ซูเสี่ยวเหมยยังไม่รีบพูด เธอเดินไปหยิบเก้าอี้เตี้ยสองตัวจากมุมบ้านออกมา แล้วยื่นตัวหนึ่งให้โจวชุ่ยเฟินเป็นเชิงบอกให้นั่ง
“พี่สะใภ้ใหญ่ นี่ไม่ใช่ของที่พวกเราซื้อเองนะ”
โจวชุ่ยเฟินรับเก้าอี้เตี้ยไปนั่งแหมะลง ชามข้าววางอยู่บนตัก สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เป็นงบสำนักงานที่เจ้านายใหญ่สั่งอนุมัติเป็นพิเศษ” ซูเสี่ยวเหมยพูดเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังอ่านบัญชี “ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป ต้องบันทึกข้อมูลการจ้างงาน ปุ๋ยที่ซื้อ และยอดสินค้าที่ส่งออกของโรงเรือนทุกวันลงคอมพิวเตอร์เก็บไว้ ส่วนข้อมูลอุณหภูมิกับความชื้นก็ต้องจดทุกวัน เจ้านายใหญ่จะเปิดดูจากโทรศัพท์เมื่อไรก็ได้”
เธอหยุดพูดครู่หนึ่ง ก่อนหยิบคัตเตอร์ขึ้นมาตัดเทปปิดกล่องต่อโดยไม่เงยหน้า
“นี่เรียกว่าการบริหารจัดการสมัยใหม่ ธุรกิจของเจ้านายใหญ่ในเมืองก็ทำแบบนี้ทั้งนั้น เขาบอกว่าต่อไปยังจะขยายโรงเรือนอีก ถ้าไม่เก็บข้อมูลเป็นระบบดิจิทัล ต่อไปจะจัดการไม่ไหว”
รอยยิ้มบนใบหน้าโจวชุ่ยเฟินค่อย ๆ จางหายไป
ตะเกียบในมือเธอกระทบขอบชามสองครั้ง ลูกตากลอกไปมา พลางจ้องโลโก้บนกล่องบรรจุภัณฑ์ แม้จะอ่านไม่ออก แต่ดูจากบรรจุภัณฑ์ก็รู้ว่าไม่ใช่ของถูก
เธอคำนวณบัญชีในใจอย่างรวดเร็ว
เจ้านายใหญ่ยอมจ่ายเงินซื้อคอมพิวเตอร์กับเครื่องพิมพ์ให้ซูเสี่ยวเหมย แสดงว่าโรงเรือนแห่งนี้ใหญ่โตกว่าที่เธอคิดไว้มาก
คนที่ดูแลบัญชีของโรงเรือนได้ ก็คือคนที่ดูแลเงิน
คนที่ดูแลเงิน ก็คือคนที่อยู่ใกล้เจ้านายที่สุด
“เสี่ยวเหมยจ๊ะ” เธอวางชามลงกับพื้น ถูมือไปมา รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าดูเป็นมิตรกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่า “เธอทำคนเดียวไหวเหรอ งานจดบัญชีไม่ใช่งานเบา ๆ เลยนะ ฉันเห็นเธอเหนื่อยแทนแล้ว”