【ข่าวลือที่แพร่กันเกี่ยวกับเว่ยเซียวหรานเป็นแค่ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นมา เพราะจวนอ๋องหรงจวิ้นมีผลงานโดดเด่นจนเป็นที่หวาดระแวง เขาจึงจำเป็นต้องทำตัวเป็นคุณชายเสเพล เพราะงั้นซื้อบ้านของเขาได้ ไม่ต้องกังวล อีกไม่กี่ปีเขาจะออกรบแทนพ่อ สุดท้ายก็น่าเสียดายที่ตายในสนามรบ นับเป็นวีรบุรุษผู้เสียสละเพื่อชาติและประชาชน เพราะงั้นไม่ต้องกังวล】
เสิ่นซวงอวี่อ่านคอมเมนต์ลอยจนหมดแล้วถึงกับอึ้งไปเลย
เว่ยเซียวหรานเป็นคนแบบนี้จริงเหรอ?
เธอกับเว่ยเซียวหรานเคยเจอกันไกล ๆ แค่ไม่กี่ครั้งในงานเลี้ยงพระราชวัง
ถ้าซ่งจือเสียนเป็นตัวแทนของคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นในเมืองหลวง เว่ยเซียวหรานก็คงเป็นตัวแทนของพวกไม่ได้เรื่อง จนใคร ๆ เรียกเขาว่าเป็นจุดด่างพร้อยเพียงหนึ่งเดียวของจวนอ๋องหรงจวิ้น
แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ ซ่งจือเสียนเป็นตัวอย่างที่ดีว่าเบื้องลึกของคนเราน่ารังเกียจได้แค่ไหน
เธอเชื่อที่เย่ฉิงพูด
ยิ่งพอเห็นเย่ฉิงบอกว่าเขาจะตายในสนามรบ เสิ่นซวงอวี่ก็อดนึกถึงพ่อแม่และพี่ชายของตัวเองไม่ได้ ในใจจึงเกิดความรู้สึกเศร้าใจราวกับกระต่ายตายแล้วสุนัขจิ้งจอกพลอยเศร้าไปด้วย
นายหน้ากำลังกลุ้มใจว่าการซื้อขายครั้งนี้คงไม่สำเร็จอีกแล้ว แต่ใครจะคิดว่าเสิ่นซวงอวี่กลับตอบตกลงอย่างไม่คาดฝัน แถมยังจะโอนกรรมสิทธิ์กันวันนี้เลย
แม่นมซุนกับอีกสองคนไม่คิดเลยว่าคุณหนูจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้ ไม่ควรคิดให้รอบคอบกว่านี้หรือ? อีกอย่าง ราคาก็เกินกว่าที่พวกเขาคาดไว้จริง ๆ
เสิ่นซวงอวี่ไม่ได้บอกว่าเจ้าของบ้านเดิมเป็นใคร เพราะกลัวพวกเขาจะกังวล จึงพูดว่า “ฉันชอบต้นหลิวซูต้นนั้น มองแล้วเหมือนตอนที่พวกเรายังอยู่จวนแม่ทัพที่ด่านซีหรงเลย”