เสียงตบกรุบกรอบดังไปทั่วห้องผู้ป่วย แก้มซ้ายของกั้วเส้าชงปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"แกร... แกกล้าตบฉัน?" กั้วเส้าชงจ้องเย่ชิวด้วยความไม่เชื่อ
นานมาแล้ว ในสายตาของเขา เย่ชิวคือไอ้คนไร้น้ำยา แต่ตอนนี้...
"ฉันอดทนกับนาย ไม่ได้แปลว่ากลัวนาย" เย่ชิวพูดเสียงเย็น
"ฉันจะฆ่าแกร์ให้ได้" กั้วเส้าชงยกกำปั้นขึ้น พร้อมจะลงมือ
"แกลองแตะต้องเขาซิ" เสียงเย็นเฉียบของหลินจิงจื้อดังขึ้น "ถ้าแตะเย่ชิว ฉันเอาชีวิตแก"
กั้วเส้าชงหันไป เห็นหลินจิงจื้อมองมาด้วยแววตาไร้ความรู้สึก ไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย
"เธอเป็นใครกันแน่?" กั้วเส้าชงถามเสียงเข้ม
"ฉันคือคนที่แกไม่มีทางยั่วยุไหวแล้ว" หลินจิงจื้อเบิกดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตของนาง "ไสหัวไป!"
เต็มไปด้วยอำนาจ!
กั้วเส้าชงลังเลพักหนึ่ง สุดท้ายก็คลายกำปั้นอย่างไม่ยอม ยังไม่รู้ภูมิหลังของหลินจิงจื้อ เขาไม่กล้าลงมือง่าย ๆ เผื่อยั่วยุไม่ไหวจริง ๆ
เย่ชิว เรื่องนี้ฉันไม่มีวันปล่อยไว้แค่นี้ แกรอให้ดีเลย" กั้วเส้าชงทิ้งคำขู่ไว้ แล้วรีบเดินออกจากห้องผู้ป่วย
ในที่สุดห้องผู้ป่วยก็เงียบสงบ
"พี่หลิน ขอบคุณมากครับ" เย่ชิวกล่าวอย่างซาบซึ้ง
เมื่อครู่หลินจิงจื้อปกป้องเขา ทำให้เขารู้สึกตื้นตันมาก
"เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องเกรงใจ" หลินจิงจื้อถามด้วยรอยยิ้ม "ตบหน้ากั้วเส้าชงไปหนึ่งฉาด รู้สึกยังไงบ้าง?"
"สะใจมาก!" เย่ชิวรู้สึกเพียงว่าตบเมื่อครู่ ระบายความอัดอั้นในใจออกไปจนหมด
ต่อมา เย่ชิวถามหลินจิงจื้ออีก "พี่สาว พี่ว่าผมอ่อนแอไปไหม?"
"ไม่ นายไม่ได้อ่อนแอ แต่นายใจดีเกินไป" หลินจิงจื้อพูด "นายเพิ่งเข้าสังคม ไม่อยากสร้างเรื่อง แถมยังกลัวด้วย เพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย ดังนั้นทุกครั้งที่เจอเรื่อง ก็ถอยร่นไปเรื่อย ยอมให้ตัวเองอดทนต่อความไม่เป็นธรรม ดีกว่าจะไปขุ่นเคืองกับใคร ความรู้สึกแบบนี้ของนาย ฉันเข้าใจดี"