ไทเฮาทรงเป็นหญิงชราผู้ใจดีและอ่อนโยนจริง ๆ ทว่าถังเป่าจูกับคนอื่น ๆ ยังเยาว์วัย ภาษามองโกลก็เพิ่งเริ่มเรียนรู้ จึงยังพูดคุยกับไทเฮาได้ไม่คล่อง ส่วนใหญ่ต้องอาศัยนางกำนัลช่วยถ่ายทอด
กวาเอ่อร์เจีย·ซินเหยากลับเผยความสามารถด้านภาษามองโกลออกมาโดยไม่ตั้งใจ เพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้ไทเฮาทรงพระสรวลได้
“ช่วงนี้พวกเจ้าพักอยู่ในตำหนักฉืออันให้สบายใจเถิด ไม่ต้องมาเข้าเฝ้าทุกวันก็ได้ อุทยานหลวงกับสระหัวชิงล้วนเป็นสถานที่ชมทิวทัศน์ที่ดี หากมีเวลาว่างก็ไปชมกันได้” ตรัสจบ ไทเฮาก็ทรงเผยสีหน้าเหนื่อยล้าเล็กน้อย
ถังเป่าจูกับคนอื่น ๆ จึงคำนับลาอย่างเหมาะเจาะ
แม้ไทเฮาจะตรัสอนุญาตให้พวกนางเดินเล่นในวังได้ แต่ทุกคนต่างรู้จักกาลเทศะ ไม่อยากก่อเรื่องในวัง นอกจากคัดหนังสือเล่นอยู่ในตำหนักข้างแล้ว พวกนางก็ไม่เคยย่างเท้าออกจากตำหนักฉืออัน เว้นแต่จะมีพระสนมเรียกหา
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่รวมกวาเอ่อร์เจีย·ซินเหยา
เทียบกับตอนเข้าวังครั้งก่อนที่นางระมัดระวังตัวและวางตัวเรียบร้อย บัดนี้นางกลับยิ่งทำตามใจตนเองมากขึ้น
นางไม่เพียงออกไปเอง แต่ยังสนุกกับการชวนถังเป่าจูไปด้วยกันอยู่เสมอ ครั้นถังเป่าจูปฏิเสธ นางก็ไม่คะยั้นคะยอ ทว่าทุกครั้งที่ชมทิวทัศน์อยู่ด้านนอก นางมักต้องเอ่ยสักสองประโยคว่า “ทิวทัศน์ช่างงดงามแปลกตา น่าเสียดายที่น้องหญิงชูหว่านไม่ได้มาด้วย หาไม่แล้วนางคงดีใจมากแน่”
ถังเป่าจู: “……”
การกระทำเหล่านี้ล้วนอยู่ในสายตาของคนไม่กี่คนที่มีฐานะสูงสุดในวัง
วันหนึ่ง กวาเอ่อร์เจีย·ซินเหยาจัดแจงตัวเองอย่างพิถีพิถันอีกครั้ง ก่อนเดินมาหาถังเป่าจู นางเพิ่งจะยื่นมือมาคว้ามือถังเป่าจู ก็ถูกอีกฝ่ายหลบเลี่ยงอย่างแนบเนียน