ถูกหวยสิบล้าน ฉันกับสามีกลับบ้านนอกแกล้งจนทำนา

ตอนที่ 36 อ้าว! เดี๋ยวนี้ใครยังเล่นคอมพิวเตอร์กัน?

8 นาที· 1.8K คำ

ซูเสี่ยวเหมยปัดฝุ่นบนแขนเสื้อเขาเบา ๆ

“คุณก็บอกเธอไปว่า ตอนนี้ฝั่งโรงเรือนมีตำแหน่งว่างแค่ตำแหน่งเดียว เป็นงานพรวนดินกับจัดแปลง เถ้าแก่เฉินอนุมัติให้แค่คนเดียว รอขยายโรงเรือนเพิ่มค่อยว่ากัน

เรื่องมาก่อนได้ก่อนอธิบายกันยาก ใครใช้ให้เธอไม่อดทนสู้งานเหมือนพี่สะใภ้รองล่ะ ต่อให้เข้ามาทำก็ไม่แน่ว่าจะทำได้กี่วัน ถึงตอนนั้นก็ต้องเปลี่ยนคนอีก แต่พี่สะใภ้รองไม่เหมือนกัน”

ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านลานบ้าน หอบกลิ่นดินปนกลิ่นหญ้าเขียวสดมาด้วย

หลี่เจี้ยนจวินยืนอยู่ข้างก๊อกน้ำ ผมที่เปียกหมาดปลิวเป็นช่อ ๆ ตามแรงลม

เขามองซูเสี่ยวเหมยอยู่นาน ก่อนยกมือไปจัดผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งพาดไว้บนราวตากผ้าให้เข้าที่กว่าเดิมเล็กน้อย

“คุณว่าไงก็เอาตามนั้น”

ซูเสี่ยวเหมยใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ปลายจมูก

“รีบไปอาบน้ำเลย ตัวเหม็นจะแย่แล้ว ฉันไปทำกับข้าวก่อน”

หลี่เจี้ยนจวินยกแขนขึ้นดม กลิ่นเหม็นจริง ๆ

เขาเดินเข้าไปในบ้าน พอผ่านหน้าครัว อันอันก็โผล่หัวเล็ก ๆ ออกมาจากข้างใน

“พ่อเหม็นจังเลย ทำไมตัวเหม็นขนาดนี้?”

“ก็เพราะทำงานน่ะสิ”

“พรุ่งนี้ยังไปอีกไหม?”

“ไป”

อันอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งจากในครัวมายื่นให้เขา

“นี่พี่สะใภ้รองเอามาให้ หนูเก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้พ่อกิน”

หลี่เจี้ยนจวินย่อตัวลงรับแอปเปิลมา ถูมันกับเสื้อผ้าสองสามทีแล้วกัดไปคำหนึ่ง

ไม่ค่อยหวานเท่าไร

แต่เขาก็เคี้ยวแล้วกลืนลงไป

แสงไฟในครัวส่องอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเล็ก ๆ ของอันอันดูอบอุ่นขึ้นเมื่อถูกแสงไฟอาบไล้

“พ่อ”

“หืม?”

อันอันเอามือไพล่หลัง ยืนอยู่ตรงธรณีประตูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย

“ตอนพี่สะใภ้ใหญ่แวะมาวันนี้ รองเท้าของพี่สะใภ้ใหญ่เป็นคู่ใหม่ แต่รองเท้าของพี่สะใภ้รองเป็นคู่เก่า”

หลี่เจี้ยนจวินชะงักมือที่กำลังกัดแอปเปิล

อันอันวัยห้าขวบพูดจบก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป