เธอคือผู้รับเหมามือหนึ่งแห่งจักรวาล

ตอนที่ 47 ผมมาเพื่อขอโทษคุณ

6 นาที· 1.4K คำ

ชายชราผมขาวโพลนซึ่งแต่งกายเหมือนพ่อบ้านเอ่ยขึ้นทันทีว่า “คุณชาย ที่นี่ไม่ใช่สถาบันวิจัย ท่านต้องอดทนหน่อยนะครับ”

“ฮึ”

ชายหนุ่มแค่นเสียง ขยับแว่นตาอย่างรำคาญ ก่อนเบือนหน้าหนีแล้วล้วงหาที่อุดหูจากกระเป๋า เสียบปิดหูเสียให้หมดเรื่อง

ส่วนเรื่องจะเข้าแดนสุขาวดีได้อย่างไร ย่อมมีคนรับใช้ไปเจรจาเอง

ใครจะคิดว่าคนรับใช้เพิ่งออกไปก็กลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งระเบียบการจัดการแดนสุขาวดี (ฉบับชั่วคราว) มาให้

“นี่อะไร?” ชายหนุ่มถอดที่อุดหูออกอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงอึกทึกวุ่นวายพลันกรูกระหน่ำเข้าหู ทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น

“คุณชาย แดนสุขาวดีหมายเลข 1 กำหนดให้ทุกคนที่เข้าไปต้องอ่านระเบียบให้ครบก่อนครับ”

“……” ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เหลือบมองเหล่าทหารที่ยืนหลังตรงราวต้นสนแล้วก็กลืนคำพูดลงไปในที่สุด เขาเปิดสมองกลขึ้นมาดูแวบหนึ่ง

ผ่านไปเพียงวินาทีเดียว เขาก็ส่งสัญญาณให้คนรับใช้เข็นรถเข็นไปข้างหน้า

ทหารหน่วยหนึ่งกล่าวว่า “ตามระเบียบแล้ว ท่านต้อง…”

“ฉันท่องจำได้แล้ว” ชายหนุ่มพูดอย่างรำคาญ “พวกเขาเป็นคนรับใช้ของฉัน ฉันจะควบคุมความประพฤติของพวกเขาเอง หากทำผิดระเบียบ ฉันก็ยินดีรับโทษที่เกี่ยวข้อง”

คำพูดของทหารถูกขัดไว้กลางคัน เขายังอดสงสัยไม่ได้

ถึงชาวดวงดาวจะมีความสามารถในการเรียนรู้สูงเป็นทุนเดิม แต่ท่องจำได้ในวินาทีเดียวนั้นเกินไปหน่อย

ทว่าชายหนุ่มไม่คิดจะรออีกแล้ว เขาเริ่มท่องระเบียบทั้งหมดทันที

สิบวินาทีต่อมา ทหารหนุ่มกล่าวขัดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ได้ครับ เชิญเข้าไปได้เลย พื้นที่ส่วนใหญ่ของแดนสุขาวดีหมายเลข 1 เปิดให้เข้าชม โรงอาหารมีอาหารสามมื้อจำหน่าย ส่วนบ้านพักที่มีป้ายให้เช่าทางตะวันตกเฉียงใต้เปิดให้บุคคลภายนอกเช่า ร้านค้าตอนนี้ใช้ระบบซื้อสินค้าอัตโนมัติแบบไร้คนดูแล หากมีข้อสงสัยอื่น ๆ ก็สอบถามเพื่อนร่วมหน่วยของผมได้ทุกเมื่อครับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป