ซูเสี่ยวเหมยปัดฝุ่นบนแขนเสื้อเขาเบา ๆ
“คุณก็บอกเธอไปว่า ตอนนี้ฝั่งโรงเรือนมีตำแหน่งว่างแค่ตำแหน่งเดียว เป็นงานพรวนดินกับจัดแปลง เถ้าแก่เฉินอนุมัติให้แค่คนเดียว รอขยายโรงเรือนเพิ่มค่อยว่ากัน
เรื่องมาก่อนได้ก่อนอธิบายกันยาก ใครใช้ให้เธอไม่อดทนสู้งานเหมือนพี่สะใภ้รองล่ะ ต่อให้เข้ามาทำก็ไม่แน่ว่าจะทำได้กี่วัน ถึงตอนนั้นก็ต้องเปลี่ยนคนอีก แต่พี่สะใภ้รองไม่เหมือนกัน”
ลมเย็นยามค่ำพัดผ่านลานบ้าน หอบกลิ่นดินปนกลิ่นหญ้าเขียวสดมาด้วย
หลี่เจี้ยนจวินยืนอยู่ข้างก๊อกน้ำ ผมที่เปียกหมาดปลิวเป็นช่อ ๆ ตามแรงลม
เขามองซูเสี่ยวเหมยอยู่นาน ก่อนยกมือไปจัดผ้าขนหนูที่เธอเพิ่งพาดไว้บนราวตากผ้าให้เข้าที่กว่าเดิมเล็กน้อย
“คุณว่าไงก็เอาตามนั้น”
ซูเสี่ยวเหมยใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ปลายจมูก
“รีบไปอาบน้ำเลย ตัวเหม็นจะแย่แล้ว ฉันไปทำกับข้าวก่อน”
หลี่เจี้ยนจวินยกแขนขึ้นดม กลิ่นเหม็นจริง ๆ
เขาเดินเข้าไปในบ้าน พอผ่านหน้าครัว อันอันก็โผล่หัวเล็ก ๆ ออกมาจากข้างใน
“พ่อเหม็นจังเลย ทำไมตัวเหม็นขนาดนี้?”
“ก็เพราะทำงานน่ะสิ”
“พรุ่งนี้ยังไปอีกไหม?”
“ไป”
อันอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งจากในครัวมายื่นให้เขา
“นี่พี่สะใภ้รองเอามาให้ หนูเก็บลูกที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้พ่อกิน”
หลี่เจี้ยนจวินย่อตัวลงรับแอปเปิลมา ถูมันกับเสื้อผ้าสองสามทีแล้วกัดไปคำหนึ่ง
ไม่ค่อยหวานเท่าไร
แต่เขาก็เคี้ยวแล้วกลืนลงไป
แสงไฟในครัวส่องอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเล็ก ๆ ของอันอันดูอบอุ่นขึ้นเมื่อถูกแสงไฟอาบไล้
“พ่อ”
“หืม?”
อันอันเอามือไพล่หลัง ยืนอยู่ตรงธรณีประตูเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย
“ตอนพี่สะใภ้ใหญ่แวะมาวันนี้ รองเท้าของพี่สะใภ้ใหญ่เป็นคู่ใหม่ แต่รองเท้าของพี่สะใภ้รองเป็นคู่เก่า”
หลี่เจี้ยนจวินชะงักมือที่กำลังกัดแอปเปิล
อันอันวัยห้าขวบพูดจบก็หมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในบ้าน