เฉินซินโหย่เลื่อนแผนที่ไปข้างหน้าเล็กน้อย
แผนที่วาดด้วยมือ
ขอบกระดาษเหลืองกรอบ มีคราบน้ำมันติดอยู่ตามรอยพับหลายแห่ง ถนนหนทางในเมืองเจียงหัวถูกลากด้วยเส้นสีดำหนา มุมตะวันตกเฉียงเหนือมีพื้นที่แห่งหนึ่งถูกวงด้วยชาด ข้างกันเขียนไว้สามคำ
หุบเขาเฮยสุ่ย
หลูเจี้ยนอันคีบแผนที่ขึ้นมาดูอยู่นาน
“ที่นั่นอยู่ห่างจากตัวเมืองแค่ไหน?”
“ขับรถชั่วโมงครึ่ง” เฉินซินโหย่นั่งอยู่ตรงทางเข้าห้องลับ มือกำลังปอกกระเทียม “ถนนหนทางไม่ดี ช่วงสิบกิโลเมตรสุดท้ายไม่มีกล้องวงจรปิด ทั้งไม่มีสัญญาณ”
“หน่วยลาดตระเวนราตรีเข้าไปสองคน บ้าคลั่งไปคนหนึ่งหรือ?”
“คนหนึ่งเสียสติ ส่วนอีกคนออกมาได้สามวันก็แขวนคอตายในห้องน้ำบ้านตัวเอง”
หลูเจี้ยนอันวางแผนที่ลง
“ฟังดูเหมาะจะเปิดบ้านพักคนชราแถวนั้นนะ”
เฉินซินโหย่เหลือบมองเขา
“ถ้าเจ้าคิดจะไป ข้าจะหักขาเจ้าเสีย”
“ข้าแค่ถามดูเท่านั้น”
“หึ ๆ”
หลูเจี้ยนอันกระแอมเบา ๆ
เฉินซินโหย่กวาดเปลือกกระเทียมลงถังขยะ จากนั้นหยิบแผนที่เมืองเจียงหัวแผ่นใหญ่กว่าออกมาจากใต้โต๊ะ แล้วกางทับลงบนโต๊ะ
“ตอนนี้เจ้ามีฝีมืออยู่บ้าง จิตใจก็คงเริ่มฮึกเหิม วันนี้ข้าจะบอกให้ชัดว่ามีที่ไหนบ้างในเจียงหัวที่ห้ามเข้าใกล้”
“จำไว้ ไม่ใช่เรื่องลี้ลับทุกอย่างจะอัญเชิญเทพมาฟันให้สิ้นซากได้”
หลูเจี้ยนอันพยักหน้า
เฉินซินโหย่หยิบตะเกียบขึ้นมาหนึ่งคู่ ชี้ลงบนหุบเขาเฮยสุ่ย “ข้าจะเล่าเรื่องที่นี่อีกครั้ง”
“เมื่อ 50 ปีก่อน ตอนขุดอ่างเก็บน้ำกลับพบหลุมฝังศพหมู่ กระดูกที่ขุดขึ้นมาใส่รถบรรทุกได้ถึง 27 คัน”
“หน่วยบัญชาการปราบหยินเคยผนึกที่นั่นสามครั้ง ครั้งแรกฝังศิลาสะกดวิญญาณไว้ แต่ศิลากลับแตก ครั้งที่สองเชิญหอผนึกผีเจ็ดดารามาวางค่ายกล วันรุ่งขึ้นดวงตาค่ายกลกลับไปโผล่กลางสนามโรงเรียนประถมนอกเมือง ส่วนครั้งที่สามยิ่งประหลาด หลังผนึกเสร็จ ทุกคืนชาวบ้านละแวกนั้นได้ยินเสียงคนร้องหิว”
“ตอนนี้น้ำแถวนั้นจะไหลขึ้นเขาในเวลากลางคืน”
หลูเจี้ยนอันถามว่า “ข้างในมีอะไร?”
“ไม่รู้”
เฉินซินโหย่ส่ายหน้า
“คนที่รอดออกมาได้จำได้แค่ว่าในน้ำมีเงาคนอยู่มากมาย ถามว่าเห็นอะไร ก็ไม่มีใครพูดได้ชัด”
ตะเกียบเลื่อนไปยังใจกลางเมืองเจียงหัว
“ห้างสรรพสินค้าอ่าวเฉวียนเหอ”