เมื่อคืนเติ้งเคอนอนไม่ค่อยหลับ เดิมทีอารมณ์ก็ไม่ดีอยู่แล้ว พอกลับถึงห้อง อาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็เล่นเกมอีกหลายตา แต่ดันแพ้ติด ๆ กัน ยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่
สุดท้ายเขาจึงปิดโทรศัพท์แล้วเข้านอนเสียเลย พลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานกว่าจะหลับลง
พอตื่นขึ้นมาก็บ่ายแล้ว คนที่อยู่เมื่อคืนแทบทุกคนลุกกันหมด เขารีบจัดการธุระส่วนตัว ก่อนจะไปถึงห้องอาหาร ทุกคนก็มากันพร้อมหน้าแล้ว
“รอแค่นายคนเดียวแล้ว”
เฉินเยว่ฉีเรียกเติ้งเคอ พร้อมเว้นที่นั่งข้างตัวไว้ให้เขา
“เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับน่ะ”
ระหว่างพูดคุย เติ้งเคอก็นั่งลง สายตาเหลือบไปทางโจวจินสุ่ย แต่กลับไม่เห็นร่างในชุดกระโปรงสีดำที่คุ้นตา
เขากวาดตามองผู้คนทั่วทั้งห้องอีกครั้ง ก็ไม่เห็นหลินเหวินจิ้งจริง ๆ
สีหน้าเขายังคงไม่เปลี่ยน พูดคุยกินข้าวกับทุกคนไปตามปกติ แต่ในใจกลับอดสงสัยไม่ได้
ตอนแรกเขายังคิดอยู่เลยว่า ถ้าหลินเหวินจิ้งขอช่องทางติดต่อจากเขาต่อหน้าทุกคนทีหลัง เขาจะปฏิเสธอย่างไร ไม่คิดเลยว่าเธอจะไม่อยู่เสียด้วยซ้ำ
หึ อย่างน้อยก็ยังรู้จักเจียมตัวนี่นา คงรู้แล้วว่าท่าทีเย็นชาเมื่อคืนของเขาหมายถึงรังเกียจเธอ
เติ้งเคอคีบอาหารอย่างไม่ใส่ใจ กระทั่งมีคนถามว่าหลินเหวินจิ้งไปไหน เขาจึงหันไปมอง และคนถามก็เป็นผู้ชายที่เมื่อคืนขอช่องทางติดต่อของหลินเหวินจิ้งจริง ๆ
“เหวินจิ้งมีธุระ เลยกลับไปก่อนแล้ว”
“ไม่เห็นเหวินจิ้งแล้วผิดหวังเหรอ?” โจวจินสุ่ยหยอกชายหนุ่ม