เทพโอสถน้อยผู้ไร้เทียมทาน

ตอนที่ 2 หมอเทวะน้อยไร้เทียมทาน ผู้รักอิสระ!

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทั้งสองสบตากันหวานซึ้ง หัวใจของแต่ละคนเต้นเร็วขึ้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธดังมาจากบนเขา

「เฉินเหลียง! เฉินเหลียง! ไอ้ไร้ประโยชน์ แกหนีไปอยู่ที่ไหนแล้ว!」

เฉินเหลียงกับหลิวเหม่ยจิ้งพลันหน้าเปลี่ยนสี

「แย่แล้ว เป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน!」

「ไอ้ต้าโตงหรือ?」

เฉินต้าโตงเป็นอันธพาลชั่วร้ายที่ขึ้นชื่อในหมู่บ้านเฉินเจีย ปกติชอบรังแกคนในหมู่บ้าน ทั้งกิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง และเล่นพนัน ไม่มีอะไรที่ไม่ทำ

ลับหลังจึงมีฉายาว่าไอ้ต้าโตงจอมขี้ขลาด

เมื่อเฉินเหลียงได้ยินเสียงเรียกของพี่ลูกพี่ลูกน้อง ก็รีบหยิบกระโปรงของหลิวเหม่ยจิ้งส่งให้ พลางเร่งว่า「พี่เหม่ยจิ้ง รีบใส่เถอะ อย่าให้พี่ชายผมเห็นเข้า」

หลิวเหม่ยจิ้งเองก็หวาดกลัว เพราะเฉินต้าโตงเคยคอยรังควานเธอมาหลายครั้ง แถมยังหมายปองร่างกายของเธอ

เฉินต้าโตงหน้าตาอัปลักษณ์ แถมยังทั้งดำทั้งอ้วน แน่นอนว่าเธอไม่มีทางยอมตกลง

แต่ถ้าเฉินต้าโตงเห็นภาพตรงหน้านี้เข้า เขาอาจใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างบังคับให้เธอทำอะไรที่ไม่เต็มใจก็ได้

หลิวเหม่ยจิ้งจึงตัวสั่นระริก รีบรับกระโปรงจากเฉินเหลียงมาสวม สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย

หลิวเหม่ยจิ้งพึมพำอย่างขุ่นเคือง「เฮ้อ ไอ้ต้าโตงมาผิดเวลาจริง ๆ」

เฉินเหลียงรีบปลอบ「ไม่เป็นไรครับพี่เหม่ยจิ้ง ยังมีโอกาสอีกเยอะ」

หลิวเหม่ยจิ้งพยักหน้าอย่างเขินอาย「อืม」

ทันใดนั้น เสียงตวาดก็ดังมาจากด้านหลัง

「ดีนี่ พวกแกสองคน ไอ้ชายหญิงชั่ว แอบลักลอบคบชู้กันที่นี่เอง!」

เฉินเหลียงกับหลิวเหม่ยจิ้งสะดุ้งเฮือก รีบกอดกันแล้วหันกลับไป

ร่างอ้วนดำบึกบึนของเฉินต้าโตงปรากฏขึ้นตรงหัวมุมข้างน้ำตก เขาถือท่อนเหล็กข้ออ้อยยาวหนึ่งเมตรไว้ในมือ ขณะจ้องทั้งคู่เขม็งด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

เฉินเหลียงสงสัยว่าเขาถือท่อนเหล็กมาทำอะไร แต่ไม่มีเวลาคิดมาก ได้แต่เดินกะเผลกเข้าไปอธิบาย「พี่ อย่าพูดมั่วสิ ผมกับพี่เหม่ยจิ้งไม่มีอะไรกัน」

เฉินต้าโตงถลึงตาใส่เฉินเหลียง ก่อนจะกวาดตามองรูปร่างหน้าตาน่ารักของหลิวเหม่ยจิ้งอย่างหื่นกระหายโดยไม่คิดปิดบัง

เขายิ้มชั่วร้าย「ดีนี่ หลิวเหม่ยจิ้ง ปฏิเสธฉันตั้งหลายครั้ง สุดท้ายกลับไปเลือกไอ้ขาเป๋ไร้ประโยชน์อย่างน้องชายลูกพี่ลูกน้องฉันหรือ?」

หลิวเหม่ยจิ้งถ่มน้ำลายใส่เขา ทั้งอับอายทั้งโกรธ「ไอ้ต้าโตง อย่ามาพูดเหลวไหล ระหว่างฉันกับเสี่ยวเหลียงไม่มีอะไรทั้งนั้น」

เฉินต้าโตงหัวเราะหึ ๆ「คิดว่าฉันจะเชื่อไหมล่ะ?」

「ชายหญิงอยู่กันตามลำพัง แถมยังอาบน้ำด้วยกันข้างน้ำตก จะไม่มีอะไรได้ยังไง?」

「หึ ๆ รอดูได้เลย ฉันจะลงไปตะโกนป่าวประกาศเรื่องพวกแกให้ทั่วถนนในหมู่บ้านเดี๋ยวนี้」

