เทพโอสถน้อยผู้ไร้เทียมทาน

ตอนที่ 5 หมอเทพตัวน้อยผู้ไร้เทียมทาน!

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ด้วยความโกรธจัด เขาจึงปะทะกับเผิงเฟยหยาง แต่กลับถูกอีกฝ่ายสั่งให้กลุ่มรปภ.รุมทุบตีจนขาขวาหักกลางถนน

ที่โหดร้ายยิ่งกว่านั้นคือ ตระกูลเผิงใช้อิทธิพลทำให้ตำรวจปฏิเสธรับแจ้งความ ส่วนทางมหาวิทยาลัยก็ไล่เฉินเหลียงออก โดยอ้างว่าเขามีความประพฤติไม่เหมาะสม

เฉินเหลียงสูญเสียสิทธิ์ในการประกอบวิชาชีพแพทย์ ทั้งยังได้รับการรักษาล่าช้าจนพิการไปตลอดชีวิต กลายเป็นคนขาเป๋

เขาสมัครงานกี่ครั้งก็ถูกปฏิเสธ แม้แต่งานสุจริตธรรมดาที่ดูดีสักงานก็ยังหาไม่ได้

สุดท้าย เมื่อหมดหวังกับชีวิต เขาจึงทำได้เพียงกลับไปเก็บสมุนไพรและทำไร่ทำนาในหมู่บ้านห่างไกล

อดีตอัจฉริยะทางการแพทย์ผู้มีอนาคตสดใสไร้ขีดจำกัด บัดนี้กลับกลายเป็นคนขาเป๋ไร้ประโยชน์ที่ทุกคนในหมู่บ้านดูแคลน

น่าเวทนา น่าเสียดาย และน่าแค้นใจ

ประสบการณ์อันแสนเจ็บปวดนี้ทำให้เฉินเหลียงตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า คนชั้นล่างไร้หนทางเพียงใดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจ

เมื่อนึกมาถึงตรงนี้ เฉินเหลียงก็กำหมัดแน่นแล้วกล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “นับจากนี้ไป ฉันจะไม่ยอมให้โลกนี้มีความอยุติธรรมอีก”

“คนชั่วที่สมควรถูกลงโทษ ก็ต้องได้รับผลกรรมที่พวกมันก่อไว้!”

“สยงถิงถิง เผิงเฟยหยาง พวกแกคอยดูให้ดี สักวันฉันจะไปคิดบัญชีกับพวกแก!”

พูดจบ เขาก็เหวี่ยงหมัดออกไปสุดแรง

“โฮก!”

เสียงคำรามของมังกรดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก

ตูม! ผนังหินด้านหนึ่งของถ้ำถูกคลื่นปราณรูปมังกรจากหมัดของเขาซัดจนพังทลายกระเด็นไปไกล

เมื่อมองภาพความเสียหายอันน่าตกตะลึงตรงหน้า รวมถึงหมัดที่ปล่อยคลื่นหมัดรูปมังกรออกมาได้

เฉินเหลียงทั้งตกใจและฮึกเหิม “แก่นมังกรหนึ่งดาวแข็งแกร่งถึงขนาดนี้เชียว!”

“แบบนี้ฉันก็ไร้เทียมทานแล้วไม่ใช่หรือไง?”

“แก่นมังกรหนึ่งดาวเทียบเท่าขั้นสร้างแก่นของผู้บำเพ็ญเซียน ในสังคมปัจจุบันคงไม่มีใครเอาชนะผู้บำเพ็ญขั้นสร้างแก่นได้แล้วกระมัง?”

