ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น โทรศัพท์ก็ส่งเสียงดังขึ้น
「ฮัลโหล?」
เสียงชายคนหนึ่งดังมาจากปลายสายด้วยความนอบน้อม
「คุณชายครับ เพื่อนของคุณลืมของไว้ในห้อง พวกเราไม่มีช่องทางติดต่อเธอ คุณช่วยติดต่อเธอให้หน่อยได้ไหมครับ?」
เขาขมวดคิ้ว เดิมทีคิดจะบอกให้ทิ้งไปเสีย แต่พอได้ยินประโยคถัดมาก็ชะงัก
「เป็นต่างหูหนึ่งคู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งลืมไว้ครับ เมื่อคืนเธอสวมชุดเดรสสีดำทั้งชุด」
ตามปกติแล้วพวกเขาต้องลงทะเบียนเข้าพัก เพื่อป้องกันของสูญหาย แต่กลุ่มคนเหล่านี้เป็นเพื่อนของเติ้งเคอ จึงข้ามขั้นตอนนั้นไปและเข้าพักกันโดยตรง
「เก็บไว้ที่พวกคุณก่อนแล้วกัน คราวหน้าฉันไปที่นั่นจะเอาไปคืนให้เธอ」
หลังจากกำชับปลายสายเสร็จ เติ้งเคอก็วางสาย
「ยัยซุ่มซ่าม ของยังลืมหยิบได้อีก」
เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเจียงชิงที่ถามว่าเขาถึงมหาวิทยาลัยหรือยัง เขาตอบกลับไปอย่างสุภาพตามมารยาท แล้วบทสนทนาก็จบลงแค่นั้น
เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเจียงชิง ที่ไม่ปฏิเสธคำขอเป็นเพื่อนของอีกฝ่ายก็เพราะเห็นแก่โจวจินสุ่ยเท่านั้น แต่เขาไม่อยากทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด
เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาก็กดเข้าไปดูหน้าโมเมนต์ของเจียงชิง สิ่งที่เห็นเป็นโพสต์ทั่วไปของผู้หญิง ทั้งภาพกินข้าวกับเพื่อน ภาพเซลฟี หรือเรื่องราวในชีวิตประจำวัน
ดูไม่ออกเลยว่าเจียงชิงที่ดูขี้อายจะมีหน้าโมเมนต์คึกคักขนาดนี้
นิ้วเลื่อนผ่านหน้าจอไปเรื่อย ๆ พอเห็นโพสต์ที่ชัดเจนว่าเป็นรูปถ่ายร่วมกัน เขาก็เลื่อนช้าลง