รอยแผลเป็นของหญิงสาวกำลังจางหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ไม่ถึงสามสิบวินาที รอยแผลเป็นก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
แม้แต่ไหมที่เคยเย็บติดกับบาดแผลก็ไม่รู้หายไปไหน
เมื่อมองดูน่องของหญิงสาวอีกครั้ง ผิวหนังกลับคืนสู่สภาพเดิม ละเอียดดุจหยก งดงามราวเครื่องกระเบื้องสีขาว
"นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
เด็กฝึกงานหลายคนที่เคยหัวเราะเยาะเย่ชิวต่างตกตะลึง
คุณหมอหวังก็อ้าปากค้าง ตลอดหลายปีที่รักษาคนไข้มา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเหตุการณ์เช่นนี้
"คุณทำได้อย่างไร?" คุณหมอหวังอดถามไม่ได้
"คุณก็เห็นไม่ใช่หรือครับ?" เย่ชิวกล่าว
"หรือจะเป็นยันต์ภูเขาหมาวจริง ๆ?" คุณหมอหวังยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ
เย่ชิวทำหน้าจริงจัง "ผมบอกก่อนแล้ว ยันต์ภูเขาหมาวไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่เป็นศาสตร์ลับอันมหัศจรรย์"
"แต่ว่า..."
"คุณจะจบไม่จบ?" หญิงสาวตัดบทคุณหมอหวังอย่างหมดความอดทน พลางกล่าวว่า "ที่นี่ไม่มีเรื่องของคุณแล้ว เชิญออกไปได้"
"งั้นคุณหลิน ผมขอตัวก่อนนะครับ มีอะไรเรียกผมได้"
คุณหมอหวังถอยออกจากห้องผู้ป่วย แต่ก่อนจะออกไป เขาชำเลืองมองเย่ชิว แววตาเย็นเยียบ
เมื่อออกมาที่ทางเดิน เด็กฝึกงานหลายคนรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
"อาจารย์ครับ เย่ชิวหลอกลวงชัด ๆ ไอ้พวกเหลือขอนี่ควรถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล"
"ใช่ครับ ขี้ม้าขี้หมาตัวเดียวเหม็นทั้งหม้อ หากเย่ชิวยังอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ช้าก็เร็วจะพาภัยใหญ่หลวงมาสู่แผนกเรา"
"อาจารย์เป็นหมอเจ้าของไข้ของคุณหลินนะครับ ถ้าคุณหลินเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา อาจารย์ต้องรับผิดชอบนะ"
"หุบปาก!" คุณหมอหวังตวาดเสียงเข้ม พลางถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง "รู้ไหมว่าคุณกั้วอยู่ไหน?"