เฉินเหลียงร้อนใจ เขาไม่เป็นไรหรอก แต่ชื่อเสียงของพี่เหม่ยจิ้งจะเสียหาย หลังจากนี้คงเงยหน้าในหมู่บ้านไม่ขึ้น

เขาจึงรีบเดินกะเผลกเข้าไปโบกมือ「พี่ อย่าเข้าใจผิด อย่าเข้าใจผิดสิ ผมกับพี่เหม่ยจิ้งไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ!」

หลิวเหม่ยจิ้งโกรธจนอกกระเพื่อมแรง พูดอย่างคับแค้นใจว่า「เสี่ยวเหลียง อย่าไปสนใจเขา อยากประกาศก็เชิญ ฉันไม่กลัว!」

เฉินต้าโตงไม่สนใจหลิวเหม่ยจิ้ง กลับจ้องเฉินเหลียงอย่างเหี้ยมเกรียมแล้วพูดเสียงเรียบ「ฉันเชื่อว่านายอดกลั้นไว้ได้ ยังไงตอนที่ฉันให้พี่สะใภ้นายยั่ว นายก็ไม่ติดกับ」

「หา?」เฉินเหลียงนิ่งอึ้ง มองเขาตาค้าง

ตอนนี้เฉินเหลียงยืนอยู่ริมหน้าผาข้างน้ำตก ส่วนเฉินต้าโตงยืนอยู่ตรงพื้นที่กว้างตรงหัวมุม ถือท่อนเหล็กชี้มาทางเขา

เฉินเหลียงยังไม่ทันตั้งตัว「พี่ หมายความว่ายังไง?」

เฉินต้าโตงหัวเราะหึ ๆ「ไม่มีอะไรหรอก พี่เล่นพนันแพ้ เป็นหนี้เงินกู้นอกระบบตั้งแปดแสนกว่า จ่ายคืนไม่ไหวแล้ว เพราะงั้นช่วยพี่หน่อยได้ไหม?」

เฉินเหลียงงุนงงไปหมด เขากะเผลกเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว「จะให้ช่วยยังไงครับพี่?」

เฉินต้าโตงเหลือบมองระยะห่างระหว่างทั้งสอง ก่อนยิ้มอย่างชั่วร้าย「จำประกันอุบัติเหตุที่ฉันซื้อให้นายเมื่อปีที่แล้วได้ไหม? ช่วยตายให้ฉันสักครั้ง」

พูดจบ เขาก็ยกท่อนเหล็กฟาดลงมาอย่างแรง กระแทกเข้าที่หน้าผากของเฉินเหลียง

「อ๊าก!」หนังศีรษะของเฉินเหลียงแตก เลือดสาดกระเซ็นทันที

เฉินต้าโตงฟาดซ้ำอีกครั้ง「ลงไปข้างล่างซะ!」

เขาฟาดเฉินเหลียงจนร่วงลงไปในสระเฮยหลงที่อยู่เบื้องล่างหน้าผาและเชื่อมต่อกับน้ำตก

ที่นั่นเป็นสระลึกไร้ก้นบึ้ง มีตำนานเล่าว่าข้างในมีปีศาจกินคน แม้แต่ปลาเป็น ๆ สักตัวก็ไม่มีอยู่รอบสระ และไม่เคยมีใครกล้าไปว่ายน้ำที่นั่น

ตอนที่ถูกฟาดตกลงไป เฉินเหลียงถึงเพิ่งเข้าใจทุกอย่าง

มิน่าปีก่อนพี่ลูกพี่ลูกน้องถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน อยู่ ๆ ก็จ่ายเงินก้อนโตซื้อประกันอุบัติเหตุให้เขา

มิน่าช่วงนี้สายตาของพี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องถึงดูแปลก ๆ ที่แท้พี่ชายวางแผนให้เธอมายั่วเขา หวังบีบให้เขาตายเพื่อเอาเงินประกัน

แต่น่าเสียดายที่เขารู้ตัวช้าเกินไป ตอนนี้เขามึนงงและกำลังร่วงลงไปอย่างรวดเร็ว ระยะทางกว่าพันเมตรก่อนตกถึงสระเฮยหลง แค่แรงกระแทกก็ทำให้เขาตายได้แล้ว

ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาห่วงคือพี่เหม่ยจิ้ง เพราะเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดียว แถมยังถูกเฉินต้าโตงจับจุดอ่อนได้แล้ว เขาต้องรังแกเธอแน่

แม้เขากับพี่เหม่ยจิ้งจะยังไม่ได้มีอะไรกัน แต่เมื่อครู่ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็มองเธอเป็นผู้หญิงของตัวเองไปแล้ว

