อะไรนะ!
อายุขัยไม่ถึงเจ็ดวัน!
จ้าวอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนไปมาก ตวาดเสียงเข้มว่า "เย่ชิว แกรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่ ถ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ระวังฉันจะไม่เกรงใจแก"
"หุบปาก!"
ราชันมังกรเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่จ้าวอวิ๋น แล้วพูดกับเย่ชิวว่า "จ้าวอวิ๋นก็อารมณ์ร้อนแบบนี้แหละ เจ้าอย่าไปถือสาเขาเลย เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าอายุขัยไม่ถึงเจ็ดวัน เจ้าดูสาเหตุอาการป่วยของข้าออกแล้วหรือ"
"อืม" เย่ชิวพยักหน้า
"สาเหตุคืออะไร" จ้าวอวิ๋นถาม ในความคิดของเขา หมอชื่อดังมากมายขนาดนั้นยังดูสาเหตุไม่ออก แล้วเย่ชิวจะดูออกอะไรได้
เย่ชิวตอบว่า "ถ้าข้าดูไม่ผิด ใต้เท้าราชันมังกรติดพิษประหลาด"
คำพูดนี้หลุดออกมา ราชันมังกรมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จ้าวอวิ๋นตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็อดอุทานออกมาไม่ได้ว่า "เย่ชิว เจ้าดูออกได้ยังไง"
เย่ชิวกล่าวว่า "พิษประหลาดชนิดนี้ หายากมาก มีอยู่ในแถบเหมียวเจียง ผู้คนบนโลกเรียกมันว่า พิษกู่"
คราวนี้ แม้แต่ราชันมังกรก็ไม่อาจรักษาสีหน้าได้อีก
"ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ มีผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์มากมายขนาดนั้นก็ยังหาสาเหตุของโรคไม่พบ แต่เจ้าแค่มองเพียงครู่เดียวก็พบว่าข้าติดพิษกู่ หนุ่มอนาคตไกลน่าขยาดจริง!" ราชันมังกรถามต่อ "เจ้ายังดูอะไรออกอีก"
เย่ชิวพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "ใต้เท้าราชันมังกร ตอนนี้ข้าขอถามท่านสองสามข้อ หวังว่าท่านจะตอบตามความจริง"
"ได้ เจ้าถาม"
"หลังจากท่านถูกพิษกู่ เริ่มแรกร่างกายไม่มีอาการผิดปกติใดๆ เลย รอจนเวลาผ่านไปครึ่งปีถึงเริ่มแสดงอาการ ถูกต้องไหม"