ครึ่งวันหลังฮั่วหยงไม่ได้กลับเรือนปู้โหลว เขาใช้เวลาเกือบครึ่งบ่ายอยู่กับเย่หมิง
มื้อเย็นจึงกินกันที่เรือนจันทร์กระจ่าง
แม้จะเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่วันแรก แต่ครัวเล็กของเรือนจันทร์กระจ่างก็มีข้าวของครบครัน อาหารมื้อเย็นที่ทำออกมาจึงไม่ลวก ๆ แม้แต่น้อย
หลี่แม่นมกับสาวใช้ชั้นสูงอีกสี่คนช่วยกันจัดสำรับ ในนั้นมีบัวลอยอยู่ชามหนึ่ง เย่หมิงกับฮั่วหยงได้คนละชาม แต่ละชามมีบัวลอยสีขาวอวบอ้วนแปดลูก
หลี่แม่นมกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มื้อเย็นแรกหลังย้ายเข้าบ้านในเมืองหลวง ต้องกินบัวลอยเจ้าค่ะ มีความหมายว่าอนุภรรยากับท่านรองจะครองคู่กันอย่างหวานชื่นและพร้อมหน้าพร้อมตาไปตลอด”
เดิมทีเย่หมิงไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องพิเศษอะไร ก็แค่บัวลอยชามหนึ่งไม่ใช่หรือ ชาติก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย หากอยากกินบัวลอย ก็แค่ไปร้านอาหารเล็ก ๆ หน้าประตูมหาวิทยาลัย สั่งบัวลอยถั่วแดงมาชามหนึ่งก็ได้กินแล้ว
นางตักบัวลอยสีขาวนวลลูกหนึ่งขึ้นมาจ่อริมฝีปากอยู่แล้ว พอได้ยินคำอวยพรของหลี่แม่นม ก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้
คนโบราณใช้ชีวิตเชื่องช้า สิ่งของก็มีไม่มากนัก อาหารอร่อยเพียงนิดเดียวก็เชื่อมโยงกับถ้อยคำมงคลได้แล้ว
“หวานชื่นและพร้อมหน้าพร้อมตา” เย่หมิงลิ้มรสถ้อยคำสี่คำนี้ ก่อนยิ้มกล่าวว่า “แม่นม นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้สึกว่าถ้อยคำนี้ช่างเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของชีวิตถึงเพียงนี้”
คำพูดเกรงใจที่เกือบหลุดปากตามความเคยชินถูกกลืนกลับลงไป เย่หมิงส่งบัวลอยลูกเล็กในช้อนเข้าปาก พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “หวานมาก มีรางวัลให้ทุกคน”
กล่าวจบก็ยกมุมปากยิ้ม
ฮั่วหยงไม่คิดว่านางจะดีใจเพียงเพราะคำว่า “หวานชื่นและพร้อมหน้าพร้อมตา” ถึงเพียงนี้ ท่าทางราวกับแมวน้อยที่แอบได้ปลามา ทำให้ในอกเขามีกระแสอุ่นไหลผ่าน บัวลอยยังไม่ทันเข้าปาก เขาก็ราวกับได้ลิ้มรสความหอมหวานนุ่มละมุนแล้ว
หลี่แม่นม ชุ่ยหลิ่ว และคนอื่น ๆ กำลังยอบกายขอบคุณอนุภรรยาที่มอบรางวัลให้ พอได้ยินท่านรองกล่าวด้วยว่า “ในเมื่อพรุ่งนี้มีความสุข บ่าวไพร่ทั้งเรือนจันทร์กระจ่างเดือนนี้รับเงินเดือนเพิ่มเป็นสองเท่า”