เทพโอสถน้อยผู้ไร้เทียมทาน

ตอนที่ 1 หมอเทวดาหนุ่มผู้ไร้เทียมทาน!

5 นาที· 1.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

[หมายเหตุ: ผู้อ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปีควรใช้วิจารณญาณ]

ยามเที่ยงของเดือนกรกฎาคม แดดแผดจ้า อากาศร้อนอบอ้าว

เฉินเหลียงสะพายตะกร้าเก็บยา เดินเก็บสมุนไพรบนเขาอย่างยากลำบาก ขาของเขาไม่ค่อยดี เดินกะเผลก ๆ จนเหนื่อยแทบแย่ เหงื่อท่วมศีรษะ

เฉินต้าโตง ลูกพี่ลูกน้องของเขาถือไม้ไล่ต้อนเขาขึ้นเขามา บังคับให้เก็บสมุนไพรให้ได้ 5 กิโลกรัมก่อนถึงจะกลับได้

เฉินเหลียงไม่มีทางปฏิเสธ เพราะครอบครัวยากจนมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก บ้านเก่าก็ถูกฝนตกหนักซัดพังไปแล้ว

เขาจึงจำต้องอาศัยอยู่บ้านลูกพี่ลูกน้อง กินข้าวที่พี่สะใภ้ทำให้ทุกวัน และยังต้องช่วยลูกพี่ลูกน้องทำงานอยู่บ่อย ๆ

แต่พอนึกถึงลูกพี่ลูกน้อง เขาก็อดนึกถึงหยางเสวี่ยเหมย พี่สะใภ้แสนสวยไม่ได้

สีหน้าเขาดูประหลาดอยู่บ้าง เขารู้สึกว่าช่วงนี้สายตาที่พี่สะใภ้มองเขาดูไม่ค่อยปกติ ราวกับตั้งใจจะยั่วยวนเขา

หลายครั้งเธอสวมชุดนอนผ้าบาง ก้มหน้าทำความสะอาดต่อหน้าเขา

เห็นชัดเต็มตา

แต่เขาก็ยังไม่กล้าคิดมาก ทุกครั้งจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็น

เฉินเหลียงส่ายหน้า เลิกคิดเรื่องนั้น วันนี้ภารกิจหนักหนา ยังไงก็ต้องเก็บสมุนไพรก่อน

เขาจึงเดินกะเผลก ๆ เดินเตร็ดเตร่ไปทั่วเขาต้าหนานต่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาเดินผ่านทางโค้งบริเวณไหล่เขา

ตรงนั้นมีน้ำตกเล็ก ๆ สายน้ำไหลซู่ซ่า

ตอนนั้นเฉินเหลียงเองก็ร้อนจนเหงื่อท่วม อยากไปล้างหน้าที่ริมน้ำตก

แต่พอไปถึง เขาก็ได้ยินเสียงหญิงสาวกรีดร้องขึ้นมา

เฉินเหลียงสะดุ้งจนตัวสั่น เกือบพลัดตกหน้าผา

เขาเงยหน้ามอง แล้วก็อ้าปากค้างทันที

เห็นหลิวเหม่ยจิ้ง พี่สาวคนสวยที่เป็นแม่ม่ายของหมู่บ้าน กำลังยืนอยู่ในโพรงแคบ ๆ หลังน้ำตก ส่วนกระโปรงกับตะกร้าเก็บยาวางอยู่ด้านนอก

พอเห็นเฉินเหลียง หลิวเหม่ยจิ้งก็ตกใจมาก รีบหันหลังให้เขาแล้วเอ็ดเสียงดัง «เสี่ยวเหลียง ทำไมเป็นเธอไปได้»

เฉินเหลียงรีบหันหลังให้ «พี่เหม่ยจิ้ง ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่ล่ะ»

หลิวเหม่ยจิ้งหน้าแดง «อากาศร้อนเกินไป ฉันร้อนจนทนไม่ไหว นึกว่าตอนเที่ยงคงไม่มีใครขึ้นเขามาซะอีก»