“ถึงพวกยอดฝีมือจากตระกูลยุทธ์โบราณก็คงสู้ไม่ได้”

เฉินเหลียงตื่นเต้นสุดขีด ราวกับเพียงชั่วความคิดเดียวก็จะพลิกชะตาและล้างแค้นได้แล้ว

แต่เขากลับขมวดคิ้วครุ่นคิด “ตอนนี้ฉันไปหาพวกมันสองคนแล้วแอบฆ่าทิ้งได้เลย”

“แต่ในเมื่อฉันเป็นคนยุคปัจจุบัน ก็ควรเคารพกฎระเบียบของสังคมปัจจุบัน และใช้วิธีที่เปิดเผยตรงไปตรงมากว่านี้ในการล้างแค้น”

“แค่ฆ่าพวกมันเฉย ๆ ยังไม่พอจะระบายความแค้นที่ขาถูกหักและความอัปยศอดสูได้หรอก”

“ฉันจะใช้วิธีเดียวกันทำให้พวกมันอับอาย ใช้สถานะที่สูงส่งและน่าเกรงขามกว่ากดขี่พวกมัน ให้พวกมันได้ลิ้มรสความอัปยศ ความไร้ทางสู้ และความรู้สึกต่ำต้อยแบบเดียวกับฉัน”

“มีแค่แบบนั้นถึงจะเรียกว่าล้างแค้นได้อย่างสะใจจริง ๆ!”

เฉินเหลียงพยักหน้าอย่างแรง ก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิดอีกครั้ง เขาเริ่มคิดแล้วว่าจะอาศัยพลังต่อสู้ไร้เทียมทานกับวิชาแพทย์อันล้ำเลิศ พลิกชะตาผงาดขึ้นในหมู่บ้านห่างไกลแห่งนี้ได้อย่างไร

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ เขาก็ได้สติ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “แย่แล้ว ลืมพี่เหม่ยจิ้งไปเลย!”

เขาพึมพำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่คิดเลยว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องจะลงมือโหดเหี้ยมถึงขั้นคิดฆ่าฉัน!”

“แค่เพื่อหลอกเอาเงินประกันไปใช้หนี้เนี่ยนะ?”

“บ้าเอ๊ย! สมควรตายจริง ๆ!”

เฉินเหลียงกัดฟันด่าด้วยความแค้นสองคำ ก่อนจะรีบหันหน้าไปทางถ้ำน้ำตกด้านนอกถ้ำ

เขาต้องรีบออกไปช่วยพี่เหม่ยจิ้งก่อน จากนั้นค่อยคิดว่าจะจัดการเฉินต้าโตงอย่างไร

“หวังว่าพี่เหม่ยจิ้งจะยังไม่เป็นอะไรนะ”

เขาภาวนาในใจ ไม่อยากเห็นหลิวเหม่ยจิ้ง แม่หม้ายสาวสวยและจิตใจดี ต้องพบจุดจบเพราะเรื่องนี้

เมื่อมาถึงถ้ำน้ำตก เขาก็ทะยานตัวขึ้น พุ่งตรงไปยังเหนือแอ่งน้ำลึกดุจลูกศร

รอบกายมีเงามังกรทองสามสายหมุนวนอย่างรวดเร็ว นี่คือวิชาต่อสู้สูงสุด วิชามังกรแท้พิชิตฟ้า

วิชานี้ไม่เพียงใช้ต่อสู้ได้ แต่ยังทำให้เหาะเหินเดินอากาศและดำดินได้ ทั้งยังไม่เกรงกลัวน้ำหรือไฟ

เมื่อโคจรพลัง เงามังกรแท้จะปรากฏขึ้นหมุนวนรอบกายโดยอัตโนมัติ ช่วยเสริมพลังต่อสู้และคุ้มครองผู้ใช้

ยิ่งขอบเขตบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น เงามังกรแท้ที่หมุนวนรอบกายก็ยิ่งเพิ่มจำนวน สูงสุดได้ถึง 9,999 สาย มีพลังพอจะแหวกฟ้า

เฉินเหลียงที่มีแก่นมังกรหนึ่งดาวในตอนนี้ เรียกเงามังกรแท้ออกมาได้เพียง 9 สายเท่านั้น

แต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้มากขนาดนั้น แค่เงามังกรแท้สามสายก็ทำให้เขาเร็วราวสายฟ้าแลบแล้ว

แอ่งน้ำลึกนับหมื่นจั้ง เขากระโจนพุ่งพ้นขึ้นมาได้ในเวลาไม่กี่วินาที ก่อนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

เฉินเหลียงถูกเงามังกรแท้โอบล้อม พุ่งไปถึงหน้าน้ำตกตรงไหล่เขา

เขากวาดตามองไปรอบ ๆ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “แย่แล้ว ทั้งสองคนหายไปแล้ว!”

