หรงซูฟังน้ำเสียงของเขาก็รู้ว่าเขากำลังโทรหาอันชิงเยวี่ย
หลังจากเขาวางสาย
หรงซูมองเขาโดยไม่พูดอะไร
เซิ่งถิงเฉินลุกขึ้นมองเธอแล้วพูดว่า “ผมให้คนขับรถมารับแล้ว เดี๋ยวไปส่งพวกคุณกลับ”
หรงซูปฏิเสธเสียงเรียบ “ไม่ต้องค่ะ ฉันเรียกคนขับรถมารับพวกเราได้”
เซิ่งถิงเฉินมองความเฉยชาและเหินห่างของหญิงสาว ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก แล้วเดินออกจากห้องพักผ่อน
หรงซูยืนนิ่งอยู่กับที่หลายวินาที
“เสี่ยวซู ไปนั่งก่อนเถอะ”
หรงซูได้สติแล้วขานรับ เธอหยิบโทรศัพท์โทรหาตู้เจิ้ง
บนโต๊ะชา มีใบรายงานผลตรวจวางอยู่
เผยหลันหัวหยิบขึ้นมาดู คุณหมออธิบายข้อควรระวังให้พวกเธอฟังอย่างละเอียดสองสามข้อ ก่อนจะออกไป
ยี่สิบนาทีต่อมา
ตู้เจิ้งขับรถมาถึงโรงพยาบาล
หรงซูไม่ได้กลับคฤหาสน์
วันขึ้นปีใหม่ เธอนัดซ่งเหยียนให้ไปถ่ายภาพคนท้องด้วยกัน ใกล้ถึงกำหนดคลอดเข้าไปทุกที เธออยากเก็บภาพไว้เป็นความทรงจำสักหน่อย
ประมาณบ่ายสองโมง
สถานที่นัดถ่ายภาพอยู่ในห้างสรรพสินค้าหรูแห่งหนึ่ง
ซ่งเหยียนรอเธออยู่หน้าห้าง
พอเห็นหรงซู
ซ่งเหยียนก็เดินเข้าไปคล้องแขนเธอ “ไปกันเถอะ!”
ใช้เวลาถ่ายภาพเกือบสองชั่วโมง วันนั้นพวกเธอก็เลือกภาพกันเรียบร้อย หรงซูไม่จำเป็นต้องใส่กรอบรูปหรืออะไรทำนองนั้น อีกประมาณสามวันภาพที่ตกแต่งเสร็จแล้วก็จะส่งมาถึงมือเธอ
ออกจากสตูดิโอถ่ายภาพแล้ว
หรงซูถามว่า “เย็นนี้อยากกินอะไร ฉันเลี้ยงเอง”
ซ่งเหยียนยิ้ม “ไม่ใช่ฉันอยากกินอะไรหรอก แต่เป็นเธอตอนนี้กินอะไรได้บ้างต่างหาก”