ลูกศิษย์มารสำนักเหมาซาน: ไม่งั้นก็อัญเชิญเทพมาลุยกับมึงเลย

ตอนที่ 14 มารคลั่งแห่งเหมาซาน: ไม่งั้นก็อัญเชิญเทพมาระเบิดเจ้าพร้อมกัน

8 นาที· 1.8K คำ

เขตคฤหาสน์อวิ๋นซานตั้งอยู่ชานเมืองเจียงฮวาทางใต้

เมื่อยี่สิบปีก่อน ที่นี่เป็นหนึ่งในย่านบ้านพักระดับหรูชุดแรก ๆ ของเมือง ต่อมาเขตเมืองขยายไปทางเหนือ คฤหาสน์ตีนเขาจึงค่อย ๆ ว่างเปล่า กลางวันยังแทบไม่เห็นผู้คน พอตกกลางคืนยิ่งดูราวกับหมู่บ้านตัวอย่างที่ถูกทิ้งร้าง

รถแท็กซี่จอดหน้าประตูเหล็ก

คนขับมองแผนที่นำทาง ก่อนจะมองป้ายเลขที่ตรงหน้า

เขตคฤหาสน์อวิ๋นซาน ซี-17

มือที่จับพวงมาลัยของเขากำแน่น

“สหาย ถึงแล้ว”

หลูเจี้ยนอันเปิดประตูลงจากรถ

“เท่าไร?”

“ห้าสิบแปด”

หลูเจี้ยนอันเพิ่งหยิบโทรศัพท์ออกมา คนขับก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปแล้ว

ไฟท้ายเลี้ยวลับหัวมุมไปอย่างรวดเร็ว

หลูเจี้ยนอันยืนอยู่ริมถนน มือยังถือโทรศัพท์อยู่

“ข้ายังไม่ได้จ่ายเงินเลยนะ!”

สิ้นเสียง

เสียงยางเสียดสีกับพื้นก็ดังมาจากที่ไกล ๆ

รถแท็กซี่คันนั้นถอยกลับมาด้วยความเร็วสูงลิบจนผิดหลักฟิสิกส์ ก่อนจะจอดนิ่งตรงหน้าเขาอย่างพอดิบพอดี

กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง

คนขับหน้าซีด ยื่นคิวอาร์โค้ดสองอันออกมา

“จ่ายผ่านเฟยซิ่นหรืออีหม่าได้ทั้งนั้น”

หลูเจี้ยนอันสแกนจ่ายเงิน

“จ่ายแล้ว”

“ขอบคุณ”

คนขับตรวจสอบยอดเงินเข้าบัญชี ก่อนรีบเลื่อนกระจกขึ้นทันที

ครืน!

รถแท็กซี่พุ่งทะยานจากไป

หลูเจี้ยนอันมองถนนที่ว่างเปล่า

“ถึงกับต้องหนีกันเลยหรือ?”

เขาหันกลับไป

คฤหาสน์ซี-17 ตั้งอยู่ด้านในสุด กำแพงเลื้อยปกคลุมด้วยเถาวัลย์แห้ง ประตูรั้วเอียงกระเท่เร่ หน้าต่างชั้นสองหลายบานถูกตอกปิดด้วยแผ่นไม้

ไอหยินกดทับลงมาจากหลังคา ราวกับผ้าดำผืนหนึ่งคลุมบ้านทั้งหลังไว้

หลูเจี้ยนอันพยักหน้า

“เอาเถอะ ดูท่าจะสมควรให้หนีกันจริง ๆ”

เขาหยิบกุญแจทองแดงออกมาไขประตูรั้ว

เอี๊ยดอ๊าด

ทันทีที่ผลักประตูเหล็ก ใบไม้แห้งที่กระจายอยู่ในลานก็กลิ้งมุ่งไปทางคฤหาสน์พร้อมกัน

ลมลอดออกมาจากช่องประตู พัดพากลิ่นอับชื้นเน่าเปื่อยมาด้วย

หลูเจี้ยนอันยังไม่รีบร้อนเข้าไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป