เซิ่งถิงเฉินก้าวเข้าไปใกล้ ยื่นมือแตะไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดว่า “ถ้าวันหน้าคุณแต่งงานมีครอบครัว รับรองว่าจะเป็นสามีที่ดีกว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องแน่นอน”
พูดจบชายหนุ่มก็ชักมือกลับ แล้วหันหลังเดินไปยังห้องส่วนตัว
เซิ่งถิงเจ๋อยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป
เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน
หรงซูจึงได้พบกับเซิ่งถิงเฉิน
คนในครอบครัวนั่งกินอาหารกลางวันด้วยกันที่ห้องอาหาร
ระหว่างมื้อกลางวัน
ท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่งบอกให้เซิ่งถิงเฉินพาหรงซูไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลแต่เช้าพรุ่งนี้ เพราะใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว จึงควรเตรียมทุกอย่างที่จำเป็นให้พร้อม
เซิ่งถิงเฉินไม่ได้ปฏิเสธคำสั่งของท่านหญิงผู้เฒ่าเซิ่ง เขาตอบรับว่า “ผมทราบแล้ว”
หรงซูแปลกใจ แต่ลึก ๆ แล้วกลับหวังให้เขาปฏิเสธมากกว่า
มาถึงตอนนี้ เธอไม่รู้แล้วว่าควรเผชิญหน้ากับเซิ่งถิงเฉินอย่างไร ไม่อยากอยู่กับเขาตามลำพัง
แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน
วันนี้เธออยู่ที่บ้านเก่าทั้งวัน โดยมีเซิ่งถิงเจ๋ออยู่เป็นเพื่อน ทั้งคู่เล่นเกมบ้าง เดินเล่นในสวนบ้าง
สนามหญ้าด้านหลังบ้านกว้างใหญ่มาก
อากาศยามบ่ายก็ดีไม่น้อย แสงแดดในฤดูหนาวอบอุ่นสบาย
เซิ่งถิงเจ๋อหยิบลูกฟุตบอลมาเตะเล่นกับหรงซู
หรงซูกลอกตาใส่ “นายป่วยอะไรหรือเปล่าเนี่ย?”
เซิ่งถิงเจ๋อเตะบอลเบา ๆ มาหยุดตรงหน้าเท้าเธอ แล้วยิ้มบอก “เตะกลับมาสิ”
หรงซูก้มลงมอง แต่ท้องที่ใหญ่จนบังสายตาทำให้เธอมองไม่เห็นลูกบอลตรงเท้าเลย
เซิ่งถิงเจ๋อมองเธอแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้