น่าเสียดายที่พวกเขายังเบียดกันไม่หยุด แถมยังตะโกนโวยวายอย่างหน้าชื่นตาบาน
“นี่ หนู ขอแบ่งให้ฉันสักลังสิ บ้านฉันไม่มีเนื้อกินมาหนึ่งเดือนแล้ว!” “รีบให้ฉันเร็วเข้า!” “พวกเธอโง่กันหรือไง ทำอะไรให้มันไวหน่อย! ถ้าซอมบี้มาแล้วจะทำยังไง?!”
“เชื่อไหมว่าฉันจะร้องเรียนพวกเธอ?! ไม่อยากทำงานแล้วใช่ไหม? หัวหน้าพวกเธอเป็นใคร?!” “เด็กสมัยนี้นี่ไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย!”
“นั่นสิ ก่อนหน้านี้หัวหน้าคนนั้นยังทำตัวดีอยู่เลย เดี๋ยวฉันจะไปรายงานพวกเธอจริง ๆ นะ!”
เมื่อเผชิญกับธาตุแท้ของคนพวกนี้ จางเสี่ยวเสี่ยว ฟ่านเจียเหวิน และหลิวหยางต่างตะลึงงัน
จางเสี่ยวเสี่ยวฟาดขวานลงบนโต๊ะ เสียงดังสนั่น “เงียบ!”
ทุกคนถูกเธอข่มจนเงียบกริบ
แม้แต่พวกที่ยังตื๊อไม่เลิกก็รีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว บางคนถึงกับหวาดกลัว
เซียวชิงกับเซียวหลานใช้พลังพิเศษสร้างลมกระโชกพัดคนพวกนั้นจนมึนงงเหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้สติกันขึ้นมาบ้าง สีหน้าก็ซีดเผือด
“ร้องเรียน? ฟ้องร้องงั้นเหรอ?! พวกเราไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐสักหน่อย!” “ทุกคนก็เป็นผู้รอดชีวิตเหมือนกัน พวกคุณทำอะไรกันอยู่?! จะแย่งอะไรกัน? ไม่เห็นหรือไงว่าคนอื่นต่อแถวกันอยู่?!”
เซียวชิงกับเซียวหลานไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น ไม่ว่าหญิงชาย เด็กหรือคนแก่ก็โดนด่ากราดหมด
“แล้วก็คุณน่ะ! อายุยังน้อยแท้ ๆ แต่ไม่รู้จักทำตัวดี ๆ ดันมาคลุกคลีกับพวกตาแก่ยายแก่ คิดจะฉวยโอกาสใช่ไหม? ไม่อายบ้างหรือไง?!”
“พ่อคนนี้แค่เขียนป้าย ยังจะมาแย่งอะไรกันอีก?! ไม่เห็นตัวอักษรใหญ่ ๆ ว่า ‘แลกเปลี่ยนเสบียง’ หรือไง?! อยากได้ของก็เอาของมาแลก!”