เฉินเหลียงก้มหน้า รู้สึกกระอักกระอ่วน «ขอโทษนะพี่เหม่ยจิ้ง ผมไปเดี๋ยวนี้»

«เดี๋ยวก่อน» หลิวเหม่ยจิ้งพลันร้องเรียกเขาไว้

หลิวเหม่ยจิ้งก็เป็นคนหมู่บ้านเฉินเจีย เธออายุมากกว่าเฉินเหลียง 5 ปี ปีนี้อายุ 28 แล้ว หลายปีก่อนเธอแต่งงานออกไป แต่สามีเพิ่งทำงานในไซต์ก่อสร้างได้ไม่ถึงครึ่งปีก็พลัดตกลงมาเสียชีวิต

เธอเป็นม่ายมา 5-6 ปีแล้ว แน่นอนว่าหญิงสาวทั่วไปย่อมมีความต้องการตามธรรมชาติ เมื่อถูกพวกผู้ชายหยาบคายในหมู่บ้านพูดจาลามกเกี้ยวพาราสี เธอก็มักนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

แต่เธอหน้าตาสะสวย รูปร่างก็ดี ย่อมไม่อยากคว้าผู้ชายหน้าตาขี้เหร่มาอยู่ด้วยแบบขอไปที

แม้เฉินเหลียงจะยากจนและขาเป๋ แต่เขาหน้าตาหล่อเหลา แถมยังสูงถึง 180 เซนติเมตร หลิวเหม่ยจิ้งจึงยินดีเลือกหนุ่มหล่ออย่างเฉินเหลียง อย่างน้อยก็ไม่ถือว่าขาดทุน

อีกอย่าง เธอกับเฉินเหลียงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ตอนเด็กเธอมักพาเขาไปเล่นด้วย หลังกลับมาเป็นม่ายที่หมู่บ้าน เธอก็คอยดูแลน้องชายคนนี้ในเรื่องชีวิตความเป็นอยู่บ่อย ๆ

เธอจึงอดคิดไม่ได้ว่า การเข้าใจผิดอันแสนวิเศษในวันนี้จะเป็นพรหมลิขิตที่สวรรค์กำหนดไว้หรือเปล่า

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็เห็นเธอหมดแล้ว

หลิวเหม่ยจิ้งจึงรวบรวมความกล้าเรียกเฉินเหลียงไว้

เฉินเหลียงชะงักฝีเท้า แต่ไม่กล้าหันกลับไป เขาถามเสียงฝืด «มีอะไรเหรอพี่เหม่ยจิ้ง»

หลิวเหม่ยจิ้งไม่ได้ตอบในทันที

ในใจเธอสับสน ทั้งอับอายทั้งลังเล

แต่แล้วเธอก็นึกถึงสภาพของเสี่ยวเหลียงตอนนี้ คาดว่าต่อไปคงหาภรรยาได้ยาก เขาก็เป็นคนโชคร้ายเหมือนเธอ

สู้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ

เธอไม่รังเกียจเฉินเหลียงพอดี ส่วนเฉินเหลียงก็คงไม่รังเกียจที่เธอเป็นแม่ม่าย

ถึงอย่างไรเธอก็มั่นใจในหน้าตาและรูปร่างของตัวเอง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ถามเขาดูดีกว่าว่าคิดอย่างไรกับเธอ

หลิวเหม่ยจิ้งรวบรวมความกล้าแล้วถาม «เสี่ยวเหลียง เมื่อกี้เธอเห็นใช่ไหม»

«หา?» เฉินเหลียงใจสั่น หนังศีรษะชาวาบ ไม่คิดเลยว่าพี่เหม่ยจิ้งจะถามออกมาตรง ๆ แบบนี้

