หรงซูไม่คิดจะออกไปไหนอีก หากอากาศดีก็จะไปเดินเล่นริมทะเลสาบ ส่วนใหญ่ใช้เวลาอยู่ในห้องอ่านหนังสือ
ตอนนี้เผยหลันหัวกลับบ้านไม่ได้ ทำได้เพียงโทรศัพท์คุยกับหรงชิงเหวินเป็นครั้งคราว ขั้นตอนการเข้าซื้อฮุ่ยเหอใกล้จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ช่วงนี้เขาว่างขึ้นมาก ส่วนเผยอวี่ยังออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกทุกวัน เขาเจรจาความร่วมมือกับบริษัทของเซิ่งถิงเจ๋อ และหรงเอินก็ลงนามในข้อตกลงการลงทุนแล้ว ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี
ทั้งสองอดพูดถึงเรื่องของหรงซูกับเซิ่งถิงเฉินไม่ได้
พอหรงชิงเหวินนึกถึงเรื่องนี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เผยหลันหัวอดบ่นกับหรงชิงเหวินไม่ได้ «บ้านเล็ก ๆ อย่างพวกเราคงไม่คู่ควรกับพวกเขาหรอก เหมือนกับเด็กในท้องเสี่ยวซูไม่ใช่ลูกของตระกูลเซิ่งอย่างนั้นแหละ รอให้พวกเราคืนเงินเซิ่งถิงเฉินทั้งต้นทั้งดอกให้ครบ จะได้ไม่เหมือนกับว่าบ้านเราได้ประโยชน์จากบ้านเขามหาศาล»
หรงชิงเหวินก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้ว เดิมทีเขาตั้งใจว่าหลังขายบริษัทและได้รับเงินมาแล้ว พอทั้งคู่หย่ากันก็จะคืนเงินให้เซิ่งถิงเฉิน
แต่ตอนนี้บริษัทของเผยอวี่ต้องการเงินทุน อีกทั้งเขายังมองเห็นอนาคตของบริษัทนี้เป็นอย่างมาก ที่สำคัญ หรงเอินเองก็ให้ความสำคัญกับบริษัทนี้ เขาจึงตัดสินใจลงทุนกับเผยอวี่ก่อน
อย่างไรเสียเขาก็จดบัญชีเงินก้อนนี้ไว้แล้ว ถึงเวลาก็จะคืนให้เซิ่งถิงเฉินทั้งต้นทั้งดอก
«น่าสงสารก็แต่เด็กในท้องเสี่ยวซู»
เมื่อพูดถึงเด็ก