ลู่หมิงอวี่กล่าวว่า "เพราะข้าสันนิษฐานว่าพวกเจ้าได้พบซากปรักของเรือเหาะ? แล้วตราสัญลักษณ์ตระกูลนี้ก็คือสิ่งที่ตกทอดมาตั้งแต่ตอนหล่อหลอมเรือเหาะ? ส่วนหอคอยดำนี้ก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น หากเผื่อตอนก่อสร้าง มีใครสลักตราตระกูลเอาไว้บนอิฐก้อนเหล่านี้ด้วยล่ะ?"
มู่เฟิงหัวตอบ "สมเหตุสมผลดี"
ลู่หมิงอวี่เผยรอยยิ้มภูมิใจ แต่แล้วก็ได้ยินคำต่อมาของมู่เฟิงหัวว่า "แต่ก็ไม่มาก"
ลู่หมิงอวี่ "......"
มู่เฟิงหัวใช้มือลูบเบา ๆ ที่อักขระบนผนัง แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "สิ่งนี้ไม่เหมือนตราสัญลักษณ์ตระกูล ก็ไม่เหมือนอักขระของอาคมใด ๆ ข้ากลับรู้สึกว่ามันค่อนข้างจะคล้าย......"
มู่หานเฟิงก็กระโดดนั่งลง ทำตามอย่างมู่เฟิงหัว ใช้ปลายนิ้วชี้ลากไปตามอักขระนั้น แล้วสานต่อ "คล้ายการขี้เขียนมั่ว ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังขี้เขียนได้น่าเกลียดชะมัด ไร้รสนิยมชะมัด!"
"อือ?" ลู่หมิงอวี่ดันตัวมู่หานเฟิงออก แล้วเอาตัวเข้าไปชิดสังเกตอักขระบนผนังอย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นก็เงียบงัน
เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคำของมู่หานเฟิงสมเหตุสมผลยิ่ง
อักขระนี้ เมื่อมองอย่างละเอียด มันก็ช่างดูคล้ายลายมือขี้เขียนของเด็กน้อยเสียจริง
เมื่อครู่เขาเพียงแค่แอบมองผ่าน ๆ ครั้งเดียว จึงเข้าใจผิดว่าเป็นอักขระซับซ้อนวิจิตร
แต่ตอนนี้เมื่อมองดี ๆ มันก็เป็นเพียงกองลายเส้นระส่ำระสาย
ซูชิงหานขมวดคิ้ว "งั้นก็แปลกเหลือเกิน ศึกใหญ่ระหว่างมนุษย์และมารเกิดขึ้นเมื่อกว่าหนึ่งหมื่นปีก่อน อักขระแบบนี้ก็มีมาแต่ยุคนั้นแล้ว แต่แดนลับนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นหลังสิ้นสุดศึก ระหว่างสองสิ่งนี้ แล้วมันมีความเชื่อมโยงอันใดกันแน่?"
สวี่หงเสวี่ยลูบผนังเย็นเฉียบ "พวกเจ้าว่า อิฐก้อนเหล่านี้จะเป็นวัสดุชนิดเดียวกับที่ใช้หล่อหลอมเรือเหาะในยุคนั้นหรือไม่? อาจมีใครขี้เขียนลวดลายลงบนวัสดุ แล้ววัสดุเหล่านั้นถูกนำไปใช้กับเรือเหาะและหอคอยดำนี้"
กู้หมิงเย่ไม่เข้าใจ "แต่หอคอยดำอยู่ในแดนลับ แดนลับก็เพิ่งปรากฏในภายหลัง จะมีใครอุ้มอิฐเข้ามาในแดนลับเพื่อสร้างหอคอยได้อย่างไร? ยุคนั้นยังไม่มีแดนลับเลย จะอุ้มไปไว้ที่ไหน? หรือจะข้ามข้ามกาลอวกาศไปหรือ?"