ตรงแอ่งเว้าของน้ำตกไม่เหลือเงาคนแม้แต่คนเดียว ตะกร้าใส่สมุนไพรของเขาก็หายไป เหลือเพียงสายน้ำที่ไหลซ่า

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วพบว่าดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าเสียแล้ว

เพียงชั่วเวลาที่ฝันไป ก็ผ่านไปเกือบครึ่งวันแล้ว

“หวังว่าพี่เหม่ยจิ้งจะไม่เป็นอะไร!”

เฉินเหลียงภาวนาในใจ ก่อนจะหันกลับและดิ่งลงอย่างรวดเร็ว

เขาลงมาถึงตีนเขา แล้วรีบวิ่งไปยังหมู่บ้านเฉินเจียที่อยู่ห่างออกไป 3 ลี้

เวลานี้ฟ้ามืดลงแล้ว บนถนนในหมู่บ้านแทบไม่มีใครออกมา มีเพียงควันไฟจากเตาลอยอ้อยอิ่ง พร้อมกลิ่นหอมของอาหาร

เฉินเหลียงรีบวิ่งไปทางบ้านของพี่เหม่ยจิ้ง

ระหว่างทาง จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเรียกเขา

“เสี่ยวเหลียง!”

“ถึงเวลาอาหารแล้ว รีบร้อนจะไปไหนน่ะ?”

เฉินเหลียงหยุดฝีเท้า คนที่เรียกเขาคือหยางเสวี่ยเหมย พี่สะใภ้ลูกพี่ลูกน้องซึ่งกำลังถือชามข้าวอยู่

หยางเสวี่ยเหมยไม่เพียงหน้าตาสวย รูปร่างยังอวบอิ่ม ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย ทุกอย่างเต็มเปี่ยมในส่วนที่ควรเต็ม

ก่อนหน้านี้เฉินเหลียงไม่เคยกล้ามองเธอตรง ๆ เพราะไม่ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าแบบไหน ช่วงอกก็อวบอิ่มจนทำให้คนหน้าแดงใจเต้น

แต่บุคลิกของเธอกลับอ่อนโยนทีเดียว ปกติก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี

ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องที่เธอกับเฉินต้าโตงร่วมกันวางแผนล่อลวงเขาให้ทำผิดกฎหมายขึ้นมา

เฉินเหลียงก็โกรธจนแทบระเบิด

เขาจึงตอบเสียงขรึมว่า “ฉันมีธุระนิดหน่อย เธอกินไปก่อนเถอะ”

หยางเสวี่ยเหมยไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเขา และไม่ได้สังเกตด้วยว่าขาของเขาหายดีแล้ว เพราะแต่เดิมเฉินเหลียงแค่ขาเป๋ ไม่ได้เดินไม่ได้ หากจงใจควบคุมจังหวะสักหน่อย ความเร็วในการเดินก็ไม่ช้ากว่าคนปกตินัก

เธอจึงรับคำว่า “อ้อ” แล้วตะโกนเรียกตามหลัง “งั้นรีบกลับมานะ ฉันเก็บข้าวไว้ให้แล้ว”

เฉินเหลียงพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ แล้วหันหลังจะเดินจากไป

ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “จริงสิ เฉินต้าโตงอยู่บ้านไหม?”

