ลู่จิ่นกู่ไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
ที่จริง ตอนเธอกับกู้ตั๋วปรึกษากันว่าจะใช้ชื่อของอีกฝ่ายเป็นฉากบังหน้า เขาก็พูดแล้วว่าเรื่องนี้คงปิดบังคนในบ้านไม่มิด
ถึงเขาจะไม่สารภาพเอง เขาก็มั่นใจว่าหลังจากคนในครอบครัวตกใจในตอนแรกแล้ว ไม่นานก็ต้องไหวตัวทัน
แต่เดิมพวกเธอก็ไม่ได้คิดจะหลอกคนตระกูลกู้อยู่แล้ว เธอจึงไม่เพียงไม่ร้อนใจ กลับยิ้มบาง ๆ และยอมรับอย่างเปิดเผยว่า “ใช่ค่ะ”
ฉืออวี่เหลียงรับเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี ไม่เพียงไม่ตำหนิ กลับพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ดูเหมือนว่าคุณยังไม่อยากเปิดเผยตัวเร็วเกินไป”
“ฉันไม่อยากให้ทักษะกลายพันธุ์กลายเป็นสิทธิพิเศษของชนชั้นสูง แต่ตอนนี้ตัวฉันเองยังไม่มีพลังมากพอจะต้านแรงกดดันแบบนั้นค่ะ” เธอไม่ปิดบัง
สายตาคมกริบของชายหนุ่มหยุดอยู่บนหน้ากาก ครู่ใหญ่จึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “ตระกูลกู้ก็เป็นชนชั้นสูงในความหมายของคุณเหมือนกัน”
“แต่กู้ตั๋วบอกว่าตระกูลกู้ไม่ได้คิดจะผูกขาดค่ะ”
“คุณเชื่อใจกู้ตั๋วมากหรือ?”
เมื่อเทียบกับหัวข้อก่อนหน้า เธอกลับรู้สึกว่าคำถามนี้ตอบยากกว่าเสียอีก เธอเอียงหน้าใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลือกถ้อยคำอย่างรอบคอบ “กู้ตั๋วเป็นทหารโดยแท้ค่ะ...”
เธอเว้นไปเล็กน้อยแล้วอมยิ้ม “คุณเองก็เหมือนกัน”
แววตาของฉืออวี่เหลียงอ่อนลง
เขาฟังออกว่าเธอพูดจากใจ สำหรับคนอย่างพวกเขา นี่นับเป็นคำชื่นชมอย่างสูง
ส่วนลู่จิ่นกู่กลับอดทอดถอนใจไม่ได้
ชาวจีนทุกคนคงมีความรู้สึกพิเศษต่อคำว่า ‘ทหาร’
ยิ่งเธอผ่านประสบการณ์ในวัยเด็กมา จึงยิ่งเลื่อมใสชายชาตินักรบเหล่านี้เป็นพิเศษ
ครั้งหนึ่งเธอถึงกับเคยมีความปรารถนาว่า ‘ฉันอยากเป็นภรรยาทหาร’ น่าเสียดายที่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จนกระทั่งเสียชีวิตโดยไม่คาดคิด เธอก็ยังครองสถิติ ‘โสดมาตั้งแต่เกิด’ อยู่ดี