“เป่าจูมาแล้วหรือ รีบมาหาแม่เร็ว”
เจวี๋ยหลัวซื่อนั่งแต่งตัวอยู่ พอได้ยินเสียงตรงประตูจึงส่งสัญญาณให้นางกำนัลที่กำลังแต่งหน้าอยู่หยุดก่อน จากนั้นก็ยิ้มร่าแล้วกวักมือเรียกถังเป่าจู แววตาสดใส
มุมปากของถังเป่าจูยกขึ้นน้อยๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น เขี้ยวเล็กๆ โผล่มาแวบหนึ่งก่อนจะหายไป ดวงตาเป็นประกาย แล้วค้อมกายคารวะด้วยเสียงใส “ลูกคารวะท่านแม่ ขอให้ท่านแม่มีสุขภาพแข็งแรง”
เจวี๋ยหลัวซื่อมองสำรวจบุตรสาวสองครั้ง คิ้วที่ขมวดอยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว “วันนี้ดูสดใสกว่าปกติอยู่หลายส่วน แบบนี้สิถึงจะดี”
ถังเป่าจูนั่งหลังตรงอย่างสง่างามบนเก้าอี้ปักผ้า พอได้ยินคำของมารดา ร่างก็เอนเข้าหาท่านอีกเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากเม้มด้วยท่าทีขวยเขิน “ขอบคุณท่านแม่”
เมื่อเจวี๋ยหลัวซื่อเห็นแววรักใคร่เทิดทูนในดวงตาของบุตรสาว ก็พลันใจลอยไปชั่วขณะ ก่อนจะอดกล่าวเตือนด้วยความหวังดีอีกครั้งไม่ได้ “ตอนนี้เจ้าเป็นเช่นนี้ก็ดีมาก คนหนุ่มสาวก็ควรมีชีวิตชีวาอย่างคนหนุ่มสาว รอให้เจ้าอายุเท่าแม่แล้วค่อยสุขุมก็ยังไม่สาย หลายวันก่อนเจ้าทำตัวเช่นนั้น...”
พอพูดถึงตรงนี้ เจวี๋ยหลัวซื่อก็เงียบไป บุตรสาวมีนิสัยดื้อรั้น หากไม่ชนกำแพงก็ไม่ยอมถอย นางเองก็ไม่อาจคอยขัดขวางอยู่ตลอด เกรงจะทำลายความผูกพันระหว่างแม่ลูกไม่พอ ยังเปิดโอกาสให้พวกคนชั่วแอบยุยงปั่นหัว แล้วปั้นเป่าจูของนางให้กลายเป็นพระพุทธรูปผู้สง่างาม
แต่ใครจะคิดว่าดวงตาของบุตรสาวกลับแดงชื้นขึ้นมาในพริบตา
ถังเป่าจูเคยฝืนทำตัวเป็นพระหยกมาสองปี ท้ายที่สุดก็ไม่อาจทนต่อไปได้ นางซบหน้าลงบนตักมารดา น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย “ท่านแม่ ลูกสำนึกผิดแล้ว”