เขาหันหลังให้กับน้ำตก ไม่กล้าหันกลับไปเลยสักนิด ได้แต่หัวเราะเจื่อน ๆ «พี่เหม่ยจิ้ง วางใจเถอะ เมื่อกี้ผมมองไม่ชัด»

หลิวเหม่ยจิ้งหน้าแดงแล้วแย้ง «เธอโกหก เมื่อกี้เธอตาค้างมองฉันชัด ๆ»

เฉินเหลียงอึ้ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร

หลิวเหม่ยจิ้งถอนหายใจ เอ่ยเสียงอ่อนโยน «เสี่ยวเหลียง พูดตามตรงนะ เธอชอบพี่เหม่ยจิ้งไหม»

เฉินเหลียงไม่รู้จะตอบอย่างไร «ผม...»

หลิวเหม่ยจิ้งถามต่อ «งั้นก็บอกมาสิว่าเธอคิดว่าพี่เหม่ยจิ้งสวยไหม รูปร่างดีหรือเปล่า»

เฉินเหลียงพยักหน้าตามตรง «สวยครับ รูปร่างก็ดี ผิวขาวมาก»

หลิวเหม่ยจิ้งยิ้มเขิน «เห็นไหม เธอเห็นจริง ๆ ด้วย»

เฉินเหลียงอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี ได้แต่พยักหน้าอย่างจนใจ «ขอโทษนะพี่เหม่ยจิ้ง ผม...ผมจะไม่เอาไปพูดข้างนอก»

หลิวเหม่ยจิ้งถอนหายใจ พูดเสียงอ่อนโยน «พูดตามตรงนะ เสี่ยวเหลียง พี่ชอบเธออยู่ไม่น้อย อีกอย่างเราต่างก็รู้จักนิสัยใจคอกันดี คุยกันได้ทุกเรื่อง ในเมื่อวันนี้เป็นแบบนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นต่อไปเราสองคนก็มาอยู่ด้วยกันเถอะ»

เฉินเหลียงอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าโชคดีเรื่องผู้หญิงครั้งใหญ่ขนาดนี้จะตกมาถึงตัวเอง

แม่ม่ายสาวสวยอย่างพี่เหม่ยจิ้ง มีผู้ชายในหมู่บ้านตั้งไม่รู้กี่คนแอบหมายปอง

ยามดึกสงัด เฉินเหลียงเองก็เคยจินตนาการถึงเรื่องนี้อยู่ครั้งสองครั้ง แต่ก็เป็นแค่จินตนาการเท่านั้น

ถึงอย่างไรเขาก็รู้สภาพตัวเองดี ทั้งยากจนทั้งขาเป๋ ต่อไปจะหาภรรยาได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้

หลิวเหม่ยจิ้งเห็นเขาไม่ตอบทันที นึกว่าเขากำลังคิดมาก จึงรีบพูดว่า «วางใจเถอะ ฉันไม่ได้จะให้เธอแต่งงานกับฉันอย่างเปิดเผย แค่ให้ฉันเป็นคนรู้ใจของเธอก็พอ»

«ขอแค่เวลาที่ฉันต้องการเธอ เธอมาคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันก็พอ»

พอได้ยินเช่นนี้ เฉินเหลียงก็ใจสั่น

ใครจะปฏิเสธลงกัน

เขาจึงถามอย่างเกร็ง ๆ «พี่เหม่ยจิ้ง พี่ไม่ได้หลอกผมใช่ไหม»

หลิวเหม่ยจิ้งยิ้มอย่างเขินอาย «ไม่ได้หลอกเธอ ถ้าไม่เชื่อก็หันมามองตาฉันสิ»

เฉินเหลียงฝืนใจค่อย ๆ หันกลับไป

เห็นหลิวเหม่ยจิ้งแก้มแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำจับจ้องมาที่เขา สีหน้าดูเขินอาย

เฉินเหลียงมองจนตาค้าง อดเอ่ยชมจากใจไม่ได้ «พี่เหม่ยจิ้ง พี่สวยจริง ๆ»

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป