สายลมเย็นพัดผ่าน สระไท่อี้ส่งเสียงใบไม้เสียดสีกันดังซู่ซ่า
องค์รัชทายาทมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูราวกับถูกเขาบีบคั้นจนจนมุม หางตาแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย (ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น ถังเป่าจูแค่ถูกลมพัดจนแสบตา แต่มีองค์รัชทายาทอยู่ตรงหน้า นางจึงไม่สะดวกจะขยี้ตา) ในใจพลันอ่อนลงอย่างหาได้ยาก ใช่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กหญิงวัย 8 ขวบ ทั้งยังถูกพี่น้องร่วมเรือนคิดร้าย น่าสงสารมากพออยู่แล้ว เขาจะซักไซ้ไล่เลียงนางอย่างนี้ไปเพื่ออะไร แล้วเหตุใดต้องพาลโกรธใส่นางเพราะเรื่องกวาเอ่อร์เจียด้วยเล่า?
เมื่อคิดเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็อ่อนลงหลายส่วน
ก่อนหน้านี้เขากำลังอ่านตำราอยู่ในวังอวี้ชิ่ง ทั้งยังครุ่นคิดไม่เข้าใจว่าเหตุใดเสด็จพ่อจึงทรงแปรปรวนจนคาดเดาไม่ได้พอดีมีขันทีน้อยมารายงานว่า ช่วงนี้กวาเอ่อร์เจียมีพฤติกรรมผิดปกติ ไม่เพียงละทิ้งกิริยามารยาทที่เคยมี แต่ยังพยายามตีสนิทอุรานาราอย่างหนัก บังเอิญกวาเอ่อร์เจียนัดอุรานาราออกมาชมทิวทัศน์ เขาจึงคิดจะมาดูให้รู้เรื่อง ไม่คาดว่าจะได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่กวาเอ่อร์เจียวางแผนเล่นงานอุรานารา
“นิสัยของกวาเอ่อร์เจีย ไม่เหมาะจะรับตำแหน่งพระชายารัชทายาทเลยจริง ๆ” องค์รัชทายาทแกว่งลูกประคำสิบแปดเม็ดในมือ พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิด
ถังเป่าจูเบิกตากว้างเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง เดี๋ยวนะ เรื่องสำคัญขนาดนี้ ท่านมาบอกขุนนางหญิงที่เพิ่งพบกันแค่ครั้งเดียวอย่างฉันเนี่ยนะ?
องค์รัชทายาทมองเด็กหญิงตรงหน้าที่ดูราวกับกระต่ายน้อยตื่นตกใจ ก้มศีรษะลงเล็กน้อย ไม่กล้ามองผู้ใด ลมหายใจแผ่วเบาแต่ถี่กระชั้น นิ้วมือกำชายแขนเสื้อแน่น เขาอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
ถังเป่าจูยังไม่ทันได้คิดว่าเขาหมายความว่าอย่างไร องค์รัชทายาทก็เชิดคางไปทางเหล่าขันทีที่อยู่ด้านหลัง จากนั้นหันมามองนาง “ไปกับข้า ไปพบเสด็จพ่อ”