เขาไม่อยากให้พี่เหม่ยจิ้งต้องประสบเคราะห์ร้าย

น่าเสียดายที่เสียงดังสนั่นดังขึ้น

เฉินเหลียงร่วงลงมาจากความสูงหลายพันเมตร แรงกระแทกมหาศาลทำให้เขาหมดสติไปทันที

วินาทีต่อมา ร่างของเขาก็จมลงไปเองอย่างควบคุมไม่ได้ มุ่งสู่ก้นสระเฮยหลง

ริมธารน้ำตกตรงไหล่เขา หลิวเหม่ยจิ้งกรีดร้อง มองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดผวา

「ไอ้ต้าโตง แก!」

「แกมันไม่ใช่คน! เขาเป็นน้องชายลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของแกนะ!」

แววตาของเฉินต้าโตงวาวโรจน์ เขาจ้องหลิวเหม่ยจิ้งเขม็ง

「ฉันเป็นหนี้ตั้งมากมาย ถ้าไม่ฆ่าน้องชายลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของตัวเอง แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้?」

「เดิมทีฉันให้พี่สะใภ้ไปยั่วเขา แต่เขาไม่ติดกับ ฉันเลยหาเหตุลงมือไม่ได้สักที」

「แต่เจ้าหนี้เร่งฉันหนักเกินไป ฉันรอไม่ไหวแล้ว เลยต้องฆ่าเขาทิ้งทั้งที่ไม่มีข้ออ้างอะไร」

「ฮ่า ๆ ๆ แต่หลิวเหม่ยจิ้ง แกกลับดันถูกฉันจับได้คาหนังคาเขา」

「ฉันหยอกแกตั้งหลายครั้ง แกไม่เคยสนใจ ฉันนึกว่าแกเป็นหญิงสาวผู้รักเกียรติยศเสียอีก ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงสำส่อนที่แอบมีชู้เหมือนกัน」

「ไม่คิดเลยว่าแกจะชอบหนุ่มหน้าขาวผอมแห้งอย่างน้องชายลูกพี่ลูกน้องฉัน ไม่ชอบผู้ชายกำยำอย่างฉัน」

「หึ ถ้าไม่อยากให้คนอื่นรู้ ก็ทำตัวดี ๆ เชื่อฟังฉันซะ」

「ปรนนิบัติฉันให้ดี ต่อไปฉันจะยกโทษให้ และไม่บอกใครเรื่องวันนี้!」

หลิวเหม่ยจิ้งทั้งอับอายทั้งโกรธ ด่ากราด「ไปปรนนิบัติแม่แกเถอะ ไอ้เดรัจฉานที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา!」

เฉินต้าโตงบิดคอแล้วหัวเราะเย็นชา「ใครฆ่าคน? ฉันงั้นเหรอ?」

「อย่ามาล้อเล่นสิ เราสองคนก็อยู่ที่นี่ทั้งคู่ งั้นฉันก็พูดได้เหมือนกันว่าแกเป็นคนฆ่าเขา」

ร่างบอบบางของหลิวเหม่ยจิ้งสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

จริงด้วย เธอไม่เคยนึกถึงจุดนี้มาก่อน

เฉินเหลียงตายอยู่ที่นี่ ส่วนเธอก็อยู่ในเหตุการณ์ จะอย่างไรก็หนีความผิดไม่พ้น

เธอเริ่มกระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

เฉินต้าโตงยิ้มกริ่ม เดินเข้าไปในโพรงแคบใต้ม่านน้ำตก「เพราะงั้น หลิวเหม่ยจิ้ง ทำตัวดี ๆ เชื่อฟังฉันหน่อย ต่อไปฉันจะไม่แจ้งความว่าแกฆ่าคน」

พูดจบ เขาก็ถูมือไปมา ทำสีหน้าทะลึ่ง ก่อนโผเข้าหาหลิวเหม่ยจิ้ง

「อ๊า! ไสหัวไป! ไสหัวไป!」หลิวเหม่ยจิ้งกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบคว้าตะกร้าสมุนไพรฟาดใส่ไม่หยุด ไม่ยอมให้เฉินต้าโตงเข้าใกล้

เฉินต้าโตงกัดฟันอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วหันไปมองหน้าผาสูงชันอีกครั้ง

「แกหุบปากแล้วทำตัวดี ๆ ซะ ไม่งั้นฉันจะผลักแกตกลงไปด้วย!」

「ฆ่าคนเดียวก็ฆ่า ฆ่าสองคนก็ฆ่าเหมือนกัน!」

พูดจบ เฉินต้าโตงก็ยกท่อนเหล็กขึ้นข่มขู่

หลิวเหม่ยจิ้งหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ความกล้าในใจลดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง

เฉินต้าโตงพอใจกับท่าทางหวาดผวาของหญิงม่ายสาวสวยตรงหน้าอย่างยิ่ง จึงยิ่งมั่นใจแล้วเดินเข้าไปหาเธอ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป