ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร พวกเขาก็มาถึงริมแม่น้ำแล้ว บนลำน้ำมีทั้งเรือพ่อค้าที่แล่นผ่านไปมา และเรือสำราญที่ตกแต่งอย่างงดงาม เพียงมองก็รู้ว่าอบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งร่ำ แม้แต่ผิวน้ำบริเวณนั้นก็ดูเหมือนจะหอมฟุ้งไปทั่ว
สตรีสูงศักดิ์อย่างเสิ่นซวงอวี่เริ่มทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที
【ถ้าเธอเป็นผู้ชายก็คงดี ฉันจะได้พาไปดูว่าหญิงงามอันดับหนึ่งหน้าตาเป็นยังไง ฉันอยากรู้จะแย่แล้ว】
เสิ่นซวงอวี่ยิ่งกระอักกระอ่วนเข้าไปใหญ่ สตรีจากทางเย่ฉิงสามารถเผชิญหน้ากับหญิงสาวในหอคณิกาได้อย่างไม่สะทกสะท้านกันทุกคนเลยหรือ
【เอ๊ะ? ที่นี่มีร้านนายแบบอะไรแบบนั้นไหม เอ่อ...หมายถึงสถานที่ที่ผู้หญิงไปดูชายงามอันดับหนึ่งน่ะ】
ใบหน้าเสิ่นซวงอวี่แดงเรื่อ นางเอ่ยเสียงเบาว่า “มีหอรื่นรมย์”
【อะไรนะ! หอเป็ดอย่างนั้นเหรอ ตรงไปตรงมาขนาดนั้นเลย?】
เสิ่นซวงอวี่ไม่รู้ว่าหอเป็ดคืออะไร จึงได้แต่อธิบายเสียงเบาว่า “ที่นั่นมีแต่งบทกวี ฟังเพลงพิณ เล่นหมากล้อม วาดภาพ โดยมีบุรุษเป็นผู้ให้บริการ”
【ฮิ ๆ ๆ ต้องไม่ใช่แค่นั้นแน่ รอเธอหย่าขาดแล้วพาฉันไปดูด้วยนะ】
เสิ่นซวงอวี่ไม่รู้จะทำอย่างไรดีในทันใด ไม่กล้ารับปาก แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธเย่ฉิง
ขณะที่ทั้งสองกำลังแอบคุยกัน บุรุษหลายคนก็เดินผ่านเสิ่นซวงอวี่ไปอย่างเร่งรีบ
“ได้ยินว่าคืนนี้แม่นางฉีเหยาจะขึ้นเวทีแสดงระบำย่างก้าวผลิบัว”
“แม่นางฉีเหยาไม่เพียงเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง แต่ยังเป็นนางรำที่งามราวเทพธิดา นางจะร่ายรำตามอารมณ์เท่านั้น พวกเราบังเอิญได้พบเข้าถือว่ามีบุญตา”