สีหน้าหยางเสวี่ยเหมยหม่นลง เธอเบ้ปาก แต่ก็ไม่ได้สังเกตว่าเฉินเหลียงเรียกอีกฝ่ายผิดไป

เธอถอนหายใจแล้วตอบว่า “ไม่อยู่ เขาเข้าเมืองไปดื่มเหล้ากับพวกเพื่อนชั่ว คืนนี้คงไม่กลับมาอีกตามเคย”

เฉินต้าโตงเป็นนักเลงชื่อดังในหมู่บ้าน มักคลุกคลีอยู่กับพวกอันธพาลในเมือง ทั้งกินเหล้า เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง และสูบบุหรี่ ทำครบทุกอย่าง การไม่กลับบ้านตอนกลางคืนจึงเป็นเรื่องปกติ

เดิมทีพ่อแม่ของเฉินต้าโตงทำธุรกิจสมุนไพรตั้งแต่หลายปีก่อน ชีวิตความเป็นอยู่ถือว่าดีไม่น้อย นับเป็นครอบครัวมั่งคั่งในหมู่บ้าน

แต่หลังจากเฉินต้าโตงโตเป็นผู้ใหญ่ เขาก็เริ่มใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาและติดการพนัน ฐานะทางบ้านจึงค่อย ๆ ตกต่ำลง

ท้ายที่สุด พ่อของเขาป่วยหนัก แต่ไม่มีเงินรักษา จึงเสียชีวิตที่โรงพยาบาล

แม่ของเขาอุตส่าห์เก็บเงินส่วนตัวไว้จัดงานแต่งและหาภรรยาให้เฉินต้าโตง หวังว่าเขาจะได้กลับตัวกลับใจ แต่กลับยิ่งแย่ลงกว่าเดิม กลายเป็นคนเลวเต็มขั้น แม้แต่สินเดิมและเครื่องประดับของภรรยาก็ยังเอาไปเล่นการพนันจนหมดเกลี้ยง

สุดท้ายแม่ของเขาก็ถูกทำให้โกรธจนตายไปด้วย

ดังนั้นตอนนี้เฉินต้าโตงจึงกำพร้าพ่อแม่เหมือนกับเฉินเหลียง

เขามีเพียงปู่ชราเฉินเสวียอี้อยู่เบื้องบน และน้องสาวเฉินเสี่ยวหนานซึ่งเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ในเมืองเอกทางใต้

นอกจากนี้ยังมีภรรยาสาวสวยที่ขึ้นชื่อว่าหน้าตาดีอย่างหยางเสวี่ยเหมย

เมื่อเฉินเหลียงได้ยินหยางเสวี่ยเหมยบอกว่าเฉินต้าโตงไม่กลับบ้านอีกแล้วในคืนนี้ เขาก็ยิ่งหงุดหงิดและผิดหวังที่อีกฝ่ายไม่รู้จักทำตัวให้ดี

มีภรรยาสาวสวยอยู่ข้างกายแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักใช้ชีวิตให้ดี ดูสิว่าบ้านที่เคยเป็นสุขถูกทำจนพังพินาศไปถึงไหนแล้ว?

ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เขายังลงมือกับน้องชายลูกพี่ลูกน้องแท้ ๆ ของตัวเอง หลอกเอาเงินประกันแล้วยังคิดฆ่ากันอีก!

บ้าเอ๊ย ตอนนี้เขาแทบอยากฆ่าไอ้ตัวผลาญสมบัตินั่นให้ตายคามือ

ยิ่งคิดเฉินเหลียงก็ยิ่งโกรธ แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือไปดูว่าพี่เหม่ยจิ้งเป็นอะไรหรือไม่ ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องฆ่าไอ้เดรัจฉานนั่นแน่

คิดได้ดังนั้น เขาจึงตอบเสียงเย็นชาว่า “รู้แล้ว เธอกลับไปเถอะ!”

หยางเสวี่ยเหมยพยักหน้า หันหลังถือชามกลับเข้าบ้านไป

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป