ชายชราผมขาวโพลนซึ่งแต่งกายเหมือนพ่อบ้านเอ่ยขึ้นทันทีว่า “คุณชาย ที่นี่ไม่ใช่สถาบันวิจัย ท่านต้องอดทนหน่อยนะครับ”
“ฮึ”
ชายหนุ่มแค่นเสียง ขยับแว่นตาอย่างรำคาญ ก่อนเบือนหน้าหนีแล้วล้วงหาที่อุดหูจากกระเป๋า เสียบปิดหูเสียให้หมดเรื่อง
ส่วนเรื่องจะเข้าแดนสุขาวดีได้อย่างไร ย่อมมีคนรับใช้ไปเจรจาเอง
ใครจะคิดว่าคนรับใช้เพิ่งออกไปก็กลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งระเบียบการจัดการแดนสุขาวดี (ฉบับชั่วคราว) มาให้
“นี่อะไร?” ชายหนุ่มถอดที่อุดหูออกอย่างไม่สบอารมณ์ เสียงอึกทึกวุ่นวายพลันกรูกระหน่ำเข้าหู ทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น
“คุณชาย แดนสุขาวดีหมายเลข 1 กำหนดให้ทุกคนที่เข้าไปต้องอ่านระเบียบให้ครบก่อนครับ”
“……” ชายหนุ่มทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เหลือบมองเหล่าทหารที่ยืนหลังตรงราวต้นสนแล้วก็กลืนคำพูดลงไปในที่สุด เขาเปิดสมองกลขึ้นมาดูแวบหนึ่ง
ผ่านไปเพียงวินาทีเดียว เขาก็ส่งสัญญาณให้คนรับใช้เข็นรถเข็นไปข้างหน้า
ทหารหน่วยหนึ่งกล่าวว่า “ตามระเบียบแล้ว ท่านต้อง…”
“ฉันท่องจำได้แล้ว” ชายหนุ่มพูดอย่างรำคาญ “พวกเขาเป็นคนรับใช้ของฉัน ฉันจะควบคุมความประพฤติของพวกเขาเอง หากทำผิดระเบียบ ฉันก็ยินดีรับโทษที่เกี่ยวข้อง”
คำพูดของทหารถูกขัดไว้กลางคัน เขายังอดสงสัยไม่ได้
ถึงชาวดวงดาวจะมีความสามารถในการเรียนรู้สูงเป็นทุนเดิม แต่ท่องจำได้ในวินาทีเดียวนั้นเกินไปหน่อย
ทว่าชายหนุ่มไม่คิดจะรออีกแล้ว เขาเริ่มท่องระเบียบทั้งหมดทันที
สิบวินาทีต่อมา ทหารหนุ่มกล่าวขัดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ได้ครับ เชิญเข้าไปได้เลย พื้นที่ส่วนใหญ่ของแดนสุขาวดีหมายเลข 1 เปิดให้เข้าชม โรงอาหารมีอาหารสามมื้อจำหน่าย ส่วนบ้านพักที่มีป้ายให้เช่าทางตะวันตกเฉียงใต้เปิดให้บุคคลภายนอกเช่า ร้านค้าตอนนี้ใช้ระบบซื้อสินค้าอัตโนมัติแบบไร้คนดูแล หากมีข้อสงสัยอื่น ๆ ก็สอบถามเพื่อนร่วมหน่วยของผมได้ทุกเมื่อครับ”