โรลส์-รอยซ์จอดลงที่หน้าโรงแรม พนักงานเปิดประตูกำลังจะเข้าช่วยเปิดประตูรถ แต่กลับถูกเฝิงโย่วหลิงตวาดใส่ "ไปไกลๆ เลย!"
พนักงานเปิดประตูรีบถอยหลังไปหลายก้าว
จากนั้น เฝิงโย่วหลิงก้มลง ดึงประตูรถเปิดออกพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า พลางพูดว่า "เชิญคุณเซียวลงรถ... คุณคือ?"
รอยยิ้มบนใบหน้าเฝิงโย่วหลิงแข็งทื่อทันที
เพราะคนที่นั่งอยู่ในรถไม่ใช่เซียวชิงตี้ ทว่าเป็นหญิงวัยกลางคนงามคนหนึ่ง อายุสี่สิบกว่า แต่งหน้าจัด ประดับประดาด้วยเครื่องประดับราคาแพงระยิบระยับ
หญิงวัยกลางคนงามดึงธนบัตรแดงฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าถือ ยื่นไปตรงหน้าเฝิงโย่วหลิง พลางพูดว่า "รางวัลสำหรับนาย"
ใบหน้าเฝิงโย่วหลิงเปลี่ยนเป็นเขียวทันที เห็นได้ชัดว่าหญิงวัยกลางคนงามคนนี้เข้าใจเขาเป็นพนักงานโรงแรม
"เห็นว่าน้อยไปหรือ?" หญิงวัยกลางคนงามเห็นเฝิงโย่วหลิงไม่มีปฏิกิริยา ก็หยิบธนบัตรแดงอีกหนึ่งมัดออกจากกระเป๋าถือ แล้วโยนลงบนหน้าเฝิงโย่วหลิง "ตอนนี้พอหรือยัง?"
พอได้ยังไง!
ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ลงมาจากรถของเซียวชิงตี้ เฝิงโย่วหลิงจะชกเข้าที่หน้าเธอหนึ่งหมัดโดยไม่ลังเล แล้วด่าไปอีกคำว่า หมาเห็นคนก็เห่า
เฝิงโย่วหลิงกลั้นความโกรธไว้ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง กลับถูกหญิงวัยกลางคนงามผลักออกไปอย่างแรง
"หมาไม่ขวางทาง ไปไกลๆ!"
เชี่ย!
เฝิงโย่วหลิงโกรธสุดขีด ยังไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามาก่อน กำลังจะระเบิดอารมณ์ ก็มีเสียงแหลมเย็นชาเข้ามาจากด้านหลัง:
"คุณเฝิง!"
เฝิงโย่วหลิงหันกลับไป เห็นชายชราสวมชุดคลุมสีเทาคนหนึ่งเรียกเขา เขาจำได้ทันทีว่าชายชราคนนี้คือคนรับใช้ของเซียวชิงตี้ จึงรีบเดินเข้าไปหาชายชราอย่างรวดเร็ว