ค่ำคืนปลอดภัยผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น คืนนี้เป็นคืนอันเงียบสงบที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
ไม่มีซอมบี้
เช้าวันถัดมา
หวังลี่หมิ่นกับหลิวหยางยังคงวุ่นอยู่ในครัว ส่วนซูซีกับฟ่านเจียเหวินช่วยหยิบช่วยจับ ทั้งหมดคุยกันถึงเรื่องเมื่อคืน
“สมแล้วที่เป็นเขตปลอดภัย ตลอดทั้งคืนไม่เห็นซอมบี้สักตัว”
“ที่นี่เป็นแค่เมืองเล็ก ๆ ในชนบท ประชากรก็ไม่ได้เยอะ ร้านค้าก็มีอยู่แค่ไม่กี่แถว”
“ว้าว ข้างในเล็กขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ใช่ เดินทั่วถนนแถวนี้คงใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ”
“มิน่าล่ะถึงไม่ค่อยมีซอมบี้”
“ถ้ามีก็คงถูกขังอยู่ในร้านหมดแล้ว”
ยามเช้าคลอเคล้าด้วยเสียงพูดคุยเบา ๆ ของพวกเขา เครื่องปรับอากาศส่งเสียงหึ่ง ๆ
ม่านหน้าต่างรถปิดสนิท
ภายในรถค่อนข้างมืดสลัว
จางเสี่ยวเสี่ยวนอนอยู่บนเตียงชั้นบน จู่ ๆ ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา คล้ายได้กลับไปอยู่หอพักมหาวิทยาลัยอีกครั้ง
น่าเสียดายที่ความจริงโหดร้าย
ตอนนี้เป็นยุควันสิ้นโลก ลำบากยิ่งกว่าชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่เคยเป็นเสียอีก
สีหน้าจางเสี่ยวเสี่ยวพลันแข็งทื่อ อดถอนหายใจในใจไม่ได้ ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอน ไม่อยากเผชิญความจริงข้อนี้
เซียวอิ่นชวนเพิ่งลงจากเตียงก็เห็นท่าทางของเธอ จึงถามด้วยความสงสัย “ยังง่วงอยู่ หรือเมื่อคืนหลับไม่ดี? ถ้าเหนื่อย วันนี้จะอยู่พักก็ได้นะ”
จางเสี่ยวเสี่ยวรีบลุกพรวด สีหน้าเคร่งขรึม “ไม่ได้หรอก”
วันนี้ต้องแลกเปลี่ยนเสบียงกับผู้รอดชีวิตในพื้นที่
เรื่องแบบนี้จะขาดเธอไปได้ยังไง? นี่เป็นหนึ่งในความสนุกของหนูแฮมสเตอร์นักกักตุนเลยนะ