึ้นทันที
ครืน!
รถแท็กซี่พุ่งทะยานจากไป
หลูเจี้ยนอันมองถนนที่ว่างเปล่า
“ถึงกับต้องหนีกันเลยหรือ?”
เขาหันกลับไป
คฤหาสน์ซี-17 ตั้งอยู่ด้านในสุด กำแพงเลื้อยปกคลุมด้วยเถาวัลย์แห้ง ประตูรั้วเอียงกระเท่เร่ หน้าต่างชั้นสองหลายบานถูกตอกปิดด้วยแผ่นไม้
ไอหยินกดทับลงมาจากหลังคา ราวกับผ้าดำผืนหนึ่งคลุมบ้านทั้งหลังไว้
หลูเจี้ยนอันพยักหน้า
“เอาเถอะ ดูท่าจะสมควรให้หนีกันจริง ๆ”
เขาหยิบกุญแจทองแดงออกมาไขประตูรั้ว
เอี๊ยดอ๊าด
ทันทีที่ผลักประตูเหล็ก ใบไม้แห้งที่กระจายอยู่ในลานก็กลิ้งมุ่งไปทางคฤหาสน์พร้อมกัน
ลมลอดออกมาจากช่องประตู พัดพากลิ่นอับชื้นเน่าเปื่อยมาด้วย
หลูเจี้ยนอันยังไม่รีบร้อนเข้าไป