จินซื่อข่มโทสะเอาไว้สุดกำลัง ไม่ว่าเวลานี้ซีจูจะเป็นอย่างไร เมื่อคิดว่าวันหน้าอาจต้องพึ่งพานาง จึงยอมอดกลั้น
เย่หมิงเอ่ยว่าขอตัว ทว่าท่าทางที่นั่งอยู่กลับแทบไม่เปลี่ยน
เมื่อสังเกตเห็นเช่นนั้น สีหน้าจินซื่อก็มืดครึ้มลงอีกชั้น ขณะเดียวกันในใจก็เกิดความสงสัย ซีจูในยามนี้เจ้าเล่ห์นัก ราวกับมั่นใจว่าตนจะถูกนางบงการได้
หรือซีจูจะกลับมาเกิดใหม่เช่นเดียวกับนางจริง ๆ?
ดูไม่เหมือน
จินซื่อมองท่าทางได้ใจของอีกฝ่ายแล้วส่ายหน้าเงียบ ๆ ซีจูเป็นคนซื่อ ๆ ไม่มีทางพูดจาฉะฉานเช่นนี้ได้
“สะใภ้รอง หากไม่มีเรื่องใดจะกล่าว ข้าขอตัวก่อน” ครั้งนี้เย่หมิงตั้งใจจะจากไปจริง ๆ
“ซีจู ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้บอกว่าหลังออกจากจวนแล้วจะไปตามหาพี่ชายหรือ?” จินซื่อเอ่ย
แววตาที่มองเย่หมิงแฝงการหยั่งเชิง
เย่หมิงมีรอยยิ้มเย้ยหยันแวบผ่านดวงตา ก่อนเงยหน้ามองจินซื่อ “ข้าอยากไป แต่ดูเหมือนจะออกจากเรือนชั้นในนี้ไม่ได้”
แท้จริงแล้วนางวางแผนไว้แต่แรก เงินใช้จ่ายประจำวันซึ่งฮั่วหยงให้คนใส่ไว้ในคลังให้นางตอนนี้มีถึงสี่หรือห้าร้อยตำลึง มากพอจะจ้างคนออกตามหาพี่ชายของเจ้าของร่างเดิมแทนนาง
พี่น้องพลัดพรากกันในปีที่เกิดภัยพิบัติ ตลอดหลายปีมานี้พี่ชายคงไม่ได้ใช้ชีวิตง่ายไปกว่าเจ้าของร่างเดิมนัก
หากเขาประสบปัญหาใด เย่หมิงก็จะยื่นมือช่วย นางฝันถึงเรื่องราวสมัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมอยู่บ่อยครั้ง เด็กชายคนหนึ่งพา “นาง” ขึ้นเขาลงห้วย คุ้ยหาอาหารกิน
ในความฝันเลือนรางแต่ก็แจ่มชัดเหล่านั้น พี่น้องทั้งสองไม่มีบิดามารดา ดูเหมือนจะไปอาศัยอยู่กับบ้านท่านลุงใหญ่มาตั้งแต่ยังเล็ก ความผูกพันที่พึ่งพากันและกันย่อมแตกต่างจากพี่น้องในครอบครัวทั่วไป
มิฉะนั้นเจ้าของร่างเดิมคงไม่คิดกลับไปตามหาพี่ชาย ทั้งที่ใบหน้าของเขายังเลือนรางในความทรงจำ
ทว่าจินซื่อกลับรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อถูกเย่หมิงมองเช่นนั้น นางนึกถึงเรื่องในอดีตที่ซีจูเคยคุกเข่าต่อหน้านางอยู่นานหลายชั่วยาม หลังได้ยินว่าจะถูกส่งไปเป็นอนุของนายท่านรอง
ตอนนั้นซีจูก็ไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ การที่นางยกซีจูให้นายท่านรอง นับว่าเป็นการมอบอนาคตอันดีงามให้แล้ว